نوزادی که مسئولیت دفاع از حقیقت را بر عهده گرفت

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، اگر معیار حقانیت، تجربه زیسته و سال‌های عمر بود، گهواره هرگز نمی‌توانست جایگاه اعلام پیام الهی باشد. اما تاریخ ایمان، بارها نشان داده است که منطق وحی، تابع محاسبات رایج انسانی نیست. در نقطه‌ای از این تاریخ، صحنه‌ای رقم می‌خورد که تمامی معیارهای عقل عرفی را به چالش می‌کشد؛ نوزادی که هنوز قدم به جهان نگذاشته، اما با کلامی قاطع، نه‌تنها از پاکدامنی مادرش دفاع می‌کند، بلکه هویت، مأموریت و جایگاه الهی خود را نیز آشکارا اعلام می‌دارد. حضرت عیسی(ع) در همان اولین لحظات تولد، پیامبری خویش را فریاد می‌زند تا برای همیشه این حقیقت تثبیت شود که «رسالت»، محصول سن و سال نیست، بلکه تجلی اراده مستقیم خداوند است.

طاهره محسنی، کارشناس مسائل دینی، در یادداشتی به این موضوع پرداخته است.

اولین کلام؛ نخستین بیانیه نبوت

قرآن کریم، سخن گفتن حضرت عیسی(ع) در گهواره را صرفاً به‌عنوان یک رخداد شگفت‌آور یا معجزه‌ای حیرت‌انگیز روایت نمی‌کند، بلکه آن را در قالب یک اعلام رسمی و هدفمند رسالت به تصویر می‌کشد. نخستین کلمات این نوزاد، نه احساسی است و نه واکنشی؛ بلکه دقیق، حساب‌شده و سرشار از معناست: «قَالَ إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتَانِیَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِی نَبِیًّا» (مریم، ۳۰)

ترتیب مفاهیم در این آیه، خود حامل پیام است؛ عیسی(ع) سخن را با «عبودیت» آغاز می‌کند، سپس از «کتاب» سخن می‌گوید و در نهایت به «نبوت» اشاره می‌کند. این چینش، نشان می‌دهد که رسالت الهی، پیش از هر چیز بر پایه بندگی استوار است، نه بر قدرت، سن یا جایگاه اجتماعی. چنین آگاهی‌ای، نه نتیجه آموزش تدریجی است و نه حاصل تجربه؛ بلکه دانشی موهبتی است که از سرچشمه وحی نشئت می‌گیرد.

گهواره‌ای که بار یک رسالت اجتماعی را بر دوش کشید

رسالت حضرت عیسی(ع) از همان آغاز، صرفاً شأنی فردی یا معنوی ندارد؛ بلکه مستقیماً وارد عرصه اجتماع می‌شود. جامعه‌ای که مریم(س) را در محاصره تهمت و قضاوت‌های سنگین قرار داده، ناگهان با پیامبری مواجه می‌شود که هنوز در آغوش مادر است، اما مسئولیت دفاع از حقیقت را بر عهده می‌گیرد. عیسی(ع) با سخن گفتن، نه‌تنها مادرش را تبرئه می‌کند، بلکه افق مأموریت خود را نیز ترسیم می‌کند: «وَالسَّلَامُ عَلَيَّ يَوْمَ وُلِدْتُ وَيَوْمَ أَمُوتُ وَيَوْمَ أُبْعَثُ حَيًّا» (مریم، ۳۳)

این بیان، نشان می‌دهد که رسالت او محدود به یک لحظه بحرانی نیست؛ بلکه از تولد تا مرگ و حتی تا بعث دوباره امتداد دارد. پیامبر گهواره، تنها برای رفع یک اتهام سخن نگفت؛ او از همان آغاز، وارد میدان هدایت، اصلاح و مسئولیت اجتماعی شد.

از حضرت عیسی(ع) تا امام جواد(ع)؛ تداوم یک سنت الهی

همین منطق الهی را می‌توان در تاریخ تشیع نیز مشاهده کرد؛ آن‌گاه که امامت امام جواد(ع) در سنین کودکی آغاز می‌شود و بسیاری را دچار تردید و پرسش می‌سازد. اما حقیقت، پیش‌تر در ماجرای حضرت عیسی(ع) اعلام شده بود: خداوند، هدایت را به عدد سال‌های عمر گره نمی‌زند. اگر نوزادی می‌تواند پیامبر باشد، کودکی نیز می‌تواند امام باشد؛ زیرا معیار، اتصال به منبع وحی و علم الهی است، نه بلوغ زیستی.

شباهت میان حضرت عیسی(ع) و امام جواد(ع)، صرفاً یک قیاس تاریخی نیست؛ بلکه نشانه استمرار یک سنت الهی است که در آن، خداوند هرگاه اراده کند، حجت خود را فراتر از معیارهای متعارف بشری معرفی می‌کند. همان‌گونه که گهواره مانع نبوت نشد، کودکی نیز مانع امامت نخواهد بود.

پیام ماندگار یک تولد غیرعادی

سخن گفتن حضرت عیسی(ع) در بدو تولد، تنها یک واقعه شگفت‌انگیز تاریخی نیست؛ بلکه پیامی بنیادین برای همه دوران‌هاست. این رخداد، به جامعه دینی هشدار می‌دهد که اسیر ظاهرها نشود و بلوغ الهی را با بلوغ زیستی اشتباه نگیرد. قرآن، با زبان یک نوزاد پیامبر، به بشر می‌آموزد که وقتی اراده خداوند در میان باشد، گهواره می‌تواند آغاز بعثت باشد و کودکی می‌تواند حامل مسئولیتی بزرگ‌تر از سن خود شود.

این پیام، امروز نیز زنده است؛ پیامی که می‌گوید معیار حقانیت، نه سن است و نه ظاهر، بلکه میزان اتصال به حقیقت الهی است.