هدایت جامعه اسلامی در سیره اهل‌بیت پیامبر اکرم(ص)، تنها به تبیین آموزه‌های دینی محدود نمی‌شود، بلکه تربیت انسان‌های فضیلت‌مدار، پاسداری از اصالت دین و اصلاح مناسبات اجتماعی بر پایه عدالت و بصیرت را نیز در بر می‌گیرد. بررسی روش‌های هدایتگری امامان(ع) نشان می‌دهد که پیوند میان معرفت دینی، اخلاق فردی و مسئولیت اجتماعی، از مؤلفه‌های اساسی الگوی آنان برای ساخت جامعه‌ای آگاه، عدالت‌محور و برخوردار از کرامت انسانی بوده است.
خطبه ۲۰۱ نهج‌البلاغه با تأکید بر استقامت در مسیر هدایت، به مؤمنان هشدار می‌دهد که کمیِ رهروان حق، نشانه نادرستی آن نیست. امیرالمؤمنین علی(ع) در این خطبه، با اشاره به سرنوشت قوم ثمود، مسئولیت انسان در برابر رضایت به ظلم و اهمیت پیمودن راه روشن هدایت را یادآور می‌شود.
اگر مکه ابراهیمی را نقطه آغاز یک منطق تاریخی بدانیم، غدیر خم را می توان لحظه تثبیت همان منطق در مقیاس امت دانست؛ منطق انتخاب های دشوار برای حفظ توحید، عدالت و پیوستگی هدایت. از بنای کعبه و آزمون های ابراهیم تا اعلان ولایت در غدیر، یک خط ممتد دیده می شود: دین فقط مجموعه ای از مناسک نیست، تاریخ تصمیم هایی است که آینده جامعه را می سازد.
در روزگاری که حقیقت بیش از هر زمان دیگری در دسترس است، گمراهی نه از نشنیدن، بلکه از نخواستن آغاز می‌شود، آیات ۵۱ تا ۵۹ سوره قصص نشان می‌دهد هدایت، نتیجه انتخاب آگاهانه دل‌هاست، نه حاصل وفور پیام‌ها و انسان معاصر بیش از همیشه میان دانستن و رفتن، متوقف مانده است.
شیعه، پیامبر، قرآن و بزرگان بر «امام» تأکید کرده‌اند؛ امام، نوربخش جان‌ها و معصوم است. اعراض از امام(ع) یعنی بازماندن از صراط مستقیم؛ همانند جمعیتی بی‌فرمانده که پراکنده و سرگشته می‌شود و در نهایت دشمن بر آن‌ها مسلط می‌گردد.
عضو خبرگان رهبری گفت: هدف ما از درخواست هدایت، رسیدن به صراط مستقیم است که در قرآن و روایات به دوازده امام معصوم (ع) تفسیر شده است، در حقیقت، امامان معصوم (ع) صراط مستقیم هستند.
عبدالله بن عُمَیر کلبی و همسرش ام وهب زوجی هستند که در راه دفاع از حجت خدا همدیگر را همراهی کرده و با هم در کربلا بهشتی شدند.