تربیت دینی فرزند فقط آموزش نماز و احکام نیست؛ از بوسیدن و در آغوش گرفتن تا شنیدن حرفهای کودک، همبازی شدن، تشویق و انتخاب الگوی مناسب، همه میتوانند بخشی از تربیت او باشند. در آموزههای اسلامی، خانواده نخستین مدرسه کودک است و محبت، مدارا و رفتار والدین، نقشی اساسی در شکلگیری شخصیت و باورهای او دارد.
پیوند خویشاوندی در آموزههای قرآن و اهل بیت (علیهم السلام) فراتر از رابطه خانوادگی ساده است؛ احترام، محبت، احسان و حمایت مالی از خویشان، از نشانههای ایمان و کلید زندگی اجتماعی سالم به شمار میآید. این آموزهها، هم به نیازهای مادی خویشاوندان پاسخ میدهند و هم راهنمایی معنوی برای رفتار اخلاقی و حفظ پیوندهای خانوادگی ارائه میکنند.