ثروت و فرزند در زندگی دنیا میتوانند برای انسان پشتوانه و عامل قدرت باشند، اما زمانی که پای حساب الهی به میان میآید، هیچیک تضمینی برای نجات انسان نیستند. آنچه در نهایت برای انسان باقی میماند، ایمان و اعمال اوست.
گوش، چشم و دل از نعمتهایی هستند که هر روز بیآنکه به آنها فکر کنیم از آنها استفاده میکنیم؛ اما قرآن کریم یادآور میشود این مواهب الهی تنها امکانات زندگی نیستند، بلکه ابزار شناخت و انتخاباند و انسان درباره نحوه استفاده از آنها مسئول است.
قرآن تصویری هولناک از جهنم ترسیم میکند؛ جایی که دوزخیان پس از شنیدن صدای آتش، به یک حسرت بزرگ اعتراف میکنند: «اگر میشنیدیم یا تعقل میکردیم، اهل آتش نبودیم.» سوره ملک نشان میدهد که گاهی سقوط انسان نه از ناآگاهی، بلکه از شنیدن حقیقت و نادیده گرفتن آن آغاز میشود.
مطابق آیات قرآن، آفرینش خدا نقص ذاتی ندارد. اگر با مواردی از بلایای روبهرو میشویم، زیانباری اینها از اقدامات خواسته یا ناخواسته انسانی ناشی میشوند.
سوره مُلک، سپری در شب و شفاعتگری در قیامت است؛ سورهای که پیامبر(ص) آن را چراغ شبهای خویش میدانست و خواندنش را نجاتبخش عذاب قبر معرفی کرد.