امام علی(ع) از یارانی گلایه میکرد که هنگام دفاع از حق، با بهانههای مختلف از میدان کنار میکشیدند؛ سخنان آن حضرت، تصویری روشن از پیامدهای سستی و بیمسئولیتی در برابر حق ارائه میدهد.
در حکومت علوی مسئولی که اسیر هوا و هوس باشد، نه تنها برای جامعه سود ندارد، بلکه از بند کفش هم کمفایدهتر است.
حکومت پنجساله امام علی(ع) بیش از آنکه درگیر نبردهای نظامی باشد، درگیر نبرد با ساختارهای رانتی و طبقاتی بود که در دهههای پیش از او نهادینه شده بودند. بازگشت به عدالت مطلق، هزینهای داشت که جامعه آن روز تاب تحمل آن را نداشت.
عید غدیر فرصتی برای بازخوانی القاب امام علی(ع) است؛ لقب هایی که فقط تعابیری عاطفی و ستایشی نیستند، بلکه هر کدام بخشی از شخصیت، رسالت و سیره اجتماعی آن حضرت را نشان می دهند. در میان این القاب، امیرالمؤمنین، یعسوب الدین و قسیم الجنة و النار بیش از همه با مسئله عدالت، داوری و مرزبندی حق و باطل گره خورده اند.
چهار سال حکومت علوی حاوی این درس بود که باید با جدیت با جریانهای فساد داخلی مبارزه آشکار کرد.