با وجود گسترش ابزارها و فناوریهای مدرن آموزشی در مدرسهها، منطق تربیت و آموزش اخلاقی در ایران همچنان وابسته به الگوهای سنتی، یکطرفه و محفوظاتمحور باقی مانده است. بررسیهای تربیتی نشان میدهد که برای پاسخگویی به نیازهای نسل جدید، نیازمند گذار از روشهای دستوری و بخشنامهای به سمت ایجاد «تجربه اخلاقی»، تفکر انتقادی و بهرهگیری از ظرفیتهای نوین رسانهای در نهادهای آموزشی، خانواده و مساجد هستیم.