غفلت یعنی اینکه از کسی که هست روی بگردانی یا اینکه حضور او را نادیده بگیری.
هر لحظه ای که بی یاد خدا بگذرد، حسرتی طولانی در پی خواهد داشت؛ این یاد، نه تنها در زبان، بلکه در عمل نیز باید ظهور و بروز داشته باشد.
کسی که در بلا باشد و غفلت از مبتلاکننده نداشته باشد و بداند که آن چه به وی میرسد، از جانب حق - سبحانه - میباشد، بلا برای وی بلا نیست، بلا برای کسی بلا است که غفلت از مبتلاکننده داشته باشد.
حجتالاسلام والمسلمین انصاریان با اشاره به ماجرای ورود حضرت سلیمان(ع) به سرزمین مورچگان، به نکتهای عمیق و کمتر گفتهشده پرداخت و گفت: ترس رئیس مورچهها نه از لهشدن، بلکه از غفلت مورچگان در برابر عظمت لشکر سلیمان بود؛ غفلتی که میتوانست آنها را حتی برای لحظهای از یاد خدا دور کند.
اهل بهشت هیچ غصهای ندارند جز حسرت ساعاتی که از یاد خدا غافل بودهاند، زیرا خداوند سرچشمه کمال و دوستی است و سعادت واقعی میبخشد. فرصتهای دنیا که با یاد او سپری نشد، تنها اندوه بهشتیان است، و مهربانی خداوند با هر قدم بنده، ده قدم پاسخ میدهد.