یت‌الله حائری شیرازی با تبیین فلسفه درخواست آب برای حضرت علی‌اصغر(ع) تأکید می‌کند که امام حسین(ع) در عاشورا به دنبال نمایش قهرمانی نبود، بلکه تنها به انجام تکلیف الهی و بندگی خدا می‌اندیشید؛ حتی اگر این بندگی در نگاه مردم به قیمت شکستن غرور و تحمل سرزنش تمام شود.

عبد بودن، نه قهرمان شدن؛ درس بزرگ امام حسین(ع) از گودال کربلا

بسیاری از انسان‌ها در موقعیت‌های سخت، حفظ غرور و آبرو را بر انجام وظیفه ترجیح می‌دهند؛ اما مکتب عاشورا معیار دیگری را پیش روی انسان قرار می‌دهد. آیت‌الله حائری شیرازی با اشاره به درخواست آب امام حسین(ع) برای حضرت علی‌اصغر(ع)، این رفتار را جلوه‌ای از اوج بندگی می‌داند و تأکید می‌کند که امام نه برای قهرمان شدن، بلکه برای عمل به تکلیف الهی قدم برداشت؛ درسی که مرز میان «قهرمان بودن» و «عبد خدا بودن» را روشن می‌سازد.

عبد بودن؛ بالاتر از قهرمان شدن
به گزارش خبرنگار، آیت‌الله حائری شیرازی با اشاره به شبهه‌ای که درباره درخواست آب امام حسین(ع) برای حضرت علی‌اصغر(ع) مطرح می‌شود، اظهار کرد: برخی نمی‌پذیرند که حضرت سیدالشهدا(ع) نزد دشمن درخواست آب کرده باشد و از این موضوع تعجب می‌کنند؛ در حالی که این مسئله هیچ جای تعجب ندارد.
وی افزود: امام حسین(ع) هرگز به دنبال آن نبود که تصویری از یک قهرمان شکست‌ناپذیر در تاریخ بر جای بگذارد؛ بلکه تنها می‌خواست وظیفه الهی خود را انجام دهد. اگر لازم بود برای نجات جان کودک شیرخواره‌اش از دشمن درخواست آب کند، این کار را انجام می‌داد؛ زیرا معیار او رضای خدا بود، نه قضاوت مردم.
درخواست آب؛ انجام یک تکلیف شرعی
آیت‌الله حائری شیرازی با اشاره به جمله معروف امام حسین(ع) «إِنْ لَمْ تَرْحَمُونی فَارْحَمُوا هذا الطِّفْلَ»، بیان کرد: حضرت می‌خواست در تاریخ ثبت شود که برای حفظ جان یک نفس محترم، از دشمن نیز درخواست کرد. زیرا تا زمانی که امکان زنده ماندن کودک با جرعه‌ای آب وجود داشت، پدر وظیفه داشت برای او تلاش کند.
وی تأکید کرد: این رفتار، جلوه‌ای از عمل به تکلیف شرعی است. امام حسین(ع) نمی‌خواست قهرمان باشد؛ می‌خواست بنده خدا باشد و بندگی خدا گاهی اقتضا می‌کند انسان کاری انجام دهد که از نگاه دیگران خوشایند نباشد.
تفاوت نگاه قهرمان و عبد
این استاد اخلاق در ادامه خاطرنشان کرد: قهرمان معمولاً حاضر نیست از دشمن چیزی بخواهد، زیرا آن را شکستن غرور و شخصیت خود می‌داند؛ اما عبد خدا تنها به رضایت پروردگار می‌اندیشد و اگر انجام وظیفه الهی اقتضا کند، از سرزنش مردم یا کوچک شدن در نگاه آنان هراسی ندارد.وی افزود: امام حسین(ع) ننگ ناشی از سازش با ظلم را هرگز نمی‌پذیرفت، اما اگر تحمل سرزنش و شکستن غرور در مسیر اطاعت خدا قرار می‌گرفت، آن را می‌پذیرفت؛ زیرا معیار او بندگی بود، نه حفظ ظاهر.
معیار نهایی؛ رضای خدا
آیت‌الله حائری شیرازی با اشاره به این فراز از سخن امام حسین(ع) که «المَوتُ أولی مِن رُكوبِ العاری، وَ العارُ أولى مِن دُخولِ النّاری»، تصریح کرد: مراتب ارزش‌ها در اسلام روشن است؛ مرگ از پذیرش ننگِ ذلت بهتر است، اما اگر میان تحمل سرزنش مردم و گرفتار شدن به آتش الهی انتخابی باشد، انسان مؤمن باید سرزنش را بپذیرد و رضای خدا را بر هر چیز دیگری مقدم بداند.وی در پایان تأکید کرد: بزرگ‌ترین درس عاشورا این است که انسان در همه شرایط، خود را بنده خدا بداند؛ زیرا آنچه ارزش می‌آفریند، قهرمان شدن در نگاه مردم نیست، بلکه بندگی خالصانه در پیشگاه پروردگار است.