اگر دعا با لسان ذات و استعداد باشد مورد قبول است و رد نمیشود، و به اندازه استحقاقش فیض به او افاضه میشود.
رهبر باید در حوزههای فقه سیاسی، فقه اقتصاد، فقه روابط بینالملل و فقه جزا صاحبنظر باشد تا بتواند در بزنگاههای تاریخی، نسبت میان آرمانهای دینی و واقعیتهای متغیر زمانه را درک کند.
آنچه با حال دعاکننده مناسبت دارد این است که از خدای تعالی با جهاتی که منتسب به اوست درخواست کند.
شاید منظور از «عزّت» در دعای سحر، صفاتی باشد که قوت و غلبهای در آنها وجود دارد؛ مانند قهّار و مالک.
شعار «حجاب اجباری» یک دغدغه حقوق بشری واقعی نیست، بلکه برساخت رسانهای برای استثمار احساسات زنانه است.
امام اهل عبادت، اخلاص، تواضع، توکل و همّت بلند بود. ایشان قاطع، شجاع و سادهزیست بود، دشمن را به خوبی میشناخت و ارزشهای اسلامی را احیا کرد. رمز موفقیت امام، ارتباط با خدا، تهذیب نفس و تکیه بر مردم بود.
با تشکیل جمهوری اسلامی، بعد حکومتی فقه توسعه یافت. تجربه عملی مواجهه با جنگ نرم پس از انقلاب اسلامی و ظهور مفاهیمی مانند «تهاجم فرهنگی»، «ناتوی فرهنگی» و «جنگ نرم» در ادبیات فقهی-سیاسی معاصر، از جمله دستاوردهای این نظام اسلامی است. تأکید امام خمینی بر ابعاد فرهنگی انقلاب، توسعه فقه حکومتی و فقه الاجتماع و توجه به تهدیدهای نرم در کنار تهدیدهای سخت نیز از مصادیق توسعه فقه نظامساز در مکتب امام خمینی(ره) می باشد.
با اینکه نهایت احتیاط را در این زمینه انجام دادیم که کسی باخبر و شلوغ نشود و به رغم اینکه شب بود و بازار حرم بسته، اما جمعیت یکباره جوشید و در همه جا پخش شد و بازار و صحن را پر کرد وقتی امام سوار ماشین شدند جمعیت مانع از حرکت ایشان شد. چند نفری هم تا میدان شهرری روی کاپوت ماشین نشسته بودند.
رویکرد اول، تحقق ظهور را متوقف بر حضور امام معصوم و رویکرد دوم در گروی تشکیل حکومت قبل از قیام قائم میداند.
تاریخ معاصر ایران با نام مساجدی گره خورده است که فراتر از یک مکان عبادی، به مثابه سنگرهای استراتژیک، پارلمانهای مردمی و مراکز کادرسازی عمل کردند.
حجتالاسلام سید حمید روحانی، یار نزدیک امام، میگوید: «بسیاری از حقایق امام هنوز بازگو نشده است.» از زندگی ساده در نجف تا مدیریت اختلافنظرها با مراجع؛ ناگفتههایی از سبک زندگی مردی که جهان را تکان داد اما اجازه نداد برایش صلوات بفرستند.
او (امام خمینی) با «دلی آرام و قلبی مطمئن» رفت، اما روحی را در کالبد مستضعفان جهان دمید که هرگز به سکون تن نخواهد داد.
روایتی کمتر شنیدهشده از سیره عملی امام خمینی(ره) در خدمت به زائران بارگاه رضوی، در خاطرهای که تولیت آستان قدس رضوی بازگو میکند؛ خاطرهای که جلوهای از تواضع، مردمداری و ارادت بنیانگذار انقلاب اسلامی به حضرت امام رضا(ع) را به تصویر میکشد.
پژوهشگر برجستهای که حافظهاش شناسنامه تاریخ ایران شد، روزگاری در کلاسهای امام خمینی(ره) مشق فلسفه میکرد تا از دلِ آن مباحث و دقت علمی را به ارث ببرد.
امام در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷، پس از ۱۴ سال تبعید و علیرغم مخالفتهای داخلی و خارجی، با استقبال میلیونی مردم به ایران بازگشت. سخنرانی تاریخی ایشان در بهشتزهرا، دولت بختیار را غیرقانونی خواند و مسیر پیروزی نهایی انقلاب را تسریع کرد.
صبح ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ خیابانهای تهران مملو از جمعیت بود. میلیونها نفر از شهرها و روستاها خود را به فرودگاه مهرآباد رسانده بودند تا بازگشت امام خمینی (ره) پس از ۱۴ سال تبعید را ببینند. لحظهای تاریخی که سرنوشت ایران را برای همیشه تغییر داد.
ایمان حقیقی در دو مرحله شکل میگیرد: ابتدا ادراک عقلی معارف با تفکر و برهان (مقدمه ایمان). سپس انتقال این حقایق به قلب از طریق ریاضت قلبی، تذکر و خلوت با خدا. ایمان سهم قلب است و وقتی قلب الهی شد، از تصرف شیطان خارج و تحت ولایت خدا قرار میگیرد.
خودرو نمیتوان مهذب شد. اگر حوزهها از مربی اخلاق و جلسات پند خالی باشند، محکوم به فنا هستند. همانگونه که فقه و اصول به استاد نیاز دارد، علوم معنوی و اخلاقی، که هدف بعثت انبیاست، نیز به معلم نیاز دارد و خودرو حاصل نمیگردد. باید استاد اخلاق معین کرد و جلسات وعظ تشکیل داد.
امروز بزرگترین نبرد، نبرد بر سر «اندیشهها، باورها و روایتها» است و پیروزی در این عرصه، نیازمند هوشیاری دائمی، تولید محتوای قدرتمند و حفظ انسجام درونی در برابر هرگونه عملیات روانی دشمن است. این همان میراث فکری است که انقلاب اسلامی را در چند دهه گذشته در برابر پیچیدهترین توطئهها مقاوم و پابرجا نگه داشته است.
امام خمینی (ره) مناجات شعبانیه را پلی برای رسیدن به کمال معنوی و شناخت خداوند دانستند و تأکید کردند که این دعا نه تنها یک ادعیه تشریفاتی، بلکه راهنمایی عملی برای تواضع، وارستگی و توجه کامل به خداوند است. ایشان یادآور شدند که معانی عمیق این مناجات، تدبر و تفکر جدی میطلبد تا انسان از تعلقات دنیوی فاصله گیرد و به حقیقت وجود خود و خدا پی ببرد.
امام خمینی(ره) کشف حجاب را توطئهای برای بردن نقش اصیل زنان در تربیت فرزندان دانستند و از ظلمهای رضاخان به بانوان ایرانی سخن گفتند که با زور و سرنیزه اجرا شد.
کارشناس رسانه با تأکید بر لزوم تغییر استراتژی از دفاع به هجوم در جنگ رسانهای، شاخصه اصلی تولید رسانه انقلابی موفق را «تشکیل سازمان رزم منسجم و تهاجمی مبتنی بر رابطه امام و امت» میداند.
پژوهشها نشان میدهد که شئانگاری زنان نه تنها به کرامت انسانی آنان آسیب میزند، بلکه پیامدهای اجتماعی گستردهای نیز دارد؛ از افزایش خشونتهای جنسیتی گرفته تا کاهش اعتماد اجتماعی و تضعیف مشارکت زنان در عرصههای علمی و فرهنگی. این همان خطری است که امام خمینی(ره) دههها پیش هشدار داده بودند: اگر زن به سطح یک «عروسک» تقلیل یابد، جامعه از ظرفیت عظیم او برای پیشرفت محروم خواهد شد.
سردار شهید مهدی زینالدین از سوی یکی از دانشگاههای فرانسه برای ادامه تحصیل بورسیه شده بود اما با استناد به توصیه امام خمینی(ره) مبنی بر لزوم حضور جوانان در کشور، از عزیمت به خارج منصرف شد.
خاطره شنیدنی رهبر انقلاب از مجلسی که علامه طباطبایی، امام خمینی (ره) را استاد خود خطاب کرد.
امام خمینی (رحمه الله علیه) بزرگ مرد آزاده دوران که نامش با غرور و افتخار بر تارک انقلاب اسلامی ایران می درخشد. راز اینهمه شکوه و عظمت نام و شخصیت امام خمینی را باید در تهجد خردمندانه و معنویت آگاهانه و نیز در تلاش برای تهذیب نفس و جهاد اکبر و در نهایت، تقوای ایشان جست و جو کرد؛ پایبندی و مراقبت از امر نماز و همه ی عبادتها، دعاها، مناجات ها و شب زنده داری ها همراه با بصیرت و دانش، به عظمت و جلالت این مرد بزرگ انجامید.
پیشنشست وبیناری جایزه جهانی امام خمینی (ره) به میزبانی رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در مالزی و با حضور اندیشمندان ایرانی و مالزیایی برگزار شد.
روایتی که لیبرالها از نایینی میسازند، چهرهای مونتاژی دارد، بخشی بریده، بخشی چرخانده، بخشی از سیاق بیرون کشیده. ولی متون و تاریخ میگویند: او همیشه در خدمت «ولایت مأذونه شرعیه» بود.
سهم پژوهش و ادبیات از عالم ژرفنگری چون شهید سیدمصطفی خمینی، با وجود نقش محوری او در نهضت، بسیار محدود است و ابعاد فقهی او ناگفته مانده.
حضرت امام خمینی(ره) از سومین شهید محراب به عنوان سعادتمندی یاد کردند که عمر خود را در خدمت به اسلام و مسلمانان گذراند و در جایی دیگر فرمودند که «هر وقت آقای اشرفی اصفهانی را میبینم، به یاد خدا میافتم».