خواجه نصیرالدین طوسی، با جایگاه استثنایی خود در تاریخ اندیشه اسلامی، نه تنها فیلسوفی برجسته بلکه معمار کلام امامیه نیز بود. او در تلاقی دو جهانِ عقل فلسفی و وحی کلامی، برآن شد تا با بهرهگیری از فلسفه مشائی، اساسهای کلام شیعی را بنیانگذاری کند.