وجود و حضور خداوند متعال به تصریح آیات قرآن منحصر در هیچ جهت و جای خاصّ نیست و این محدودیّت جسمانی انسان است که او را ناگزیر می کند که برای عبادت در نهایت به جهتی رو کند. دین اسلام نیز از این ظرفیّت در جهت همبستگی و اتّحاد مسلمانان بهره برداری نموده و مسلمانان را مکلّف کرده تا برای عبادت به طرف خانه کعبه به نماز بایستند؛ بنایی که قدیمی ترین مرکز توحید است. مسلما بزرگداشت کعبه بزرگداشت توحید و یکتاپرستی و خداپرستی است.
سیره پیامبر اکرم (ص) بر رو به قبله نشستن در اکثر اوقات، بر اساس حدیث امام صادق (ع) در کافی، نشاندهنده اهمیت این عمل است. رو به قبله نشستن، علاوه بر افزایش حضور قلب و آرامش روحی، نمادی از ادب بندگی و الگوبرداری از رسول خدا (ص) است و به وحدت و تمرکز معنوی کمک میکند. این عمل برگرفته از تعالیم قرآنی و سنت نبوی، میتواند در ابعاد مختلف زندگی مسلمانان تأثیرات مثبت و سازندهای داشته باشد.
پیامبر معراج رمزآلود باشکوه و ملکوتی خود را از این یکی (قبله) آغاز کرد و از آن یک به دروازههای عرش الهی صعود کرد و فرزند او نیز که منتقم خون همه شهدای راه حق است می آید تا انتقام خون زکریا تا حسین را از مسجدالحرام آغاز کند.