چرا ضریح امام حسین(ع) شش گوشه است؟

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، وقتی به کربلا می‌رویم، بیشتر توجه به دو حرم شناخته‌شده امام حسین(ع) و حضرت عباس(ع) جلب می‌شود. اما میان ۷۲ شهید کربلا، جوانی آرام گرفته که فاصله‌اش با قبر پدر تنها چند قدم است. علی‌اکبر(ع)، فرزند امام حسین(ع) که نامش با ایمان، ادب، شجاعت و وفاداری گره خورده و یادآور پیامبر اسلام(ص) در خانه و میدان کربلا بود.

بنابر روایت فارس، حضرت علی‌اکبر در یازدهم شعبان متولد شد. منابع شیعی بارها تأکید کرده‌اند که او شبیه‌ترین فرد به پیامبر اسلام(ص) بود. البته نه فقط در چهره بلکه در صدا، لحن سخن، آرامش رفتار و ادب. هر وقت اهل‌بیت دلتنگ پیامبر می‌شدند به علی‌اکبر نگاه می‌کردند و یاد او آرامش‌بخش جای خالی رسول خدا بود.

یکی از شاخصه‌های بارز علی‌اکبر، حسن خلق، زیبایی چهره و شیرینی زبان بود که مستقیم از پیامبر (ص) به او رسیده بود. علاوه بر این، سخاوت و مهمان‌نوازی او مثال زدنی بود. گفته شده که برای جذب مهمان و اطعام آنان، شعله آتش بر فراز بام خانه خود می‌فرستاد تا مهمان راه خود را پیدا کند.

ویژگی دیگر علی‌اکبر، شجاعت و قدرت رزمی او بود. او شجاعت را از جد بزرگوارش، امیرالمؤمنین(ع) به ارث برده بود و در عاشورا بیش از ۲۰۰ نفر از دشمنان را شکست داد و به هلاکت رساند. علی‌اکبر افتخار داشت که نخستین شهید بنی‌هاشم در کربلا باشد. امام حسین(ع) پس از شهادت پسرش در بالای پیکر او غرق در اندوه شد و خون فرزند را به آسمان پاشیدند.

علاقه امام حسین(ع) به علی‌اکبر به حدی بود که امام سجاد(ع) او را در پایین پای پدر دفن کرد و به این ترتیب ضریح شش‌گوشه شکل گرفت. بر اساس منابع شیعی علی‌اکبر نزدیک‌ترین شهید به قبر پدر است و همراه با دیگر شهدای بنی‌هاشم در گودالی دسته‌جمعی دفن شده‌اند. تنها با اشاره به زمین، زائران او را زیارت می‌کنند. علت شش‌گوشه بودن ضریح امام حسین(ع) نیز دقیقاً به همین موضوع برمی‌گردد. گوشه‌های اضافی محل دفن علی‌اکبر(ع) و نوزاد شش‌ماهه علی‌اصغر(ع) است. امام سجاد(ع) با دقت و عشق، پیکر پدر را تنها در قبر قرار داد و سپس عموی بزرگوارش عباس و دیگر شهدا را دفن کرد.

حضرت علی‌اکبر در مقام عصمت و تقوا نیز بر دیگران برتری داشت. امام حسین(ع) با ذکر آیات قرآن مقام عصمت او را بیان کردند و زیارت‌های معتبر شیعی، از جمله زیارت ناحیه و فرمایشات امام صادق(ع)، نشان می‌دهند که ملائکه، انبیا و بندگان صالح خدا بر او سلام می‌فرستند. حضرت زهرا(س) نیز علاقه ویژه‌ای به علی‌اکبر داشت و او را یکی از جوانان برجسته خاندان پیامبر می‌دانستند.

زندگی کوتاه علی‌اکبر پیش از عاشورا نیز پر از درس‌های اخلاقی و رفتاری بود. او ساده‌زیست، خوش‌برخورد و مؤدب بود و رفتارهایش یادآور سیره پیامبر اسلام(ص) بود. نه تنها در خانه بلکه در جامعه، وقار و مهربانی را با هم داشت و هرگز تندخو یا بی‌اعتنا نبود. جوانی که می‌توانست آینده‌ای طولانی داشته باشد، نمونه‌ای از ایمان و انتخاب درست در سنین کم بود.در روز عاشورا، علی‌اکبر به عنوان نخستین فرد از بنی‌هاشم وارد میدان شد. نگاه‌ها فهمیدند قرار است چه چیزی از حسین بن علی گرفته شود. امام حسین(ع) نگاه خود را به فرزند دوخت و دعایی خواند که تاریخ آن را ثبت کرده است.

در واپسین لحظات زندگی، علی‌اکبر نزد پدر آمد و از تشنگی خود گفت. امام حسین(ع) پاسخ آرام داد و وعده جرعه‌ای که تشنگی را برای همیشه پایان دهد. ضربه‌ای از پشت او را از پا انداخت و زمین خوردن او، سکوتی سنگین در میدان ایجاد کرد. او در لحظه جان دادن، نام پیامبر و اهل‌بیت را بر زبان آورد و پدر او را بدرقه کرد. جمله امام حسین(ع) که بر بالین فرزند گفت: «بعد از تو، خاک بر سر دنیا»، عصاره اندوه پدرانه و عظمت مقام علی‌اکبر را در تاریخ ثبت کرد.

یاد و نام حضرت علی‌اکبر(ع)، بیش از هر زمان دیگری زنده است. جوانی که شبیه‌ترین فرد به پیامبر بود، الگوی شجاعت، ادب و ایمان شد و به همه نسل‌ها پیام داد که سن و سال مانع بزرگی برای انجام کارهای مؤمنانه و ایستادن در مسیر حق نیست. میلاد او فرصتی است برای بازخوانی فضائلش و الگوگیری از زندگی، اخلاق و فداکاری او.