آیات ۶ تا ۱۱ سوره ممتحنه، تصویری متفاوت از رابطه مؤمنان با دیگران ارائه میکند، جایی که قرآن میان دشمنی عملی و صرف مخالفت تفاوت میگذارد و نشان میدهد نه هر مخالفی دشمن است و نه هر رابطهای با دیگران پذیرفتنی.
ذهن و اندیشه جوانان، نخستین میدان نبرد در رویارویی با دشمن معرفی شده است؛ در این سخنان تأکید میشود که تغییر در فکر و باورها، به تغییر در رفتار منجر میشود و از جوانان خواسته شده با شناخت ترفندهای دشمن، انگیزه، ایمان و استواری خود را حفظ کنند.
قدرتهای بزرگ تاریخ همیشه گمان میکردند هیچ نیرویی توان ایستادن در برابرشان را ندارد، اما قرآن با مرور سرنوشت عاد، ثمود، قوم نوح و دیگر طغیانگران نشان میدهد که آغاز سقوط هر امپراتوری، از لحظهای است که حقیقت را انکار میکند و خود را بینیاز از خدا میبیند.
خداوند در سوره قاف از حقیقتی شگفت سخن میگوید؛ اینکه از رگ گردن به انسان نزدیکتر است و هیچ اندیشه و عملی از نگاه او پنهان نمیماند. تفسیر المیزان این آیات را هشداری برای دشمنان حق و بشارتی برای اهل تقوا میداند.
آیات ۱۶ تا ۲۳ سوره فتح، پیروزی جبهه حق را نه یک آرزو، بلکه وعدهای الهی معرفی میکند. قرآن با یادآوری سنتهای تغییرناپذیر خداوند، تأکید دارد که هرگاه مؤمنان با ایمان، اطاعت و استقامت در میدان بمانند، نصرت الهی فرا میرسد و هیچ قدرتی توان تغییر این وعده را نخواهد داشت.
دشمنی با حق، پدیدهای تازه و محدود به یک زمان و یک قوم نیست، ریشه آن در استکبار، لجاجت و نپذیرفتن حقیقت نهفته است. آیات ۶ تا ۱۴ سوره احقاف با ترسیم مرز روشن میان جبهه حق و باطل، نشان میدهد دشمنان چگونه با تهمت و تکذیب در برابر حق میایستند.
خداوند در آیات ۱۴ تا ۲۲ سوره جاثیه، از قومی سخن میگوید که کتاب آسمانی، پیامبران، نعمتهای فراوان و نشانههای روشن هدایت را در اختیار داشتند، اما حسادت، برتریجویی و دنیاطلبی، آنان را به اختلاف و انحراف کشاند.
سوره دخان از دشمنانی سخن میگوید که در هنگام سختی وعده ایمان میدهند، اما پس از رفع عذاب پیمان خود را میشکنند. این آیات هشداری روشن است که عهدشکنی از ویژگیهای همیشگی دشمنان حق است و نمیتوان به وعدههای آنان اعتماد کرد.
آیات پایانی سوره زخرف با نقل سخن پیامبر اکرم(ص)، مبنی بر «يَا رَبِّ إِنَّ هَؤُلَاءِ قَوْمٌ لَا يُؤْمِنُونَ» نشان میدهد که دشمنان حق آنقدر در بیایمانی و سرکشی پافشاری کردند که کارشان به شکایت پیامبر(ص) و وعده عذاب الهی انجامید.
آیات ۱۱ تا ۱۵ سوره شوری نشان میدهد که خداوند، امتها را به برپایی دین و پرهیز از تفرقه فراخوانده است، اما دشمنان از سر زیادهخواهی و با دامن زدن به اختلاف، در برابر این فرمان الهی ایستادند.
آیات ۳۹ تا ۴۶ سوره فصلت با یادآوری قدرت خداوند بر زنده کردن مردگان و اشاره به سرگذشت قوم موسی(ع)، هشدار میدهد که نادیده گرفتن آیات الهی و تکذیب حق، سرانجامی جز شکست و خواری در پی ندارد، سنتی که پیش از این در تاریخ بنیاسرائیل و دیگر مخالفان پیامبران به روشنی آشکار شده است.
در اسلام، فریبِ دشمن در چارچوب جنگ مجاز است، اما شایعهسازیِ ظالمانه و آسیبزننده به حقیقت و بیگناهان جایز نیست.
چهره واقعی دشمنان حق زمانی آشکار میشود که پردههای قیامت کنار برود؛ همانجا که گمراهان، بهجای یاری یکدیگر، یکدیگر را عامل بدبختی خود میدانند. آیات ۲۱ تا ۲۹ سوره فصلت با اشاره به تأثیر همنشینان فاسد و گمراهکننده، هشدار میدهد که پیروی از اهل باطل سرانجامی جز حسرت، عذاب و پشیمانی ابدی ندارد.
آیات ۶۷ تا ۷۷ سوره غافر با یادآوری قدرت خدا در آفرینش انسان و زندگی و مرگ، ریشه انکار و سرکشی دشمنان را آشکار میکند. خداوند در این آیات هشدار میدهد کسانی که با وجود دیدن نشانههای روشن الهی به حق پشت میکنند و راه تکذیب و شرک را در پیش میگیرند، سرانجامی جز خواری، حسرت و عذاب سخت نخواهند داشت.
مؤمن آلفرعون در آیات ۳۴ تا ۴۰ سوره غافر با یادآوری سرنوشت تکذیبکنندگان پیامبران، هشدار میدهد که ریشه هلاکت دشمنان حق در تکبر و لجاجت آنان است. این آیات در مقابل، ایمان و عمل صالح را راه نجات معرفی میکند و وعده میدهد که سرانجام جبهه حق، بهرهمندی از پاداش بیحساب الهی است.
آیات ۲۶ تا ۳۳ سوره غافر در حالی که از تهدیدهای فرعون علیه حضرت موسی(ع) سخن میگوید، با یادآوری سرنوشت ستمگران گذشته، این پیام را میدهد که مقاومت راه نجات است و دشمنان حق، هرچند قدرتمند به نظر برسند، سرانجامی جز نابودی نخواهند داشت.
در آیات ۱۷ تا ۲۵ سوره غافر، قرآن با یادآوری سرنوشت فرعون، هامان و قارون هشدار میدهد که قدرت و سلطه ظالمان پایدار نیست. این آیات تأکید میکند همان خدایی که روزی فرعون مدعی قدرت را نابود کرد، امروز نیز میان جبهه حق و باطل عادلانه داوری میکند و پایان ظلم را سقوط قرار داده است.
قدرتهای ظاهری گاهی چنان بزرگ و تعیینکننده به نظر میرسند که دشمن خود را صاحب اختیار سرنوشت انسانها میپندارد، اما آیات سوره فاطر، بهویژه آیه دوم، این تصور را درهم میشکند و یادآور میشود که هیچ قدرتی بیرون از اراده الهی عمل نمیکند و آنچه خدا نخواهد، پایدار نخواهد ماند.
قدرتهای پوشالی شاید در دنیا ماندگار به نظر برسند، اما قرآن از روزی خبر میدهد که همه محاسبات فرو میریزد و حقیقت آشکار میشود. سوره زمر با ترسیم صحنههای قیامت نشان میدهد که عدالت الهی قطعی است، دشمنان حق سرانجام با نتیجه اعمال خود روبهرو میشوند و حسرت میخورند.
قدرت و ثروت نمیتواند انسان را از نتیجه اعمالش نجات دهد. خدا در آیه ۴۷ سوره زمر یادآور میشود که ستمگران اگر همه آنچه در زمین است را هم در اختیار داشته باشند، روزی برای رهایی از عذاب میدهند، زیرا سنت الهی بر پایه عدالت است و دشمن دیر یا زود، تاوان جنایتهایش را میدهد.
در روزگاری که فشار دشمن و سختیهای مسیر حق، بسیاری را خسته و ناامید میکند، آیات ۲۷ تا ۴۲ سوره «ص» یادآوری میکند که پیروزی، بیصبر و استقامت به دست نمیآید. قرآن با روایت زندگی داوود، سلیمان و ایوب(ع) نشان میدهد راه نصرت الهی، از دل آزمونها و رنجها میگذرد.
آیات ۱۵ و ۱۶ سوره زمر تصویری متفاوت از مفهوم پیروزی و شکست ارائه میکنند. جایی که قرآن میفرماید که «إِنَّ الْخَاسِرِینَ الَّذِینَ خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ وَأَهْلِیهِمْ یَوْمَ الْقِیَامَةِ...». معیار قدرت در منطق الهی، سلطه ظاهری و هیاهوی مقطعی نیست و چهبسا جریانی که در ظاهر دست بالا را دارد، اما در نهایت بازنده و زیانکار باشد.
خدا در سوره روم با توصیه انسانها به پرهیز از غرور در هنگام قدرت، راه پیروزی در جنگ و بحرانها را ایمان به خدا و استقامت بیان میکند.
در میانه هجوم دشمن خدا در آیه ۶۰ سوره روم با لحنی قاطع امید را زنده میکند و میفرماید که «وعده خدا در پیروزی شما بر دشمن، حق است» آیهای که به مؤمنان اطمینان میدهد این تقابل، سرانجامی جز پیروزی ندارد، حتی اگر در ظاهر، دشمن دست بالا را داشته باشد.
پایان این جنگ، بر مدار وعدههای قطعی الهی پیش میرود، نه خیالات دشمن، همان وعدهای که در آیات ۲۴ و ۲۵ سوره لقمان به آن اشاره شده، جایی که خداوند از «بهرهای اندک» برای منکران سخن میگوید و سپس از بازگشت حتمی آنان به سوی عذابی سخت پرده برمیدارد.
در آیات پایانی سوره صافات، خداوند با لحنی قاطع وعده میدهد که سرانجام، پیروزی از آن جبهه حق است «إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ»؛ وعدهای که تاریخ بارها آن را ثابت کرده است. هرچند دشمنان در مقاطعی با قدرتنمایی و هیاهو میدانداری میکنند، اما عاقبت، این جبهه ایمان و حقیقت است که باقی میماند و باطل فرو میپاشد.
در سوره صافات، قرآن از بندگانی سخن میگوید که در سختترین آزمونها عقب ننشستند، از ابراهیم(ع) تا موسی(ع) و هارون(ع). این آیات نشان میدهد مؤمن واقعی شاید در میدان آزمایش تحت فشار قرار بگیرد، اما تا وقتی به خدا تکیه دارد، شکست نخواهد خورد.
در آیات ۵۲ تا ۵۷ سوره صافات، قرآن از روابطی پرده برمیدارد که آرامآرام بذر تردید را در دل میکارد و انسان را تا مرز انکار و سقوط پیش میبرد؛ دشمن هم چنین است، در مسیری تدریجی و پنهان کار میکند که اگر لطف الهی نباشد، به هلاکتی همانند سرنوشت دوزخیان ختم میشود.
شناخت ضعف دشمن باید همزمان با تقویت هوشیاری و آمادگی همراه باشد، نه موجب آرامش کاذب.
خدا در سوره احزاب به هشت شرط مهم برای غلبه بر دشمن مطرح میکند، از دشمن نترس، تقوای الهی داشته باش، فریب جریانهای سستکننده را نخور، به هدایت الهی تکیه کن، بدان که خدا ناظر همه چیز است، با توکل آرامش پیدا کن، یکدل در مسیر حق بایست، وحدت و پیوند اجتماعی را حفظ کن.