در فرازهایی از دعای جوشن کبیر، خدا را با جلوههای رحمت و قدرتش میخواند: آمرزنده گناهان، برطرفکننده بلاها، نهایت امیدها و بخشنده عطایای بزرگ. او روزیدهنده، مقدرکننده مرگها، شنونده شکایتها و برانگیزاننده مردمان است و اسیران جسمی و روحی را آزاد میکند؛ هم دفع بلا میکند، هم رفع آن، و با فضل بیحساب پاداش صابران را عطا میفرماید.