آیا برای حفظ آرامش، ایمان داشتن کافی است یا باید آن را در رفتارهای روزمره هم به کار گرفت؟ پژوهشی درباره تجربه روزانه ۱۸۴ بزرگسال، ارتباط میان اعمال معنوی و وضعیت عاطفی را بررسی کرده و نشان داده است که رفتارهایی مانند دعا و مطالعه متون دینی می‌توانند با تغییرات خلق‌وخو ارتباط داشته باشند.
کسانی که در طول تاریخ به دلایل مختلف از دعوت پیامبران و شناخت دین محروم مانده‌اند، در قیامت چگونه محاسبه می‌شوند و آیا به دلیل ناآگاهی از احکام شرعی مجازات خواهند شد؟ بر اساس یک تبیین کلامی، مستضعفان فکری ابتدا با فرصتی برای شناخت حقیقت و اتمام حجت روبه‌رو می‌شوند و در محاسبه اعمال آنان نیز باید میان گناهان ناسازگار با عقل و فطرت و تخلف از احکامی که شناخت آن‌ها به آگاهی دینی وابسته است، تفاوت قائل شد.
آیت‌الله جوادی آملی با تأکید بر اینکه حقیقت انسان به روح او وابسته است و جنسیت به بدن تعلق دارد، زن و مرد را در حقیقت انسانیت مشترک دانست و گفت: رشد و تعالی انسان با علم، تربیت و اخلاق امکان‌پذیر است. وی همچنین با تأکید بر ضرورت گفت‌وگوی عالمانه و همراه با مهربانی با نسل جوان، تصریح کرد که فشار و تحمیل نمی‌تواند جایگزین آگاهی‌بخشی و تربیت صحیح شود.
رضایت خداوند تنها با انجام عبادت‌های فردی به دست نمی‌آید؛ قرآن برای رسیدن به «رضوان الهی» مجموعه‌ای از ویژگی‌ها را برشمرده است؛ از ایمان، تقوا و صداقت گرفته تا شکر نعمت، رعایت حقوق مردم، اطاعت از خدا و پیامبر(ص) و خالص کردن محبت و دشمنی برای خدا. اما مهم‌ترین نشانه بنده‌ای که خدا از او راضی است چیست؟
در هیاهوی زندگی و میان شتاب روزهایی که فرصت خلوت با خود و خدا را از انسان می‌گیرد، گاهی چند جمله از یک مناجات می‌تواند دریچه‌ای به سوی آرامش باز کند؛ فرازی ناب از مناجات ابوحمزه ثمالی، با ترجمه جویا جهانبخش، روایتی از اعتراف، امید و بازگشت دل به سوی پروردگار است؛ نجوایی که شاید مخاطب امروز بیش از همیشه به شنیدن آن نیاز داشته باشد.
زندگی همیشه آرام و بی‌دغدغه پیش نمی‌رود؛ گاهی سختی‌ها و بحران‌ها چنان سنگین می‌شوند که انسان را تا مرز ناامیدی پیش می‌برند. با این حال، در آموزه‌های اسلام، مؤمن واقعی کسی است که در میان همین تندبادها، با تکیه بر یاد خدا، صبر و توکل، آرامش خود را حفظ می‌کند و همچون کوهی استوار از آزمون‌های دشوار عبور می‌کند.
میرزا مهدی الهی قمشه‌ای برای بسیاری با ترجمه‌ای از قرآن شناخته می‌شود که سال‌ها در خانه‌های فارسی‌زبانان خوانده شده است؛ اما پشت این نام، زندگی عالمی قرار دارد که حوزه و دانشگاه، فلسفه و عرفان، عقل و شهود را در کنار یکدیگر نشاند. او از شاگردی استادانی چون سیدحسن مدرس تا تدریس فلسفه و تربیت شاگردانی همچون علامه حسن‌زاده آملی و آیت‌الله جوادی آملی، مسیری را پیمود که در نهایت از او یکی از چهره‌های برجسته سنت حکمت جامع در ایران معاصر ساخت.
آرامش واقعی شاید از جایی آغاز شود که انسان میان خواسته‌های خود و تقدیر الهی، به تسلیم و اطمینان برسد. «مقام رضا» در آموزه‌های اسلامی، مرتبه‌ای است که بنده نه‌تنها برای جلب رضایت خدا تلاش می‌کند، بلکه نسبت به آنچه پروردگار برای او مقدر کرده نیز خشنود می‌شود؛ مقامی که قرآن و روایات اهل‌بیت(ع) آن را از بلندترین درجات کمال انسانی معرفی کرده‌اند.
در میان شتاب و هیاهوی زندگی، گاهی دل فقط چند لحظه خلوت با خدا می‌خواهد؛ همان نجواهای ساده‌ای که خستگی جان را آرام می‌کند و انسان را دوباره به مسیر پاکی و معنویت بازمی‌گرداند. این فراز از نیایش‌های پیامبر(ص)، دعوتی است برای مکث، بازگشت به خویشتن و سپردن دل به پروردگار.
گاهی انسان نه به دلیل بزرگی مشکلات، بلکه به‌خاطر تمام شدن توان صبرش از ادامه مسیر بازمی‌ماند؛ اما اگر صبر به ذکر و ارتباط با خداوند گره بخورد، دیگر پایانی برای آن تصور نمی‌شود. در این نگاه، نماز و یاد خدا نیرویی می‌سازند که انسان را در برابر موانع مقاوم نگه می‌دارد و مسیر حرکت او به سوی قله‌های علم، معنویت، اخلاق و اقتدار را متوقف نمی‌کند.
آیت الله سید علی قاضی در رفتار با دیگران، توجه ویژه‌ای به شاد کردن دل‌ها داشت؛ چنان‌که به نوجوانی که در حمام کفش او را جفت می‌کرد، بیش از دستمزد معمول می‌پرداخت و هدفش را شادی دل او و بهره معنوی از این کار می‌دانست.
در میان شتاب و هیاهوی زندگی، گاهی فقط چند لحظه خلوت کافی است تا دوباره خودمان را پیدا کنیم؛ جایی که دعا، از مرز واژه‌ها می‌گذرد و به نجواهای عمیق دل با خدا می‌رسد.
گاهی میان شلوغی و خستگی روزگار، فقط چند واژه کافی است تا دل دوباره آرام بگیرد؛ مناجات، همان نجوا با خداست که آدمی را از هیاهوی جهان به سایه امن توکل می‌رساند.
همه آدم ها در زندگی به دنبال شادی هستند و این بخش نیاز هر انسانی است اما باید دید آنچه امروز به عنوان شادی تعبیر می شود چقدر واقعی است و می تواند پدید آورنده شادی واقعی باشد؟
مناجات، آن لحظه‌ای است که فاصله میان دل انسان و پروردگار از میان می‌رود؛ گفت‌وگویی بی‌واسطه که گاهی حتی پیش از بیان خواسته‌ها، پاسخ خود را در آرامش دل پیدا می‌کند.
آرامش و رضایتمندی، معنویت، یا حتی داشتن پول و درآمد زیاد؟! ارزش‌های شما چقدر در زندگی‌تان اولویت ساز هستند؟!
در میان هیاهوی زندگی، دغدغه‌های روزمره و گرفتاری‌های ذهنی، گاهی یاد خدا آرام‌آرام از زندگی‌مان کمرنگ می‌شود؛ اما چگونه می‌توان ارتباط با خدا را در تمام لحظه‌های زندگی حفظ کرد؟ از ذکر زبانی و حضور قلب گرفته تا تلاوت قرآن، شکر نعمت‌ها، تفکر، نماز و حتی نگاه متفاوت به مشکلات؛ قرآن کریم راه‌هایی برای رهایی از غفلت و ماندن در مسیر یاد خدا پیش روی انسان گذاشته است.
در شرق آناتولی ترکیه، تأسیسات آبرسانی «گوندوزبی» به مکانی تبدیل شده است که هرگز صدای قرآن در آن خاموش نمی‌شود؛ سنتی که بیش از سه دهه است به‌صورت شبانه‌روزی و بدون وقفه در آن جریان دارد.
تجربه بی نظیر سفر اربعین این امکان را فراهم می‌کند تا با زیست چند روزه دستاوردهایی که در این سفر به دست آمده در تمام زندگی جاری و ساری کنیم.
در روزگاری که نگرانی و ناامیدی، بسیاری از انسان‌ها را درگیر کرده است، قرآن کریم راهکاری ساده اما عمیق برای رسیدن به آرامش معرفی می‌کند؛ «توکل به خدا». این آموزه الهی، نه به معنای دست کشیدن از تلاش، بلکه اعتماد به قدرت بی‌پایان پروردگار در کنار کوشش انسان است. اما چرا توکل تا این اندازه در آیات و روایات مورد تأکید قرار گرفته و چه عواملی مانع تحقق آن در زندگی می‌شود؟
در تقویت معنوی خودتان کوشا باشید. اول قدمش این است که همین نمازی را که در شبانه روز پنج نوبت می‌خوانید، با توجه بخوانید. اگر ترجمه‌ی نماز را بلدید، سعی کنید در حال نماز تمرکز پیدا کنید.
تقابل انقلاب اسلامی و غرب پست‌مدرن، نبرد دو نگاه به انسان، خدا و هستی است. غرب در بن‌بست پوچی و افول تمدنی دست‌وپا می‌زند، در حالی که گفتمان انقلاب اسلامی با تکیه بر حقیقت وحی و اسلام ناب محمدی مسیر روشن آینده بشر را ترسیم می‌کند.
در هیاهویِ زیستِ دیجیتال که مغزِ ما به پرش‌هایِ مداوم از یک سوژه به سوژه‌یِ دیگر عادت کرده است، سجاده گاهی به جایِ میعادگاهِ حضور، به ایستگاهِ مرورِ چک‌لیست‌هایِ روزانه تبدیل می‌شود. بازخوانیِ مفهومِ حضورِ قلب، راهکاری است برایِ نجاتِ نماز از تبدیل شدن به یک عادتِ مکانیکی و بازیابیِ حلاوتِ گفتگو با خداوند.
وقتی انسان مؤمن شد و دل او باور کرد، آن‌وقت «قالوا هذا ما وَعَدَنَا اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ صَدَقَ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ مازادَهُم اِلّآ ایمانًا وَ تَسلیمًا»؛ در میدان جنگ هم، مثل یک گلوله‌ی آتش، در دل هدف می‌نشیند؛ این نتیجه‌ی ایمان و ارتباط با خدا است.
از نگاه امام رضا (ع)، جسم انسان همچون زمینی پاک است که با مراقبت و رسیدگی، همواره بارور و سرزنده می‌ماند؛ اما غفلت از آن، زمینه نابودی و فرسودگی را فراهم می‌کند.
در نگاه سنتی، حجاب اغلب به عنوان یک امر صرفاً ظاهری و محدودکننده دیده می‌شود، اما در نگاه سلوکی، پوشش ابزاری است برای نظم بخشیدن به هیجانات و آمادگی برای تجلی نور باطنی.
گاهی آنچه یک سالک یا نویسنده در مسیر سلوک خود شهود می‌کند، می‌تواند به عنوان الفبای رنگی و تصویری برای انتقال مفاهیم به کار رود مسیری که در کتاب نوزده جلوه نور الهی در انسان معنوی آمده است.
بررسی‌های پزشکی اخیر بیانگر آن است که افراد با معنویت رفتار خود تخریبگرانه کمتری (مانند خودکشی، سیگار کشیدن و lمصرف مواد مخدر) از خود بروز می‌دهند، استرس کمتری دارند و رضایت کلی‌شان از زندگی بیشتر است.
دیر فقط اعلام یک جانشینی سیاسی نبود؛ نمایش الگوی انسانی بود که معنویت را از گوشه خلوت به متن زندگی می آورد. القاب امیرالعارفین، سیدالزاهدین و الصدیق الاکبر وقتی در کنار هم قرار می گیرند، یک پیام روشن دارند: بندگی در مکتب علی(ع) با مسئولیت اجتماعی، عدالت و صدق گره خورده است.
فرقه‌های انحرافی چگونه از اعتماد و نیازهای افراد به دنبال آرامش و معنویت سوءاستفاده می‌کنند؟ این گروه‌ها با وعده‌های فریبنده و کنترل اطلاعات، آسیب‌های جدی به افراد وارد می‌کنند. این گفت‌وگو راهکارهای موثری برای آگاهی‌بخشی و حفاظت از جامعه در برابر این تهدیدات ارائه می‌دهد.