پیامدهای فحش در روایات
کسىکه به برادر خود دشنام دهد، خداوند برکت از روزى او بردارد و او را بخودش واگذارد و زندگیش را تباه سازد.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، فحش تبعات متعددی دارد و از جمله آنها:
۱- فاحش از اسلام خارج است
قال الصادق علیه السلام:
«اذا قالَ المُؤْمِنُ لَاخیهِ افٍّ، خَرَجَ مِنْ وَلایتِهِ، وَاذا قالَ انْتَ عَدُوّی کفَرَ احَدُهُما، وَلا یقْبَلُ اللَّهُ مِنْ مُؤمِنٍ عَمَلًا وَهُوَ یضْمِرُ عَلی اخیهِ الْمُؤمِن سُوءً»[۱]
هنگامى که مومن به برادر دینى خود« افّ» بگوید، از پیوند دینى با او بیرون رفته و هرگاه به وى بگوید: تو دشمن منى، یکى از آن دو کافر شدهاند و خداوند از مؤمنى که نیّت بدى را از برادرش به دل دارد، عملى را نمىپذیرد.
وقتی فاحش از اسلام خارج شده باشد طبعاً فحش نیز از دایره دین بیرون است.
قال علی علیه السلام:
«الْفُحْشُ وَالتَّفَحُّشُ لَیسا مِنَ الْاسْلامِ»[۲]
دشنام دادن و ناسزا شنیدن از مسلمانى به دور است.
۲- فحش نفاق است
قال الصادق علیه السلام:
«الْفُحْشُ وَالْبِذاءُ والسَّلاطَهُ مِنَ النِّفاقِ»[۳]
دشنام دادن و بدزبانى و هرزه گوئى از علائم نفاق است.
۳- فحش علامت بی خردی است
قال علی علیه السلام:
«اسْفَهُ السُّفَهاءِ الْمُتَبَجِّحُ بِفُحْشِ الکلامِ»[۴]
سفیهترین انسانها، دشنام دهندهاى است که از فحش دادن خود شادمان است.
۴- فحش شرّ مخلوقین است
قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:
«لَوْ کانَ الْفُحْشُ رَجُلًا لَکانَ رَجُلُ سُوءٍ»[۵]
اگر فحش مخلوقى باشد شرّ مخلوقان الهى است.
۵- فحش موجب عداوت است
از جمله وصایای پیامبر به کسی که درخواست سفارشی از آن حضرت کرده بود، این جمله است:
«لاتَسُبُّوا النّاسَ فَتَکتَسِبُوا الْعَداوَهَ بَینَهُمْ»[۶]
مردم را ناسزا نگوئید که ناسزا گفتن به مردم، موجب عداوت بین آنان و شما مىشود.
۶- فحش برکت را زایل می کند
«مَنْ فَحُشَ عَلی اخیهِ الْمُسْلِمِ نَزَعَ اللَّهُ مِنْهُ بَرَکهَ رِزْقِهِ وَ وَکلَهُ الی نَفْسِهِ وَافْسَدَ عَلَیهِ مَعیشَتَهُ»[۷]
کسىکه به برادر خود دشنام دهد، خداوند برکت از روزى او بردارد و او را بخودش واگذارد و زندگیش را تباه سازد.
قائل و راوی این روایت در سند اصلی آن که اصول کافی است ثبت نشده است، ولی به حسب ترتیب مرحوم کلینی در نقل احادیث، بیان کننده حدیث یکی از دو امام همام باقر و یا صادق علیهما السلام بوده است.[۸]
۷- فحش مخاطب را وادار به پاسخگوئی می کند
کسی که به دیگری دشنام دهد، خودش همان دشنامها و بدتر از آن را می شنود.
قال علی علیه السلام:
«مَنْ عابَ عَیبَ وَمَنْ شَتَم اجیبَ»[۹]
کسى که عیب گیرد، عیبش گرفته مىشود و آنکه دشنام دهد، جواب دشنامش داده مىشود.
قال علی بن الحسین زین العابدین علیهما السلام:
«مَنْ رَمی النّاسَ بما فیهِم رَمَوْهُ بِما لَیسَ فیهِ»[۱۰]
کسى که مردم را به عیوبشان طرد کند، او را به آنچه که در وى نیست طرد مىکنند.
۸- فاحش بدترین خلایق است
مراوده مردم با فاحش کم می شود چون کسی از بد زبانی او در امان نیست و همه از چرخش زبان او می هراسند.
قال رسول اللَّه صلی الله علیه و آله:
«انَّ مِنْ شَرِّ النّاسِ مَنْ تَرَکهُ النّاسُ اتّقاءَ فُحْشِهِ»[۱۱]
بدترین مردم کسى است که خلایق از ترس ناسزا گوئیش وى را ترک کرده باشند.
۹- فاحش مغضوب خداوند است
قال الباقر علیه السلام:
«انَّ اللَّهَ یبْغِضُ الْفاحِشَ الْمُتَفَحِّشَ»[۱۲]
خداوند دشمن میدارد دشنام گوى دشنام جوى را.
حدیثی که در آغاز بحث گذشت نیز در همین زمینه است.
۱۰- فحاش به بدترین شکل خواهد مرد
قال الباقر علیه السلام:
«ما مِنْ انْسانٍ یطْعُنُ فی عَینِ مُؤمِنٍ الّا ماتَ بِشَرِّ مَیتَهٍ»[۱۳]
کسى نیست که در مقابل چشمان مؤمنى وى را بد گوید مگر اینکه به بدترین مرگها بمیرد.
پی نوشت ها
[۱] بحار الانوار- جلد ۷۵- صفحه ۱۴۶.
[۲] غرر الحکم.
[۳] بحار الانوار- جلد ۷۹- صفحه ۱۱۳.
[۴] غرر الحکم.
[۵] مجموعه ورام- جلد ۱- صفحه ۱۱۰.
[۶] اصول کافى- جلد ۲- صفحه ۳۶۰.
[۷] وسائل الشیعه- جلد ۱۱- صفحه ۳۲۸.
[۸] اصول کافى- جلد ۲- صفحه ۳۲۵.
[۹] بحار الانوار- جلد ۷۸- صفحه ۹۱.
[۱۰] بحار الانوار- جلد ۷۸- صفحه ۱۶۱.
[۱۱] کنز العمال- ۸۰۸۲.
[۱۲] بحار الانوار- جلد ۷۸- صفحه ۱۷۶.
[۱۳] اصول کافى- جلد ۲- صفحه ۳۶۱.
منبع: شیعه نیوز
ارسال دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰