محیطی که کودک در آن رشد میکند، میتواند پلی به سوی اعتمادبهنفس و استقلال یا عاملی برای وابستگی و تردید باشد. خانه، مدرسه و جامعه هرکدام سهمی مهم در شکلگیری شخصیت او دارند. اگر این فضاها امن، حمایتی و در عین حال فرصتساز باشند، کودک میآموزد روی پای خود بایستد و به تواناییهایش ایمان بیاورد.
زیارت قبور والدین از اعمال مستحب و مورد تأکید در روایات اسلامی است و آثار فراوانی برای زائر و میت دارد؛ از خوشحالی اموات و انس گرفتن آنان با زائر گرفته تا بخشش گناهان، ثبت حسنات و جلوگیری از عاق شدن فرزندان، همه از برکات این عمل نیکو شمرده شدهاند.
رئیس مرکز تخصصی نماز قم، با تأکید بر اهمیت تربیت دینی از خردسالی، گفت: والدین باید فرزندان خود را با اعمال عبادی آشنا کنند و آنها را از نظر روحی و روانی برای نماز و روزه آماده سازند تا علاقه و رغبت به انجام تکالیف شرعی به مرور شکل گیرد.
خیلی روزها، پشت درِ مهد کودک، صحنهای تکراری و پراضطراب رقم میخورد؛ کودکی که دل نمیکند و مادری که میان کار و نگاههای قضاوتگر مانده است. اشتغال مادر چه تأثیری بر امنیت روانی کودک دارد؟ این دغدغهٔ مشترک هزاران خانوادهای است که میان فشار اقتصادی، نیاز جامعه و کمبود حمایت اجتماعی گرفتارند.
از انتخاب یک نام نیک تا تربیت شایسته و آموزش قرآن؛ امام علی در کلامی کوتاه اما عمیق در نهج البلاغه، سه حق اساسی فرزند بر پدر را یادآور میشوند؛ حقوقی که سنگبنای شخصیت و آینده هر انسان را شکل میدهد.
خداوند در قرآن کریم جایگاه ویژهای برای پدر و مادر قائل شده و رضایت آنها معادل رضایت خداست. نافرمانی والدین، نافرمانی خدا محسوب میشود. علاوه بر والدین دنیوی، ائمه اطهار(ع) نیز به عنوان والدین معنوی، هدایتگر و راهنمای روحانی امت هستند و احترام و پیروی از آنها بخش مهمی از زندگی معنوی هر مسلمان است.
پرورش استقلال در فرزند باید از سنین پایین آغاز شود، با دادن حق انتخاب، سپردن مسئولیتهای متناسب با سن، آموزش مراقبت شخصی و تشویق به تصمیمگیری در موقعیتهای روزمره.
در جهانی که رقابت به بخشی جداییناپذیر از زندگی کودکان تبدیل شده، ناتوانی در تحمل باخت میتواند به اضطراب، پرخاشگری و کاهش انگیزه یادگیری منجر شود. کارشناسان تربیتی معتقدند ریشه این مسئله بیش از آنکه رفتاری باشد، به نوع نگاه خانواده به «موفقیت» و «ارزشمندی» بازمیگردد؛ جایی که اگر تلاش جای نتیجه بنشیند، شکست دیگر تهدید نیست، بلکه پلی برای رشد خواهد بود.
روانشناس و مشاور، میگوید بزرگترین کمک والدین به نوجوانان در دوران بلوغ، تقویت اعتماد به نفس و عزت نفس آنها است. او تأکید میکند که با پذیرش تغییرات جسمی و روحی، ایجاد محیط امن و محبتآمیز، و تشویق مسئولیتپذیری، والدین میتوانند نوجوانانی شاد، مستقل و مطمئن پرورش دهند.
یک روانشناس گفت: نوجوانان با انجام کارهایی که والدینشان از آنان می خواهند انگیزه ندارند، اما برای دوستان خود با انگیزه عمل میکنند.
تنشهای مداوم میان والدین تنها یک مسئله خانوادگی نیست، بلکه میتواند تمرکز، حافظه و انگیزه تحصیلی کودک را تضعیف کرده و زمینهساز پرخاشگری، اضطراب یا گوشهگیری شود. روانشناسان هشدار میدهند بیتوجهی به این تعارضها، پیامدهایی ماندگار تا نوجوانی و بزرگسالی بهدنبال خواهد داشت.
افزایش هزینههای زندگی باعث شده بسیاری از خانوادهها تصور کنند تربیت موفق فرزند بدون کلاسهای گران و امکانات لوکس ممکن نیست. اما کارشناسان میگویند بازیهای ساده، آموزش مهارتهای زندگی در خانه و توجه عاطفی والدین میتواند نقش مؤثرتری از هزینههای سنگین در پرورش کودک شاد و خلاق داشته باشد.
تربیت دینی فرزندان، افزون بر تلاش تربیتی، نیازمند توسل و دعاست. در روایات اهلبیت(ع) نمازها و اذکاری برای اصلاح رفتار و هدایت فرزندان توصیه شده است. در این نوشتار، شیوه خواندن نماز چهار رکعتی منسوب به امام صادق(ع)، نماز فرزندان برای والدین در مفاتیحالجنان و دیگر نمازهای مجرب برای سر به راه شدن فرزندان را بهصورت مستند و مرحلهبهمرحله بررسی میکنیم.
والدینی که به رفتار کریمانه توجهی ندارند، نمیتوانند با دستور و نصیحت خلق کریمانه منتقل کنند. تأثیر رفتار در تربیت مقدم بر گفتار است. کسی که کریمانه رفتار نمیکند نمیتواند کریمانه تربیت کند؛ راز تأثیرگذاری گفتار، کردار است و زبان کردار از زبان گفتار گویاتر است.
تفاوت قوانین الهی با مقررات بشری این است که اسلام والدین را به رعایت حقوق فرزندان حتی قبل از تولد موظف میداند و فرزندان صالح را باقیات صالحات معرفی میکند و حقوق آنان را نام نیکو، آموزش و فراهم کردن ازدواج دانسته و حفظ اطفال را در صلاح والدین میداند.
آیا هر مهارتی که میبینیم استعداد ذاتی است؟ یا نتیجهٔ تمرینهایی که دیده نمیشود؟
بازیهای خانوادگی بیش از آنکه سرگرمی باشند، فرصتی برای رشد ذهنی، اجتماعی و عاطفی کودک و تقویت پیوند با والدین هستند. هر لحظه بازی، پایههای خلاقیت، اعتماد به نفس و مهارتهای زندگی را در کودک میسازد.
یک روانشناس بالینی با اشاره به چالشهای رفتاری و عاطفی دوران نوجوانی تأکید کرد: والدینی که به جای کنترل و تنبیه، به گفتوگو، شنیدن حرفهای فرزندان، احترام به حریم شخصی و واگذاری مسئولیت روی میآورند، نقش مؤثری در رشد سالم، استقلال و اعتماد به نفس نوجوانان ایفا میکنند.
از دست دادن یک عزیز، تجربهای عمیق و پررنگ در زندگی هر فرد بخصوص برای کودکان ونوجوانی است که تجربه کمتری دراین زمینه دارند.این تجربه نه تنها بر احساسات آنها تاثیر میگذارد، بلکه میتواند رفتار، خواب، اشتها و روابط اجتماعی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.روند سوگواری و پذیرش این فقدان،مرحلهای طبیعی و لازم برای سلامت روان بوده ونیازمند همراهی،همدلی و حمایت خانواده و اطرافیان است.
فرزند خوب بودن نیازمند رفتارهای پیچیده و هزینههای سنگین نیست؛ گاهی احترام، شنیدنِ حرفهای مادر و مسئولیتپذیری در زندگی روزمره میتواند بخشی از زحمات بیدریغ مادران را جبران کند.
کارشناس تعلیم و تربیت گفت: مربی و مادر مهدوی، با صبر، محبت، آگاهی و استمرار، فرزندی امیدوار، آگاه، متعهد و منتظرِ عملگرا تربیت میکند؛ نسلی که انتظار را نه در سکون، بلکه در اصلاح خود و جامعه معنا میکند.
نه گفتن به کودکان یکی از سختترین بخشهای فرزندپروری است؛ کاری که اگر درست انجام نشود، به تنشهای مداوم خانوادگی منجر میشود. این مطلب، راهکارهایی ساده و قابل اجرا را معرفی میکند که به والدین کمک میکند بدون فریاد و تهدید، حد و مرزهای تربیتی را به کودک بیاموزند.
رفتار والدین در مواجهه با حادثه، الگوی مستقیم کودک است. هرگونه هیجان یا اضطراب بیش از حد از سوی پدر و مادر، مستقیماً به کودک منتقل شده و حس ناامنی را در او تقویت میکند. در عوض، حفظ آرامش و اطمینان در بزرگسالان، سنگ بنای بازگشت تدریجی احساس امنیت در فرزند خواهد بود.
یک روانشناس کودک و نوجوان با تأکید بر اینکه والدین باید خود مدیریت مالی را بلد باشند و به فرزندانشان نیز یاد دهند، گفت: بدترین نوع تربیت این است که کودک هرچه خواست برای او خریده شود.
تربیت صحیح فرزند مانند ساختن یک خانه است که بدون ستونهای محکم نمیتواند پایدار بماند. آگاهی دادن، احترام گذاشتن، محبت کردن و اعتماد به کودک، چهار رکن اساسیاند که هر پدر و مادری باید در مسیر رشد فرزند خود به آنها توجه کند.
یک کارشناس حوزه تربیت معتقد است تربیت دینی فرزندان بیش از آنکه مبتنی بر آموزشهای مستقیم و توصیههای کلامی باشد، به الگو بودن والدین، تناسب آموزشها با سن و رشد عقلی کودک و پیوند دادن دین با عقل، احساس و زندگی روزمره وابسته است.
با گسترش شبکههای اجتماعی، بسیاری از جوانان مسیر آشنایی خود را آنلاین آغاز میکنند، اما روانشناسان هشدار میدهند که شناخت صرفاً مجازی نمیتواند جایگزین ملاقات حضوری، دخیل کردن خانوادهها و مشاوره پیش از ازدواج شود و در صورت مدیریت نادرست، خطرات روانی و عاطفی برای زوجین به همراه دارد.
تغییرات بلوغ میتواند روابط خانواده را بهم بریزد؛ نوسانات خلقی، فاصلهها و مشاجرات ممکن است ایجاد شوند. صبوری، گفتگو و حفظ ارتباط عاطفی نقش کلیدی در عبور سالم از این مرحله دارند.
اگر کودک فرصت تخلیه انرژیهای خود را در دوران خردسالی داشته باشد، پس از هفت سالگی آرامتر و متعادلتر خواهد شد.
زمانی نه چندان دور،شام خانوادگی لحظهای مقدس بود،همه با هم مینشستند، روزشان را تعریف میکردند،گاهی میخندیدند و گاهی مشورت میکردند.امروز اما زندگی پرسرعت و پرمشغله، این سنت را تحت فشار گذاشته است.والدینی که دیر به خانه میرسند،بچههایی با کلاسها و تمرین های زیاد و گوشیهایی که دائم صدا میدهند، همگی باعث شدهاند که شام خانوادگی کمرنگ شود.