هیئت علمی مکتب نرجس(س)، گفت: قرآن کریم انسان را به سوی زندگیای هدایت میکند، که در آن انسانیت، پویایی و حرکت به سوی کمال متجلی باشد و یکی از مهمترین عوامل تحقق چنین زندگیای، امید است.
در نگرش اسلامی، عشق حقیقی منحصر به عشق الهی است و سایر محبتها تنها زمانی ارزشمندند که در مسیر تقرب به خدا و بر پایه ایمان و فضیلت بنا شوند، نه شهوت و خودمحوری.
فطرت توحیدی انسانها گرایش درونی به یکتاپرستی است، نه تحقق قطعی آن. پیامبران برای هدایت آمدهاند، اما عواملی چون تقلید از نیاکان، پیروی از گمان، تعطیل عقل، دنیازدگی و پذیرش شرک بهعنوان عادت، موجب انحراف از فطرت شدند؛ بنابراین شرک تاریخی، ناسازگار با فطرت توحیدی نیست و نشاندهنده نیاز انسان به هدایت پیامبران است.