اصل تبرّی، که با لعن زبانی و اعتقادی همراه است، جزئی از اعتقادات شیعه بوده و مورد تأکید قرآن و روایات است.
بین فحش دادن و لعن فرق است؛ قرآن نیز بعضی از افراد را لعنت میکند، اما به کسی دشنام نداده است، به عبارت سادهتر، لعن نوعی دعای نفرینی است نه فحش.