میرزا جواد آقا ملکی تبریزی (ره) در کتاب “اسرار الصلاه” نقل میکنند که مردی نزد پیامبر اکرم (ص) از فقر شکایت برد. حضرت به او سه عمل ساده را آموزش دادند.
غار ثور در فرآیند هجرت نبوی، نقطهای حساس در مسیر هجرت بود؛ اراده الهی، با سادهترین عناصر طبیعت سپری ناپیدا ساخت تا این درس را بدهد که حتی پیچیدهترین طرحهای امنیتی و بهترین مسیرهای پنهان، بدون «ارده خداوند» به سرمنزل نجات نمیرسد.
لیله المبیت به شبی تاریخی در اول ربیع الاول گفته می شود که حضرت علی (ع) با فداکاری بیمانند خود، در بستر پیامبر (ص) خوابید تا ایشان بتوانند از توطئه قتل مشرکان مکه جان سالم به در ببرد.
مهر کاری به زبان ندارد، از دجله و فرات تا هیرمند و بلوچستان، از هرات تا منچستر. کاری به آداب و ترتیب هم ندارد، هم موسی را میپذیرد و هم شبان را. اصلاً ما چه کار داریم جز پروراندن مهر؟
ربیع الاول، بهار ماهها است، بهجهت اینکه آثار رحمت خداوند در آن هویداست. در این ماه، ذخایر برکات خداوند و نورهای زیبایی او بر زمین فرود آمده است.
همزمان با پایان ماه صفر و آغاز ماه ربیعالاول، مجموعه وقایع و اعمال این ماه پر خیر و برکت منتشر شده است.
عزاداری و زیارت «ائمه معصومین (ع)» از راه دور از جمله اعمال ارزنده محسوب میشود لذا در خانه و به همراه خانواده نیز میتوان به «پیامبر اکرم (ص)» و «امام حسن مجتبی (ع)» و «ائمه معصومین (ع)» توسل کرد.
صلوات بر پیامبر اسلام (ص) در فرهنگ عمومی ایرانیان تنها یک ذکر مذهبی نیست؛ بلکه بخشی از زندگی روزمره و روابط اجتماعی مردم است که از گذشته تا امروز کارکردهای متنوعی داشته است.
کتابخانه مجلس شورای اسلامی، در بخشی با عنوان «برگی از متون» صفحاتی از نسخه خطی شهاب الاخبار، مجموعه ای از سخنان و کلمات قصار و مواعظ و ادعیه گهربار پیامبر اسلام (ص) را روی سایت قرارداده است.
کتاب «پس از بیابان» نوشته فرخنده سادات صالحی توسط انتشارات کتاب جمکران به چاپ رسید.
«خدا را به یاد آنکس می آورم که پس از من والی بر مسلمانان است ؛ مبادا بر جامعه مسلمین رحم نکند.
ماهنامه شماره ۲۹۴-۲۹۵ مجله موعود به بررسی مدل های حکمرانی از معاویه تا ماکیاولی فیلسوف و سیاستمدار ایتالیایی پرداخته است.
استخاره به معنای طلب خیر و در حقیقت نوعی دعا، درخواست از خدا و پناه بردن به او در انجام کارهاست و در برخی مواقع، برای رفع تحیر، از قرآن یا تسبیح استفاده می شود.
غزوه خندق و جنگ ۱۲ روزه شباهتهای داشتند. نقش اصلی یهودیان در هردو جنگ، اتحاد مسلمانان در حول ولی خدا، شجاعت و ایمان و … بخشی از شباهتهای این جنگها بود.
واپسین لحظات عمر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فضای مدینه آکنده از اندوه و اضطراب بود. حضرت در حالی که بیماریشان شدت یافت، در اطراف بسترشان ۵ تن آلعبا و برخی اصحاب نزدیک حضور داشتند.
روزی رسول خدا«ص» در مکه بر روی سنگی نشسته بود که مشرکین به آزارش کمر بستند و بچهدان شتری را بر سرش انداختند، بدان قصد که آسیبی به جان پیامبر وارد سازند. حضرت به حالت غمگین به خانه آمد و ناگزیر ماجرا را برای ابوطالب باز گفت. حمزه و ابوطالب شمشیر به دست به کنار خانه کعبه آمدند و حمزه همان بچهدان شتر را بر سر یکیک مشرکان کشید و آنان از شدت هراس جرئت مقاومت و عکسالعمل نداشتند.
بعد از هجرت پیامبر اکرم (ص) از مکه به مدینه و تشکیل حکومت اسلامی، پیامبر به تناسب تهدیدات مشرکان، کارهایی برای دفاع از مسلمانان و حکومت اسلامی انجام دادند.
ادعای تخلف در پیشگوییهای قرآن یا نقض وعده الهی، از فهم نادرست از مفاهیم قرآنی سرچشمه میگیرد و هیچگونه خدشهای بر وحیانیبودن این کتاب آسمانی وارد نمیشود.
امام حسنمجتبی (ع) آینه تمام نمای صبر، بخشندگی و کرامت بود؛ امامی که در سالهای امامت خویش با صلح مدبرانه به هدایت و راهنمایی مردم پرداخت.
حضرت علی(ع) آمد و مدتی با هم خصوصی و در گوشی صحبت کردند. وقتی از علی(ع) پرسیدند، پیامبر(ص) چه گفت؟در پاسخ فرمود: »به من هزار باب علم که از هر بابی هزار باب دیگر منشعب شده بود، آموخت و چیزهایی را به من سفارش کرد که انجام خواهم داد: پیامبر(ص) در همان حال چند مرتبه فرمود:«ما ظن محمد بالله لو لقی الله و هذه عذره عنده».
پیغمبر صلى الله علیه و آله درباره امام حسین(ع) میفرمایند: اگر او را وابگذارند، خداوند آنها را تا روز قیامت یارى نخواهد کرد.
درس بزرگ سیرهٔ پیامبر و اهل بیت این است که وحدت و صیانت از مصالح اسلام، یک میدان دو بُعدی دارد: بُعدی که در آن صبر و سکوت، سپری در برابر تجزیهٔ امت میشود، و بُعدی که در آن فریاد حق، زنجیرههای باطل را میشکند.
خداوند متعال، در قرآن کریم، در آیات متعددی درباره پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ سخن گفته است. در این آیات، گاهی به طور مستقیم و گاهی به شکل غیر مستقیم، پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ معرفی شده است.
زبان همچون تیغ دولبه است؛ اگر خیر از آن جاری شود، ارزشش از سکوت بیشتر است و اگر شرّ از آن بتراود، سکوت گزینهی بهتری خواهد بود.
پیکر پیامبر(ص) در خلوتی بیسابقه ماند، در حالی که در سقیفه گروهی -بیاعتنا به غدیر- برای تعیین خلافت گرد آمدند؛ رویدادی که شکافهای سیاسی و مذهبی پس از رحلت پیامبر را رقم زد و تاریخ را برای همیشه دگرگون کرد.
استاد علوم قرآنی محمد فضلعلی با بیان اینکه سوره فتح به مسئله صلح حدیبیه و بیعت رضوان میپردازد و همچنین به ویژگیهای پیروان پیامبر اسلام(ص) اشاره دارد، گفت: خداوند با بیان «لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِکَ» یک نکته جالب را بیان میکند و آن این است که اگر ما برای خداوند کار کنیم خداوند خودش پاسخ دشمنان ما را خواهد داد.
وحی پیامبر (ص) فقط راهنمای الهی نبود، بلکه محرکی برای شکوفایی عقل بود؛ عقلی که در سایه نبوت از تاریکی جهل بیرون آمد و به مرکبی برای سفر به سوی خدا تبدیل شد.
حب قرآن و عترت همان «نقطه اتکای مطمئن» است؛ نقطهای که فرزند را هم از آسیبهای جسمانی محافظت میکند، هم روحش را در مدار معنویت به پرواز درمیآورد. در ایام محرم و اربعین حسینی، نمود عینی این محبت را بهروشنی میبینیم.
شرک بودن توسل به اولیاء سخنی است که در قرن هفتم و هشتم از ابن تیمیه و بعد از پیروان او یعنی سلفیه یا وهابیه صادر شد و مبنای درستی ندارد. زیرا خداوند در قرآن میفرماید:(وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاّ لِیُطاعَ بِإِذْنِ اللّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّابًا رَحیمًا، ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای این که به فرمان خدا، از وی اطاعت شود.
ادعای تخلف در پیشگوییهای قرآن یا نقض وعده الهی، از فهم نادرست از مفاهیم قرآنی سرچشمه میگیرد و هیچگونه خدشهای بر وحیانیبودن این کتاب آسمانی وارد نمیشود.