در آیات ۵۴ و ۵۵ سوره نمل، قرآن با یادآوری سرگذشت قوم لوط نشان میدهد که فروپاشی جوامع فقط از مسیر ظلم و طغیان سیاسی نمیگذرد، جایی که گناه آشکار میشود، زشتیها عادی جلوه میکند و جامعه قدم به مسیری میگذارد که پایانش چیزی جز سقوط و نابودی نیست.
سوره تکویر از سورههای مکی قرآن کریم است که با توصیف صحنههای قیامت، بر مسئولیتپذیری انسان تأکید میکند. در منابع دینی و باورهای رایج مذهبی، برای قرائت این سوره آثاری مانند آرامش روحی، تقویت ایمان و گشایش در امور زندگی از جمله رفع گرفتاریها و حاجتروایی نقل شده است؛ موضوعی که در این گزارش به آن پرداخته میشود.
بررسی آیات قرآن کریم نشان میدهد ریاکاری نهتنها موجب نابودی اعمال عبادی میشود، بلکه در مواردی همردیف شرک، نشانه نفاق و دلیل فقدان ایمان واقعی به خدا و روز قیامت معرفی شده است؛ گناهی پنهان که قرآن با تعابیری تند نسبت به پیامدهای آن هشدار میدهد.
مساجد که پایگاه مقاومت در برابر تمامی طواغیت و شیاطین است، آماج حمله سخت و نرم دشمن هستند، اما همانطور که خدای قرآن و مسجد وعده داده است، این دشمنی نیز نتیجه عکس خواهد داد.
برخی از کسانی که نسبت به قرآن آشنایی ندارند و یا اینکه عامدانه میخواهند در کلام خداوند ایجاد تردید کنند اینگونه میگویند که برخی از آیات قرآن با یکدیگر در تضاد و اختلاف است، در صورتی که با مطالعه جوانب آیات و دقت در آیات دیگر جواب این شبهات به آسانی قابل برطرف شدن است.
در سوره نمل ضمن بیان عظمت خداوند را در خلقت شب و روز، فرود آمدن باران، و زنده شدن زمین میفرماید که کسی که قدرت خدا را نادیده بگیرد به وحشت میافتد و خوار و ذلیل در پیشگاه خدا حاضر میشود.
ابوجهل یک تیپ تمدنی است، نه یک فرد تاریخی. امروز آمریکا و رژیم صهیونیستی مصداق روشن همین تیپ هستند.
خداوند در سوره قلم ضمن تسلی دادن به پیامبر(ص) و دعوت ایشان به صبر تصریح میکند که فرجام مکذبان رسالتت را به من(خداوند) واگذار.
در جهانی که انسان به تواناییهای خود دل بسته و گمان میکند پاسخ همه بحرانها را یافته، بنبستها یکییکی رخ مینمایند. قرآن با طرح پرسشی بنیادین در آیات سوره نمل، نگاهها را از راهکارهای محدود بشری برمیگرداند و به حقیقتی فراموششده اشاره میکند.
در لحظهای که بنیاسرائیل خود را میان دریا و شمشیرهای فرعونیان گرفتار دیدند، موسی(ع) جملهای گفت که مسیر تاریخ را عوض کرد، «کَلّا إِنَّ مَعِيَ رَبّي سَيَهدينِ». آیات سوره شعرا نشان میدهد وقتی خدا با اهل ایمان است، حتی بنبستها هم به گشایش تبدیل میشوند.
خداوند در سوره معارج برای توصیف روحیه کافران از واژه «طمع» استفاده و اشاره میکند؛ کافرانی که درخواست عذاب میکردند و خلاف دستورات پیامبر عمر گذراندند، اکنون چه توقعی دارند؟ آیا نمیدانند که بهشت جای کافران نیست؟
آیا میدانید «آیةالکرسی» دقیقاً تا کجای سوره بقره ادامه دارد؟ بررسیها نشان میدهد نظر مشهور، پایان آن را آیه «هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ» میداند.
قرآن کریم با تأکید بر بازگشت همگان به سوی پروردگار، یادآور میشود که حقیقت اختلافها، نیتها و اعمال انسانها در روز قیامت آشکار خواهد شد و هیچ نزاعی بیداوری نخواهد ماند.
در آیات ۴۶ تا ۴۸ سوره شعرا، درست همانجایی که عصای موسی(ع) همه سحرها را میبلعد و ساحران بیدرنگ به سجده میافتند، قرآن لحظهای را روایت میکند که هیمنه پرهیاهوی فرعون ناگهان فرو میریزد، صحنهای که نشان میدهد دشمن هرچقدر هم بزرگ به نظر برسد، شکستش میتواند در چند ثانیه رقم بخورد.
آیه ۲۶۱ سوره بقره مؤمنان را به انفاق در راه خدا تشویق میکند و با تمثیل دانهای که هفت خوشه و در هر خوشه صد دانه میروید، عظمت برکت الهی را نشان میدهد. این مثال تمثیلی است و قصد بیان واقعیت گیاهشناختی ندارد.
قرآن در آیه ۱۰۴ سوره انبیاء، تصویری از روز قیامت ارائه میدهد که در آن «آسمانها مانند طومار در هم پیچیده میشوند». مفسران این آیه را نشانه پایان نظم فعلی جهان و آغاز قیامت میدانند و برخی آن را با نظریه علمی «انقباض جهان» مقایسه کردهاند، هرچند علم امروز بیشتر بر انبساط پایدار کیهان تأکید دارد.
همزمان با ولادت پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله، سخنی در خانه ابوطالب علیهالسلام گفته شد که سالها بعد، معنای عمیق آن روشن شد.
خداوند در آیه نخست سوره شعرا، پیامبر را خطاب قرار میدهد و او را از اندوه جانفرسای بیایمانی مردم بازمیدارد؛ اندوهی که نشان میدهد مشکل امت، نبود آیه و نشانه نیست، بلکه رویگردانی آگاهانه از حقیقت است.
آیه ۳۵ سوره اعراف گاه بهاشتباه بهعنوان دلیلی بر «بازبودن باب نبوت» پس از پیامبر اسلام معرفی میشود؛ حال آنکه با دقت در سیاق آیات، نوع خطاب «یا بنیآدم» و کارکرد افعال و جملات شرطی در زبان عربی، روشن میشود این آیه ناظر به آینده رسالت نیست و هیچ تعارضی با اصل قرآنی خاتمیت ندارد.
در آیه ۶۸ سوره فرقان، قرآن سه گناه بزرگ یعنی شرک، قتل ناحق و زنا را بهعنوان مرزهای اصلی فساد معرفی میکند و عبادالرحمن را کسانی میداند که با پرهیز از این گناهان، سلامت ایمان و جامعه را حفظ میکنند.
خداوند در آیات ۵۶ تا ۶۷ سوره فرقان معیار عبادت نجاتبخش را روشن میکند، عبادتی که به تواضع، اخلاق و تغییر رفتار نرسد، فقط ظاهر دینی دارد. چنین عبادتهایی، به تصریح قرآن، نه انسان را به خدا نزدیک میکند و نه راه نجات را نشان میدهد.
یک کارشناس علوم قرآنی با تأکید بر جایگاه پاکدامنی حضرت مریم(س) در قرآن کریم گفت: قرآن به صراحت اعلام میکند که نسل پاک، از بستر پاکی شکل میگیرد و این اصل، محدود به یک واقعه تاریخی نیست، بلکه یک قانون همیشگی در نظام آفرینش به شمار میرود.
در سوره فرقان خدا از شکایت پیامبر از همه امتش در طول تاریخ خبر داد که فرمود خدایا این قوم من قرآن را مهجور کردهاند.
خواندن قرآن تنها یک عمل عبادی نیست؛ وقتی هر آیه را خطاب مستقیم خداوند برای خود ببینیم، قرآن تبدیل به چراغ هدایت، منبع حکمت و پندی عملی برای زندگی روزمره میشود.
خدا در آیه ۳۷ سوره نور، از مردان و زنانی سخن میگوید که نه تجارت و نه خرید و فروش، آنان را از یاد خدا، برپایی نماز و پرداخت زکات غافل نمیکند، هشداری روشن که نشان میدهد خطرناکترین نقطه لغزش ایمان، همان جایی است که سود و معامله میخواهد جای خدا را بگیرد و فراموشی او سقوطی قطعی را رقم میزند.
دشمنی که با جنگ، تحریم، دروغ و فریب زندگی انسانها را به آتش کشید، در منطق قرآن پایان متفاوتی ندارد؛ آیات ۱۲ تا ۱۴ سوره فرقان صحنهای را تصویر میکنند که در آن، همان آتشی که او برافروخت، اینبار با خشم به استقبالش میآید و راه فرار، توجیه و انکار برای همیشه بسته میشود.
قرآن در میان همه احکام حجاب، فقط در یک مورد استثنا قائل شده است، درباره زنان سالخوردهای که امیدی به ازدواج ندارند و بدون قصد خودنمایی میتوانند بخشی از پوشش سر خود را کنار بگذارند، استثنایی که در آیه ۶۰ سوره نور آمده است.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیات ۵۴ تا ۵۸ سوره نور در ادامه فضای کلی این سوره، به یکی از اساسیترین شاخصههای ایمان میپردازد، شاخصی که مرز میان ایمان حقیقی و دینداری شعاری را روشن میکند. بنابر روایت فارس، این آیات، مخاطب را به اطاعت از خدا و پیامبر فرا میخواند، اما نه […]
آیات ۴۴ تا ۵۳ سوره نور، پیش از آنکه خطاب به مؤمنان باشد، رو در روی کسانی میایستد که اصل وجود خدا را انکار میکنند، آیاتی که از نظم بیوقفه شب و روز و راز آفرینش آغاز میشود و قدمبهقدم نشان میدهد مسئله فقط ندیدن نشانهها نیست، بلکه گریز از پذیرش داوری و قانون است.
فراموشکردن خدا یعنی فراموشکردن برنامه و هدف الهیِ زندگی، و در نتیجه غفلت از حقیقتِ خود و خروج از مسیر درست انسانبودن.