امام باقر(ع) سرآمد همه بنی هاشم در علم و زهد و تقوا در زمانه خود بود و دوست و دشمن به مقام علمی و اخلاقی او گواهی می دادند. ایشان با موقعیت شناسی از ضعف خلفای اموی وقت نهایت استفاده را برد و به نشر علوم و معارف الهی پرداخت و بن بست های علمی را گشود و زمینه را برای شکوفایی دانش در زمان امام صادق(ع) مهیا کرد. رجال و شخصیت های علمی آن روز- حتی بزرگان اهل تسنن و تنی چند صحابه رسول خدا که هنوز در قید حیات بودند – همه از محضر علمی ایشان استفاده می کردند.
ماه رجب، ماهی بزرگ و سرشار از رحمت الهی است که پیامبر اکرم(ص) در آغاز آن، مسلمانان را به تعظیم و پاسداشت این ماه فرا میخواند؛ ماهی که خداوند رحمت خویش را بر بندگان فرو میریزد و فرصت ناب بندگی را پیش روی مؤمنان قرار میدهد.
امام باقر(ع) در وصیتی میفرمایند « چرا دیگران ما را بسنجد که ما سبکیم یا سنگینیم؟! ما اگر خودمان را بسنجیم، اگر سنگین بودیم که شاکریم و اگر خدای ناکرده سبک بودیم، سعی می کنیم سنگین و وزین بشویم.
سخنران حرم مطهر رضوی گفت: در ماه رجب زمینه جلب تمام خیرات وجود دارد؛ این ماه، ماه رحمت است و خداوند تمام خیرات را در این ماه بر ما نازل کرده است.