چگونه می‌توان با نماز به آرامش رسید؟

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، پاسخ‌های استاد شیخ حسین انصاریان را به پرسش‌های مطرح از سوی جوانان می‌خوانید:

نماز، از مهمترین واجبات و عبادات است و هیچ فریضه و عبادتی در فضیلت و ارزش با آن برابری نمی‎‌كند.

بادت فقط مختص در نماز نیست و چندین عبادت دیگر نیز وجود دارد كه انسان باید علاوه بر نماز، آنها را نیز به جای آورد; عباداتی چون: زكات، حج، خمس، جهاد، روزه، امر به معروف و… كه هر كدام از اینها نقش سازنده و تربیتی مهمی بر روی انسان دارند; ولی در این میان، نقش نماز، بسیار سازنده‌تر از همۀ آنها است.

از برجسته‌ترین و مهمترین آثار نماز می‌توان به ((كسب آرامش و ایجاد سكون در آدمی)) اشاره كرد.

انسان در امواج زندگی و دركشاكش رنجها و بلاها به تكیه گاهی نیازمند است كه بدان پناه برد و درون پر اضطراب خود را بدان آرامش بخشد و این تكیه گاه جز یاد خدا، چیز دیگری نمیتواند باشد.  خدا به نماز و نیایش ما نیازی ندارد و این ماییم كه به خدا و به نماز كه وسیله ارتباط ما با خدا است و نیازمندیم. نماز، تسلی بخش دلهای خسته، مایه روشنی و صفای جان و وسیله ارتباط مداوم بنده با خدای جهان است. این ارتباط انسان ضعیف و محدود با خدای نامحدود، در برابر مشكلات و در نشیب و فرازها، به انسان نیرو میبخشد.

نماز، عطف دل به سوی آفریدگار جهان است، انسان سرگشته و حیران، سكون و آرامش خود را تنها با روی آوردن به خدا مییابد.  نورمن وینسنت گریسی میگوید:

((دعا و نماز، بزرگترین نیرویی است كه برای مبارزه با دشواریهای زندگی روزانه و به دست آوردن آرامش روحی، شناخته شده است. گفت و گو با خدا، باید عادت همیشگی آدمی شود. نه این كه چون درماندگی به نهایت رسید، روبه خدا كنیم و… نخستین قاعدهئ دعا ونیایش، آن است كه ضمیر ما را آرام میكند و قلب دردناك ما را شفا میبخشد و در كاری كه در پیش داریم بصیرت و روشنی فراهم میآورد.

پس میتوان به صراحت گفت كه: نماز و نیایش، عامل سازندهای است كه مقاومت و ایستادگی آدمی را در نشیب و فرازهای زندگی، حفظ میكند و نماز گزار در مقابل هر خیر و شر و هر اقبال و ادباری، تحمل خویش را حفظ نموده و به هر بادی نمیلغزد.

خداوند میفرماید: ((ان الانسان خلق هلوعا # اذا مسه الشر جزوعا # و اذا مسه الخیر منوعا # الا المصلین # الذی هم علی صلاتهم دائمون; همانا انسان حریص آفریده شده است; وقتی شری به او برسد، فریاد میكشد و جزع میكند و هرگاه خیر ونعمتی به او برسد. بخل می‌ورزد، مگر نمازگزاران كه اینان، افرادی هستند كه بر نماز خویش مداومت میكنند و به آن اهمیت میدهند.))

رهبر فرزانه انقلاب، حضرت آیت الله خامنهای دربارۀ اثر نماز فرموده است:  ((نماز تسلا بخش و آرامشگر دلهای مضطرب و خسته و به ستوه آمده و مایه صفای باطن و روشنی روان است.))

هم چنین فرموده است: ((نماز با حضور و با توجه، نمازی كه از یاد و ذكر سرشار است، نمازی كه آدمی در آن با خدای خود سخن میگوید و به او دلم می‌سپارد، نمازی كه والاترین معارف اسلامی را پیوسته به انسان می‌آموزد،

چنین نمازی انسان را از پوچی و بی هدفی و ضعف می‌رهاند و افق زندگی را در چشمش روشن میسازد و به او همت و اراده و هدف میبخشد و دل را از میل به كج روی و گناه پرستی نجات میدهد. از این رو است كه نماز، در همۀ حالات و حتی در میدان‌های نبرد و سخت‎ترین آزمایشهای زندگی و اولویت خود را از دست نمیدهد.

انسان همیشه به نماز محتاج است و در عرصه‌های خطر محتاج‌تر)).

در دل خلوت شب وه چه دل آراست نماز به دل خون شده آن لحظه تسلاست نماز بامدادان كه موذن به صلا برخیزد وای از آن دم كه چه زیبا چه مصفاست نماز روح بشكفته نیازی به طبیبان نبرد كه شفا بخشترین نسخه دلهاست نماز در تبیین این مساله، بهترین شاهد و نیكوترین استدلال كننده، قرآن كریم است كه با یك جمله، به تمام سوال‌ها ومشكلات جواب میدهد وآن این است كه حضرت حق فرمود: ((الذین آمنوا و تطمئن قلوبهم بذكر الله الا بذكر الله تطمئن القلوب…)); كسانی كه ایمان آوردند و قلبهایشان با یاد خدا آرام گرفت، آگاه باشید كه تنها با یاد خدا، دلها آرامش می‌یابد.))

و به راستی این حقیقت را میتوان از معجزههای قرآن دانست كه بشر امروز، پس از پیمودن راههای دور و دراز، تدریجاش به اشتباه خود، واقف گشته و فهمیده است، آن چه میخواهد در زیر سایۀ مذهب و نیایش و ذكر خدا یافت می‌شود.