واقعه عاشورا با شهادت امام حسین(ع) و یاران باوفایش پایان نیافت، بلکه آغاز فصل تازهای از غربت، اسارت و روشنگری بود. آنچه در روزهای پس از عاشورا رخ داد، به اندازه خود آن حادثه، سرشار از اندوه و پیام است. از دفن پنهانی پیکرها تا بازگشت سرها، از خطبههای کوفه تا زخمهای شام، هریک برگ دیگری از کتاب کربلاست.
در مجلس یزید، هنگامی که چشم زینب کبری(علیها السلام) به سر خونین برادرش امام حسین(علیه السلام) افتاد، با صدای محزونی که دل ها را به وحشت می انداخت فریاد زد: «یا حُسَیْناهُ! یا حَبیبَ رَسُولِ اللهِ! یَابْنَ مَکَّهَ وَ مِنی، یَابْنَ فاطِمَهَ الزَّهْراءِ سَیِّدَهَ النِّساءِ، یَابْنَ بِنْتِ الْمُصْطَفی»؛ (ای حسین ای محبوب رسول خدا، ای پسر مکه و منا، ای پسر فاطمه زهرا، بانوی همه زنان جهان، ای پسر دختر (محمد) مصطفی).
کتاب «خطبههای آتشین» خطبههای حضرت زینب و امام سجاد در کوفه، شام و مدینه است.