استاد مؤیدی در این سخنان به پرسش مهمی میپردازد که چرا با وجود وعده الهی «إِن تَنصُرُوا اللَّهَ یَنصُرْکُمْ»، گاهی جامعه مؤمنان با شکستها و حوادث تلخ روبهرو میشود.
سنتهای الهی در قرآن قطعیاند،اما برخی مانند سنت نصرت الهی مشروط به پایداری مؤمناناند؛چنانکه در بدر موجب پیروزی و در احد بهسبب سستی مسلمانان نتیجه وارونه داد.
ایران، مهد تمدن و سرزمینی کهن، بار دیگر در تاریخ خود، حماسهای سترگ را رقم زد؛ حماسه ایستادگی، اتحاد و همدلی در برابر طوفانی از دشمنی و یاس. در این دوران سخت، قلبمان از فقدان عزیزانمان درد میکشد؛ اما ایمان ما به پیروزی، چون کوهی استوار، پُرصلابت و با غرور مانده است.
وعده یاری الهی در قرآن خارج از سنت آفرینش نیست و تنها به کسانی داده شده که تمام نیروهای خود را بسیج کنند و با همه توان به میدان آیند. این وعده نباید سبب سستی شود، بلکه باید موجب تحرک بیشتر گردد و مؤمنان پس از پیروزی نیز رابطه خود را با خدا محکم نگه دارند.
سوره فتح از جمله سورههایی است که رهبر شهیدمان، بر خواندن مداوم آن برای تحقق پیروزی جبهه مقاومت تأکید و توصیه فرمودهاند.
نصرت الهی در قرآن به معنای ثبات و پیشروی جبهۀ حق است، نه برخورداری مادی؛ رفاه یا فقر معیار نزدیکی به خدا نیست و دنیا عرصۀ آزمون است، نه پاداش نهایی.
دشمنشناسی در قرآن یک موضوع حاشیهای یا صرفاً تاریخی نیست؛ بسامد بالای مفاهیمی چون «کفر»، «نفاق»، «عداوت» و «ضلالت» و حتی فزونی آیات این حوزه بر آیات الاحکام، نشان میدهد که قرآن، شناخت دشمن را پیششرط بقا و پیشرفت جامعه ایمانی میداند. در روزگار ما که میدان نبرد به «جنگ روایتها و ادراکها» تبدیل شده، این ضرورت دوچندان است؛ چراکه بدون تشخیص دقیق دشمن، جامعه در برابر فتنهها، توطئهها و نفوذها آسیبپذیر خواهد بود.
در مسیر پرفراز و نشیب حیات، ایمان به یاری خداوند (نصرت الهی) همواره به مثابه ستون فقرات روحی و تکیهگاه اصلی جوامع مؤمن بوده است.
قرآن کریم در بسیاری از آیات خود با بیان سرگذشت پیامبران و امتهای پیشین، معیارهایی برای سنجش ایمان، وفاداری و صداقت انسانها در برابر مسئولیتهای الهی ارائه میدهد. داستان حضرت یوسف(ع) و رفتار فرزندان حضرت یعقوب(ع) یکی از این نمونههای عبرتآموز است که در آن مسئله امانتداری، وفای به عهد و آزمون الهی به روشنی نمایان میشود.
نصرت الهی در قرآن به معنای ثبات و پیشروی جبهۀ حق است، نه برخورداری مادی؛ رفاه یا فقر معیار نزدیکی به خدا نیست و دنیا عرصۀ آزمون است، نه پاداش نهایی.
در حالی که دشمنان با تکیه بر سلاح و قدرت نظامی به میدان میآیند، قرآن حقیقتی دیگر را بیان میکند. خداوند در آیه ۱۱۱ سوره آلعمران میفرماید دشمنان نمیتوانند ضربهای سرنوشتساز به مؤمنان بزنند و اگر بجنگند، سرانجام شکست خورده و عقبنشینی خواهند کرد.
آموزههای قرآنی و سیره اهلبیت علیهمالسلام نشان میدهد که دعا نهتنها عامل آرامش دل، بلکه اسلحهای معنوی در برابر دشمنان و سختیهاست.
امتحانات الهی پیوسته دشوارتر میشوند و هر فرد، بسته به موقعیت و ظرفیت خود، در برابر این آزمونها مسئول است؛ جامعه آزموده نمیشود، افرادند که امتحان میشوند. در این مسیر، تنها با درس گرفتن از گذشته، اصلاح ضعفها و اعتماد کامل به خداست که میتوان ایستادگی کرد. زمانی که از همهجا ناامید شویم و فقط به خدا تکیه کنیم، آنگاه وعده الهی محقق میشود: «أَلا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَرِیبٌ».
در جریان جنگهای پیامبر (ص)، تعبیری که نشاندهنده دخالت مستقیم نیروهای ماورایی در مبارزه باشد، نداریم و یاریهای خداوند به گونه هایی دیگر است.