والدین برای محافظت از فرزندانشان به ابزارهای ردیابی دیجیتال روی میآورند، اما مرز میان «مراقبت» و «کنترل» گاهی آنقدر باریک است که بهسادگی نادیده گرفته میشود؛ نظارتی که قرار است امنیت بیاورد، اگر بدون گفتوگو و اعتماد باشد، میتواند به اضطراب، پنهانکاری و شکاف عاطفی میان والد و فرزند منجر شود.
تربیت جنسی در دنیای امروز با دو آسیب مهم مواجه است؛ از یک سو برخی رویکردها با ایجاد ترس و اضطراب، والدین را نسبت به فرزندان نگران میکنند و از سوی دیگر، بعضی الگوهای تربیتی با تکیه بر مبانی مادیگرایانه و سکولار، در پوشش آموزههای دینی عرضه میشون
در روزگاری که کودکان و نوجوانان بیش از هر زمان دیگری در معرض شبکههای اجتماعی، محرکهای رسانهای و آسیبهای فرهنگی قرار دارند، تربیت دیگر با توصیههای مقطعی پیش نمیرود. حجتالاسلام محسن عباسیولدی با ترسیم چهار سبد تربیتی، از خودسازی و زمانهشناسی تا وقتگذاری، صبر، امید، توکل و توسل را بهعنوان الزامات تربیت نسل امروز مطرح میکند.
مسئولیتپذیری فرزندان در خانواده فقط به درس خواندن و موفقیت تحصیلی محدود نمیشود؛ آنها متناسب با سن و توان خود در برابر والدین، خواهر و برادر و مجموعه خانواده وظایفی بر عهده دارند. در یک نگاه تربیتی و دینی، احترام و احسان به والدین، رعایت حقوق اعضای خانواده و مشارکت در امور خانه، بخشی از مسئولیتهایی است که باید از کودکی به فرزندان آموزش داده شود.
تربیت فرزند فقط با نصیحت و تذکر پیش نمیرود؛ گاهی یک بازی ساده میتواند راهی به دنیای او باز کند که دهها ساعت صحبتکردن نمیتواند. آیتالله حائری شیرازی(ره) معتقد بود پدر و مادر با ایجاد صمیمیت و رفاقت، اعتماد فرزند را به دست میآورند و وقتی اعتماد شکل گرفت، فرزند خودش برای سؤالکردن، یادگرفتن و پذیرفتن راهنماییها به سراغ والدین میآید.
آیا فرزند همیشه و در هر شرایطی موظف است از خواستههای والدین اطاعت کند؟ آیتالله عزیزالله خوشوقت با تفکیک میان خواستههای دینی و توصیههای شخصی والدین، درباره مرز اطاعت از پدر و مادر توضیح داده و تأکید میکند که اطاعت از والدین تا جایی لازم است که با واجب و حرام الهی تعارض نداشته باشد؛ اما اگر مخالفت فرزند موجب ناراحتی والدین نشود، الزامی برای تبعیت از خواسته آنان وجود ندارد.
آموزش امنیت به کودک، فراتر از ترساندن اوست؛ تغییر رویکرد از «دوری از غریبهها» به «شناخت رفتارهای امن»، کلید توانمندسازی اوست. بهجای بیاعتمادی مطلق، والدین باید با آموزش مهارت «نه» گفتن و تعریف «بزرگسال امن»، فرزندشان را برای مواجهه با تهدیدها آماده کنند. در این مسیر، حفظ آرامش خانواده و پرهیز از پنهانکاری، ضامن سلامت روان کودک است.
بسیاری از والدین در مواجهه با فرزند ۱۰ ساله خود، گرفتارِ تلهی «انتظاراتِ ماشینی» میشوند؛ جایی که انتظار دارند کودک بدون هیچ مقاومتی و به محضِ دستور، عمل کند. حجتالاسلام والمسلمین استاد تراشیون با ردِ این نگاه، تأکید میکند که چنین اطاعتِ رباتگونهای نه تنها نشانهی سلامت نیست، بلکه زنگ خطری جدی است.
آخرین وصیت امیرالمؤمنین امام علی (ع) تنها خطاب به امام حسن و امام حسین (ع) نبود؛ بلکه نسخهای همگانی برای همه مسلمانان، بهویژه والدین است. حضرت در نامه ۴۷ نهجالبلاغه، «تقوای الهی» و «نظم در کارها» را دو اصل اساسی معرفی میکنند؛ دو کلیدی که اگر از کودکی در خانواده نهادینه شود، میتواند شخصیت، مسئولیتپذیری و موفقیت فرزندان را در زندگی فردی و اجتماعی تضمین کند.
مشاور کودک و نوجوان در پاسخ به این پرسش تاکید کردند که پدر نباید فقط تأمینکننده مخارج خانواده باشد؛ زیرا نوجوان برای عبور سالم از بحرانهای این دوره، به حضور، محبت و حمایت او نیاز دارد.
حجتالاسلام والمسلمین استاد تراشیون، با بیان مثالی درباره میزان توجه والدین به ظاهر و تربیت فرزندان، بر ضرورت ارتقای دانش و مهارتهای تربیتی در خانواده تأکید کرد.
حجتالاسلام والمسلمین دکتر مجید همتی، با تقسیم راهبردهای تربیتی به سه دسته «تجویز»، «تحریم» و «برنامهریزی»، تصریح کرد که روشهای دستوریِ صرف (بکن و نکن)، کارآمدی چندانی ندارند.
کارشناسان تربیت دینی معتقدند علاقهمند کردن فرزندان به نماز، بیش از آنکه با اجبار و تذکرهای مکرر محقق شود، به رفتار والدین، ایجاد فضای معنوی در خانه و بهکارگیری روشهای تربیتی صحیح وابسته است. الگو بودن پدر و مادر، تشویق بهموقع، پرهیز از سرزنش، واگذاری حق انتخاب متناسب با سن و تقویت ارتباط فرزند با مسجد و جمعهای مذهبی، از مهمترین راهکارهای ترغیب کودکان و نوجوانان به اقامه نماز عنوان شده است.
این کارشناس خانواده با توصیه به والدین برای پرهیز از بهکاربردن برچسب «شیطنت» درباره کودکان، گفت: رفتارهای ناسازگارانه و پرخاشگرانه باید ریشهیابی شود و خانواده با کمک مدرسه و متخصص، برنامهای تدریجی برای اصلاح رفتار کودک در نظر بگیرد.
آسمان را آبی کن، نه قرمز!»، «چقدر کجوکوله کشیدی!» یا «خستهام کردی!»، «این کار را هم نتوانستی انجام بدهی؟»، «تو نمیتوانی! بگذار خودم انجام بدهم!»...باورتان میشود که همین جملات ساده، بیش از هر توهینی، اعتمادبهنفس کودک را تخریب میکند؟
تکفرزندی با تضعیف ویژگیهای شخصیتی و سلامت روان همراه است، در حالی که چندفرزندی بستری برای رشد فضایل اخلاقی، مهارتهای اجتماعی و پویایی جامعه فراهم میکند.
در میدان حق، صرف دانستن و شنیدن کافی نیست؛ آنچه انسان را تا پایان در کنار حقیقت نگه میدارد، ایمان و عمل است. تاریخ کربلا نیز نشان داد که برندگان واقعی، نه صرفاً عالمان و مدعیان، بلکه مؤمنانی بودند که پای باور خود ایستادند.
یکی از پرتکرارترین تنشهای خانوادگی در دنیای امروز، کشمکش بر سر میزان و نحوه استفاده از اینترنت است.
حضرت آیت الله سیستانی به استفتائی پیرامون «موارد جواز و عدم جواز دروغ» پاسخ گفتند.
در بسیاری از خانهها، یک صحنه تکراری هر روز دیده میشود: کودکی که هنگام غذا خوردن، خوابیدن، درس خواندن یا حتی بازی کردن، گوشی موبایل را رها نمیکند. چیزی که چند سال پیش فقط یک وسیله ارتباطی بود، امروز برای بسیاری از کودکان به «همبازی»، «معلم»، «سرگرمی» و حتی «آرامبخش روانی» تبدیل شده است. اما پشت این آرامش ظاهری، پژوهشهای علمی درباره کاهش تمرکز، اختلال خواب، اضطراب، افت مهارتهای اجتماعی و وابستگی رفتاری هشدار میدهند.
خیلی از پدرها و مادرهای شاغل فکر میکنند اگر هزینه کنند، اگر کلاس بگذارند، اگر مدرسه غیرانتفاعی ببرند، پس وظیفه والدینی خود را انجام دادهاند. یک مشاور خانواده، این باور را به چالش میکشد و میگوید تربیت «هزینه فرصت» دارد و اگر کار را اولویت اول خود قرار دادهاید، نباید انتظار داشته باشید تربیت هم «سر جایش بماند».
روانشناسان و مشاوران تاکید میکنند سبکهای فرزندپروری والدین میتوانند در شکلگیری شخصیت فرزندان نقش موثری داشته باشند.
بعضی والدین فکر میکنند تربیت یعنی «چون من گفتم». بعضی دیگر گمان میکنند رفاقت بیقید و شرط یعنی بچه «هیچ چیزی را از ما پنهان نمیکند». شاهآبادی از «مدل سوم» میگوید؛ مدلی که در آن نوجوان حتی وقتی پدر و مادر پشت در نیستند، از درون خودش میداند چرا نباید کاری را انجام دهد.
در دنیای پرشتاب امروز، کودکان بیش از همیشه تحت تأثیر محیط و خانواده قرار دارند. هرچند مدرسه و درس جزو مهمترین بخشهای زندگی آنهاست، اما چیزی که اغلب کمتر به آن توجه میشود، اثر مستقیم رفتار و نگرش والدین بر سلامت روان فرزندان است. نگرانیها و اضطرابهای والدین میتواند بهطور ناخواسته به کودک منتقل شود و بر اعتمادبهنفس، آرامش و تعامل اجتماعی او تأثیر بگذارد.
در نشست «جایگاه انیمیشن در انتقال عرفان و معنویت به کودکان» که با حضور جمعی از اساتید، پژوهشگران، دانشجویان و طلاب در قم برگزار شد، ضمن ارزیابی بخشی از انیمهها و انیمیشنهای پرطرفدار شرقی و غربی، چالشهای تربیت فرزند در دنیای رازآلود انیمیشن و رسانه مورد بحث و بررسی قرار گرفت.
شاید لازم نباشد یک والد کامل باشید. فقط کافی است یک والد نسبتاً پایدار و در دسترس بمانید، در نگاه دینی گفته میشود که صبر فقط تحمل کردن نیست، بلکه نوعی نگه داشتن تعادل در شرایط سخت است. یعنی ممکن است درون ما ناآرام باشد، اما بتوانیم در رفتار همچنان همراه و متعادل بمانیم.
محمد حسین پاشیر در گفتگویی تاکید کرد: اگر خانوادهها اصول قرآنی را در محیط خانه پیاده کنند، کودک در محیطی امن و بالنده رشد خواهد کرد.
در شرایط سخت و بحرانی مانند جنگ و بحرانهای مختلف، تربیت کودک و تقویت تابآوری او به یکی از اولویتهای اصلی والدین تبدیل میشود، چرا که فرزندان با یادگیری مدیریت هیجانات و مقابله با مشکلات، قادر خواهند بود از دل سختیها عبور کنند و نسلهایی مقاوم و شجاع پرورش یابند.
کارشناس تربیت فرزند گفت: ضمانت روزی فرزندان با خداست، اما تربیتشان به عهدهی والدین؛ غفلت از این مسئولیت، خسارتی جبرانناپذیر است.
کارشناس ارشد آموزش، با تأکید بر اهمیت سواد رسانهای کودکان در عصر دیجیتال، گفت که والدین مهمترین عامل تربیت رسانهای کودک هستند و ارتقای مهارتهای تحلیلی، انتقادی و اخلاقی کودکان در مواجهه با رسانهها، نیازمند آموزش مستمر والدین است.