حضرت آیتالله العظمی وحید خراسانی با نقلِ روایتی از امام صادق(ع) و سیره امام سجاد(ع)، تأکید میکنند که سجده بر این خاک مقدس نه تنها زمینهای هفتگانه را منور میسازد، بلکه قدرت عبور از حجابهای هفتگانه (یخرق الحجب السبع) را دارد و ظرفیتی بینظیر برای قرب الهی در نماز است.
راز زنده ماندن مؤمنان در برزخ، تمسک به امام حق و ولیالله الاعظم در دنیاست که انسان را از مرگ باطنی نجات داده و تحت حمایت اهلبیت(ع) قرار میدهد.
نخستین جمعه محرم امسال، همایش جهانی شیرخوارگان حسینی(ع) همچون هر سال با حضور حماسی مادران در ۹ هزار و ۵۰۰ نقطه ایران و ۴۵ کشور جهان برگزار شد؛ اجتماعی که امسال با اندوهی تازهتر، یاد مظلومیت حضرت علیاصغر (ع) را با سوگ مادران مدرسه میناب و نالههای کودکان ربودهشده از آغوششان پیوند زده و فریاد مظلومیت را به گوش جهانیان رساند.
شور عاشورایی محرم ۱۴۰۵ (۱۴۴۸ قمری) در حسینیه ایران، با طنین رجزهای حماسی و تبیین خط فکری رهبر شهید، معنایی عینی و ملموس به مفهوم «رویای همرزمی با سیدالشهدا (ع)» بخشیده است؛ ایستادگی مقتدرانهای که امسال هیئتها را به قلب خیابانها و صف اول نبرد با باطل پیوند میزند تا ثابت کند آرزوی دیرینهی رزم در رکاب حق، از همیشه به واقعیت نزدیکتر است.
طی ماه عزای حسین، جامعهٔ مؤمنان بار دیگر ارتفاع گرفتن را تجربه میکند؛ ارتفاعی که از جنس پرواز روح است.
حضرت رقیه (س) دختر امام حسین (ع) در واقعه عاشورا سه سال سن داشتند که بعد از شهادت پدر و یارانش در عصر عاشورا، به همراه دیگر زنان بنیهاشم توسط سپاه یزید به اسیری رفتند و در خرابههای شام به شهادت رسیدند.
برخلاف تصویری که گاهی از کربلا تنها به عنوان یک میدان نبرد ارائه میشود، روایتهای تاریخی نشان میدهد امام حسین تا آخرین لحظه تلاش کرد از جنگ جلوگیری کند. پیشنهادهایی که اگر پذیرفته میشدند، شاید مسیر تاریخ به شکل دیگری رقم میخورد.
همزمان با آغاز ماه محرمالحرام، در منابع دینی مجموعهای از اعمال مستحب برای شبها و روزهای این ماه بهویژه شب اول، روز اول و شب و روز عاشورا توصیه شده است. شبزندهداری، دعا، نمازهای مستحبی و روزه در برخی روزهای این ماه از جمله اعمالی است که در روایات بر آن تأکید شده و در کنار آن، عزاداری برای امام حسین(ع) بهعنوان مهمترین عمل این ایام مورد توجه قرار گرفته است.
امشب شب اول ماه محرم است، ماهی که یادآور پیروزی خون بر شمشیر و حق بر باطل است و برای شب و روز این ماه مبارک اعمالی سفارش شده است.
برای بسیاری از مردم، سال نو یعنی چراغانی، سفرههای رنگی و حس تازه شدن. اما در تقویم قمری مسلمانان، آغاز سال همیشه حال و هوای عید ندارد و گاهی با سکوت، عزاداری یا تأمل همراه است. این تفاوت از کجا میآید و چرا سال نو مسلمانان بیشتر یادآور تاریخ و معناست تا جشن و سرود؟
هم زمان با نزدیک شدن به ماه محرم، شمارههای هفتم و هشتم از سلسله نشریات حماسه عشق و ایثار که به تبیین جلوههای وفاداری حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) در نهضت عاشورا و نقش آنان در حفظ پیام کربلا و ترویج فضایل اخلاقی میپردازد، از سوی هیئت دانشجویی رضوان دانشگاه بینالمللی امام رضا (ع)، منتشر شد.
شب عاشورا، دختری که در معرض تعرض بود به جوان شرور گفت: «با امام حسین معامله کن». آن نام در دلش اثر کرد و دختر را رها نمود. سرانجام همان جوان، در طی یک سیر تحول، مورد عنایت حضرت زهرا(س) قرار گرفت.
واحد فعالیتهای رسانهای حزبالله لبنان، شعار عاشورای ۱۴۴۸ هجری قمری/۲۰۲۶ میلادی را «حسین چراغ راه ماست» اعلام کرد.
حرکت امام حسین (ع) از مکه به سوی کربلا، تنها جابهجایی یک قافله نبود؛ گذر از طواف سنگ و خاک، به طواف حقیقت و خون بود. در این تصمیم بزرگ، معادلهای نهفته است که میان ماندن در حرم امن الهی و رفتن به میدان خطر، جانب کدام را باید گرفت و چگونه یک امام معصوم، با آگاهی و اختیار، راه شهادت را بر آسایش ترجیح میدهد.
حضرت علی اکبر(ع) جوانی زیبارو، خوشبیان، شجاع، صبور، غیور و مؤمن بود به طوری که در کربلا هم کمالات بنیهاشم را میشد در ظاهر و شخصیت ایشان مشاهده کرد.
یکی از شهیدان قیام حسینی که درتبدیل واقعه عاشورا به یک جریان تاریخی، نقشی بسیار تأثیرگذار دارد، حضرت رقیه(ع) دختر امام حسین(ع) است.
امام زین العابدین، علی بن الحسین (ع)، معروف به امام سجاد (ع)، چهارمین امام شیعیان، در سال ۹۵ هجری قمری به دستور ولید بن عبدالملک، خلیفه اموی، مسموم و به شهادت رسید. دوران امامت ایشان مقارن با یکی از سختترین دورههای تاریخ اسلام بود، چرا که پس از واقعه عاشورا (۶۱ هجری قمری)، حکومت اموی به سرکوب شیعیان و تحریف مفاهیم اسلامی پرداخت.
در مجموعهای مستند و تحلیلی به سراغ روایتهای معتبر تاریخی، بصیرتی و تبیینی از محرم و قیام امام حسین (ع) میرویم تا حقایق عاشورا را از دل منابع اصیل بیرون بکشیم.
معنای «و علی الارواح التی حلّت بفنائک» این است: و [سلام] بر روحهایی که در آستانه تو فرو آمدند.البته این عبارت، کنایهای از فدا شدن شهیدان کربلا در پیشگاه با عظمت سرور و سالار شهیدان بوده و بیانگر تسلیم بودن آن شهیدان والا مقام در برابر خواست و اراده امام و مولای خود است.
اصلیترین منبع نویسنده برای نگارش «شهادتنامه حسین(ع) و یاران کربلا» روایت امام صادق(ع) از شهادت حضرت است که در کتاب امالی شیخ صدوق ذکر شده است.
امام زین العابدین علیه السلام فرمودند چگونه گریه نکنم، در حالی که یزیدیان آب را برای وحوش و درندگان بیابان آزاد گذاشتند ولی به روی پدرم بستند و او را تشنه به شهادت رساندند.
شهید سید حسن نصرالله واقعه کربلا را به مثابه تجلی یکی از مراحل نزاع تاریخی میان جبهه ایمان و جبهه شیطان روایت میکند و از لزوم دشمنشناسی و خودشناسی برای پیروزی در این نزاع مستمر میگوید.
حبیب بن مظاهر، اسوه ایمان، وفاداری و شجاعت، از یاران ویژه پیامبر (ص) و اهل بیت بود که با بصیرتی بینظیر، راه حق را تا شهادت در کربلا پیمود. زندگی او سرشار از حماسه، ایثار و دفاع بیوقفه از ولایت است که الهامبخش نسلها است.
حضرت عباس(علیه السّلام) در خانه اي زاده شد كه جايگاه دانش و حكمت بود. آن جناب از محضر اميرمومنان، امام حسن و امام حسين(علیه السّلام) كسب فيض كرده است.
یکی از شگفتیهای عاشورا، توانایی امام حسین (ع) در هدایت حتی دلهایی بود که ظاهراً در جبهه دشمن قرار داشتند. دو برادر در لشکر دشمن با ندای «هل من ناصر ینصرنی» امام که در گودال قتلگاه بود، به اسلام پیوستند و به شهادت رسیدند.
باید از همه شهدای کربلا یاد کرد و نام برد حتی اگر نام دشمن بر روی آنها باشد مانند یزید بن زیاد، از سوی دیگر این نامگذاریها چیزی را اثبات نمیکند.
در مجموعهای مستند و تحلیلی به سراغ روایتهای معتبر تاریخی، بصیرتی و تبیینی از محرم و قیام امام حسین (ع) میرویم تا حقایق عاشورا را از دل منابع اصیل بیرون بکشیم.
نفی علو و فساد هم در بعد فردی هشدار جدی برای پرهیز از برتریجویی و ثروتاندوزی است و هم در بعد اجتماعی خطاب به حکمرانان برای اجرای احکام الهی. دشمن با غبارآلود کردن فرهنگ و باور مردم میکوشد معالم دین را پنهان کند، در حالی که امام حسین(ع) برای نمایاندن این معالم قیام کرد. راهکار مقاومت، حفظ شعائر الهی، برگزاری مراسم عزاداری پرشور و تقویت ارتباط با ولیزمان و پیروی از رهبر انقلاب است.
«فردا مسافرم»» نوشته مریم راهی، روایتی متفاوت از واقعه کربلاست که با زبانی زنانه و ظریف، از احساسات و سختیهای زنان کاروان اسرا میگوید و عشق و وفاداری آنان را در فضایی پرتنش و تاریخی به مخاطب منتقل میکند.
حرکت کاروان اسيران کربلا به سمت کوفه در روز يازدهم محرم سال 61 هجري و ورود آن بزرگواران به کوفه در تاريخ 12 محرم سال 61 قمري به وقوع پيوست.