در میان شتاب و هیاهوی زندگی، گاهی دل فقط چند لحظه خلوت با خدا می‌خواهد؛ همان نجواهای ساده‌ای که خستگی جان را آرام می‌کند و انسان را دوباره به مسیر پاکی و معنویت بازمی‌گرداند. این فراز از نیایش‌های پیامبر(ص)، دعوتی است برای مکث، بازگشت به خویشتن و سپردن دل به پروردگار.
گاهی در میان شتاب و هیاهوی زندگی، تنها چند لحظه خلوت با خدا کافی است تا دل دوباره آرام بگیرد. مناجات، همان زبان بی‌واسطه‌ای است که انسان را از هیاهوی دنیا جدا می‌کند و به خویشتن و پروردگار بازمی‌گرداند.
در میان هیاهوی زندگی، گاهی چند کلمه نجوا با خدا می‌تواند حال دل را دگرگون کند؛ این فراز دلنشین از مناجات خواجه عبدالله انصاری، دعوتی است به لحظه‌ای مکث، آرامش و بازگشت به خویشتن.
در هیاهوی زندگی، گاهی انسان از مهم‌ترین حقیقت یعنی خودش غافل می‌شود؛ فرازی ناب از مناجات شعبانیه، دعوتی است برای مکث، بازگشت به خویشتن و دوباره پیدا کردن راه خدا.
دعای بنده، صدایی که خدا دوستش دارد؛ رابطه عبد و ربّ رابطه محبت است. رابطه محبتی است. محبّ و محبوب است، اگر عبد از اولیای خاص خدا باشد خدا این صدا را دوست دارد. اگر زود بدهد دیگر نمی گوید که من این آهنگ را دوست دارم.
مولانا در این ابیات ناب، دستمان را می‌گیرد تا از هوس‌های کوچک بگذریم و به دریای بی‌کران فضل خدا برسیم.