شمر بن ذیالجوشن، با وجود مشارکت در شهادت امام حسین(ع)، اطاعت از فرمان حاکمان را توجیه رفتار خود میدانست. در کنار این گزارش، روایتی منقول از حذیفه درباره اطاعت از امیر حتی در صورت ظلم، زمینه بررسی مبانی فکری این رفتار را فراهم میکند.
امروز با الگویی روبرو هستیم که نشان میدهد چگونه یک شهادت میتواند به یک پیروزی بزرگ تاریخی و فرهنگی تبدیل شود.
تعدد مکانهای ذکر شده برای دفن سر مطهر، بیش از آنکه بر قطعیتِ جغرافیایی دلالت داشته باشد، نشاندهندهی گستردگیِ زیارتگاهها و عمقِ ارادت شیعیان است.
نشست یکصد و هشتاد و سوم فرهنگ مهدوی با هدف بررسی نقش یهود در واقعه جانسوز کربلا با سخنرانی حجت الاسلام عبدالله حسینی مدیر مرکز اسلامی آفریقا در آخرین پنجشنبه تیرماه در سالن اجتماعات مسجد امیر برگزار می شود.
امام سجاد با تبیین قرآنمحور، 70 سال تبلیغات مسموم امویان را خنثی کرد.
رمان «مردی که سگ شد» روایتِ زندگی شبث بن ربعی است؛ این کتاب، پنجرهای تازه به واقعه کربلا برای نوجوانان میگشاید.
اهلبیت(ع) پس از واقعه کربلا، با تبیین حقیقت عاشورا از طریق خطبهها، زیارتنامهها و احادیث، نهضت امام حسین(ع) را از تحریف حفظ کردند؛ مسیری که از کاروان اسیران آغاز شد و تا فرهنگ انتظار و قیام حضرت مهدی(عج) امتداد یافت.
ارزش یاران امام حسین(ع) در انتخاب آگاهانه و آزادانه آنان بود. امام در شب عاشورا بیعت را برداشت و راه رفتن را باز گذاشت تا هیچکس از روی اجبار نماند. از نگاه ایشان، عظمت نهضت عاشورا در آزادی، آگاهی و انتخاب آگاهانه یاران امام است.
امام حسين(ع) ظهر عاشورا در میدان جنگ نماز خواندند، نمازی که در اصطلاح فقه اسلامی «نماز خوف» نامیده میشود، نمازی که اوج بندگی خدا و اخلاص را به نمايش گذاشت.
زیارت ناحیه مقدسه نه یک دعای معمول، بلکه یک گزارش دقیق، جزئینگر و مملو از عواطف انسانی است که گویی از زاویه دید ناظری نوشته شده که تکتک لحظات شهادت یاران و امام حسین را با چشم خود دیده و ثبت کرده است. این متن، سندی بیبدیل برای شناخت فاجعه عاشوراست.
در پاسخ به این شبهه، تأکید میشود که دوگانهسازی میان «تکلیف الهی» و «تشکیل حکومت» نادرست است؛ زیرا در منطق دینی، اصلاحگری اجتماعی، بصیرتافزایی و رشد مردم، مقدمه قیام به قسط و برپایی حکومت الهی است.
کتاب «پرنده در گودال»؛ روایتی نمادین از عاشورا برای گروه سنی کودک است که به قلم مسلم ناصری از سوی نشر جمکران منتشر شده است.
امام حسین(ع) داستان کوفیان را میدانست؛ چنانکه پیشتر دعوت آنان را نپذیرفته بود. این بار نیز تکیهاش بر وفاداری کوفه نبود، بلکه برای اتمام حجت و احیای اسلام قیام کرد. کوفه مرکز اثرگذاری جهان اسلام بود و عاشورا باید کفر یزید و حقانیت راه پیامبر(ص) را برای تاریخ آشکار میساخت.
دوم محرم سال ۶۱ هجری، کاروان امام حسین علیهالسلام در سرزمینی فرود آمد که نامش کربلا بود؛ جایی که قرار بود در چند روز آینده، مرز حق و باطل برای همیشه روشنتر از همیشه ترسیم شود.
امام سجاد (علیهالسلام) در سالهای پس از واقعه کربلا، با بهرهگیری از سوگواری و گریههای هدفمند، نهتنها یاد و پیام عاشورا را زنده نگه داشتند، بلکه پایههای یک سنت پایدار مذهبی را در جامعه اسلامی بنا نهادند؛ سنتی که عزاداری برای امام حسین (ع) را به یک فرهنگ ریشهدار و الهامبخش تبدیل کرد.
مهمترین پیام عاشورا، تقابل میان «عزت و کرامت» با «ذلت و بردگی» است. امام حسین (ع) در پاسخ به پیشنهاد بیعت با یزید فرمود: «إنّی لا أری الموت إلا سعادة، و لا الحیاة مع الظالمین إلا برما»؛ مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمگران را جز رنج نمیبینم. این نگاه، پایهگذار فرهنگی شد که در آن، «مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت» است .
مزاری به نام محمد و ابراهیم بن مسلم در شهر مسیب در نزدیکی کربلا قرار گرفته که محل زیارت دوستداران خاندان عصمت و طهارت است.
اربعین امام حسین (ع)، روزی بینظیر در تاریخ اسلام است؛ جابر بن عبدالله نخستین زائر کربلا بود که با ارادت و حزن به زیارت امام آمد و این سنت سالانه با روایات معتبر استمرار یافته است.
عمر بن سعد میان تردید و دنیاپرستی دست و پنجه نرم کرد؛ هم مذاکره کرد و هم لشکر یزید را تجهیز کرد. تهدید ابن زیاد، طمع به قدرت و ضعف ایمان، او را به مقابل امام حسین (ع) کشاند و عامل جنایت عاشورا شد.
«در انتظار» تئاتری است که عاشورا را از زاویهای معاصر روایت میکند و با بلیت رایگان به نذر فرهنگی تقدیم مخاطبان خواهد شد.
اصلیترین منبع نویسنده برای نگارش «شهادتنامه حسین(ع) و یاران کربلا» روایت امام صادق(ع) از شهادت حضرت است که در کتاب امالی شیخ صدوق ذکر شده است.
این مردان و پسران پشت خود را برهنه میکنند و زنجیرهای خود را بر آن فرود میآورند تا پشتشان کبود و زخم شود. عده دیگر سینههای برهنه خود را با آهنگ مخصوص با دست خود میزنند تا قرمز و حساس شود.
شهید سید حسن نصرالله واقعه کربلا را به مثابه تجلی یکی از مراحل نزاع تاریخی میان جبهه ایمان و جبهه شیطان روایت میکند و از لزوم دشمنشناسی و خودشناسی برای پیروزی در این نزاع مستمر میگوید.
گزارش ابن سعد، هرچند گاه کوتاه است، اما به دلیل تقارن زمانیاش با راویان دست اول و مستند بودن روایات به شیوخ و منابع اصلی، برای بازسازی تاریخی مقتل اهمیت دارد.
یکی از شگفتیهای عاشورا، توانایی امام حسین (ع) در هدایت حتی دلهایی بود که ظاهراً در جبهه دشمن قرار داشتند. دو برادر در لشکر دشمن با ندای «هل من ناصر ینصرنی» امام که در گودال قتلگاه بود، به اسلام پیوستند و به شهادت رسیدند.
باید از همه شهدای کربلا یاد کرد و نام برد حتی اگر نام دشمن بر روی آنها باشد مانند یزید بن زیاد، از سوی دیگر این نامگذاریها چیزی را اثبات نمیکند.
کتاب «رأس الحسین» از جمله این آثار است که تلاش دارد به سرنوشت سر مبارک سبط شهید پیامبر(ع) از لحظه شهادت در کربلا تا بازگشت آن به کربلا و الحاق سر به بدن مطهر بپردازد.
قاتلان امام حسین (ع) و یاران ایشان پس از واقعه کربلا دچار سختترین بلاها شدند و به سزای اعمالشان رسیدند.
حرکت کاروان اسيران کربلا به سمت کوفه در روز يازدهم محرم سال 61 هجري و ورود آن بزرگواران به کوفه در تاريخ 12 محرم سال 61 قمري به وقوع پيوست.
عبدالله بن جعفر، همسر حضرت زینب شخصیتی بزرگوار و وفادار به اهل بیت(ع)، همواره به عنوان پیرو راستین امام علی(ع) و امام حسین(ع) شناخته میشد. اما چرا او در قیام کربلا همراه امام حسین(ع) نشد؟ در این مصاحبه به پاسخ این سوال پرداخته شده است.