آیا ممکن است همین لحظه را پیش از این بینهایت بار تجربه کرده باشیم؟ یک کیهانشناس سرشناس با طرح فرضیهای عجیب، از جهانی میگوید که شاید در چرخهای بیپایان، همهچیز را دوباره تکرار میکند.
خداوند خالق جهان است، جهان را از چه چیزی آفریده است؟ این پرسش را یک زندیق در مناظرهای با امام صادق(ع) مطرح کرد؛ اما پاسخ امام(ع) نهتنها پیشفرض او درباره «ماده اولیه آفرینش» را به چالش کشید، بلکه استدلالی تأملبرانگیز درباره آغاز جهان و نیازمندی مخلوقات به خالق ارائه کرد.
سخن از ظهور خدا در عالم به معنای مشاهده آثار، نشانهها، صنع و تدبیر الهی است نه ظهور و تجلی ذات خدا در اشیاء.
در روزگاری که نگرانی و ناامیدی، بسیاری از انسانها را درگیر کرده است، قرآن کریم راهکاری ساده اما عمیق برای رسیدن به آرامش معرفی میکند؛ «توکل به خدا». این آموزه الهی، نه به معنای دست کشیدن از تلاش، بلکه اعتماد به قدرت بیپایان پروردگار در کنار کوشش انسان است. اما چرا توکل تا این اندازه در آیات و روایات مورد تأکید قرار گرفته و چه عواملی مانع تحقق آن در زندگی میشود؟
در جهانی که انسان به تواناییهای خود دل بسته و گمان میکند پاسخ همه بحرانها را یافته، بنبستها یکییکی رخ مینمایند. قرآن با طرح پرسشی بنیادین در آیات سوره نمل، نگاهها را از راهکارهای محدود بشری برمیگرداند و به حقیقتی فراموششده اشاره میکند.
اگر انسان را به تفصیل بیان کنند، نتیجهاش عوالم گوناگون میشود و با فشرده شدن همهی عوالم، انسان حاصل میشود. درست شدن انسان یعنی درست شدن همهی عوالم و فساد او فساد همهی عوالم است؛ و اصلاح بیرونی جهان زمانبر، دشوار و بیتضمین است.
آیه 30 سوره انبیاء نه فقط روایتی از گذشته که نقشهای برای تفکر امروز ماست. این آیه به ما یادآور میشود که جهان هدف دارد، آفرینش تصادفی نیست و انسان نیز بخشی از این هدفمندی است.
این پرسش، آیا جهان خالق و آفرینندهای دارد؟ قرنها فکر بشر را به خود مشغول ساخته و آرا و عقاید بیشماری را نسبت به علت و منشأ جهان هستی به وجود آورده است.