غزوه خندق و جنگ 12 روزه شباهتهای داشتند. نقش اصلی یهودیان در هردو جنگ، اتحاد مسلمانان در حول ولی خدا، شجاعت و ایمان و … بخشی از شباهتهای این جنگها بود.
واپسین لحظات عمر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فضای مدینه آکنده از اندوه و اضطراب بود. حضرت در حالی که بیماریشان شدت یافت، در اطراف بسترشان ۵ تن آلعبا و برخی اصحاب نزدیک حضور داشتند.
روزی رسول خدا«ص» در مکه بر روی سنگی نشسته بود که مشرکین به آزارش کمر بستند و بچهدان شتری را بر سرش انداختند، بدان قصد که آسیبی به جان پیامبر وارد سازند. حضرت به حالت غمگین به خانه آمد و ناگزیر ماجرا را برای ابوطالب باز گفت. حمزه و ابوطالب شمشیر به دست به کنار خانه کعبه آمدند و حمزه همان بچهدان شتر را بر سر یکیک مشرکان کشید و آنان از شدت هراس جرئت مقاومت و عکسالعمل نداشتند.
بعد از هجرت پیامبر اکرم (ص) از مکه به مدینه و تشکیل حکومت اسلامی، پیامبر به تناسب تهدیدات مشرکان، کارهایی برای دفاع از مسلمانان و حکومت اسلامی انجام دادند.
ادعای تخلف در پیشگوییهای قرآن یا نقض وعده الهی، از فهم نادرست از مفاهیم قرآنی سرچشمه میگیرد و هیچگونه خدشهای بر وحیانیبودن این کتاب آسمانی وارد نمیشود.
امام حسنمجتبی (ع) آینه تمام نمای صبر، بخشندگی و کرامت بود؛ امامی که در سالهای امامت خویش با صلح مدبرانه به هدایت و راهنمایی مردم پرداخت.
حضرت علی(ع) آمد و مدتی با هم خصوصی و در گوشی صحبت کردند. وقتی از علی(ع) پرسیدند، پیامبر(ص) چه گفت؟در پاسخ فرمود: »به من هزار باب علم که از هر بابی هزار باب دیگر منشعب شده بود، آموخت و چیزهایی را به من سفارش کرد که انجام خواهم داد: پیامبر(ص) در همان حال چند مرتبه فرمود:«ما ظن محمد بالله لو لقی الله و هذه عذره عنده».
پيغمبر صلى الله عليه و آله درباره امام حسين(ع) میفرمایند: اگر او را وابگذارند، خداوند آنها را تا روز قيامت يارى نخواهد كرد.
درس بزرگ سیرهٔ پیامبر و اهل بیت این است که وحدت و صیانت از مصالح اسلام، یک میدان دو بُعدی دارد: بُعدی که در آن صبر و سکوت، سپری در برابر تجزیهٔ امت میشود، و بُعدی که در آن فریاد حق، زنجیرههای باطل را میشکند.
خداوند متعال، در قرآن کریم، در آیات متعددی درباره پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ سخن گفته است. در این آیات، گاهی به طور مستقیم و گاهی به شکل غیر مستقیم، پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ معرفی شده است.
زبان همچون تیغ دولبه است؛ اگر خیر از آن جاری شود، ارزشش از سکوت بیشتر است و اگر شرّ از آن بتراود، سکوت گزینهی بهتری خواهد بود.
پیکر پیامبر(ص) در خلوتی بیسابقه ماند، در حالی که در سقیفه گروهی -بیاعتنا به غدیر- برای تعیین خلافت گرد آمدند؛ رویدادی که شکافهای سیاسی و مذهبی پس از رحلت پیامبر را رقم زد و تاریخ را برای همیشه دگرگون کرد.
استاد علوم قرآنی محمد فضلعلی با بیان اینکه سوره فتح به مسئله صلح حدیبیه و بیعت رضوان میپردازد و همچنین به ویژگیهای پیروان پیامبر اسلام(ص) اشاره دارد، گفت: خداوند با بیان «لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ» یک نکته جالب را بیان میکند و آن این است که اگر ما برای خداوند کار کنیم خداوند خودش پاسخ دشمنان ما را خواهد داد.
وحی پیامبر (ص) فقط راهنمای الهی نبود، بلکه محرکی برای شکوفایی عقل بود؛ عقلی که در سایه نبوت از تاریکی جهل بیرون آمد و به مرکبی برای سفر به سوی خدا تبدیل شد.
حب قرآن و عترت همان «نقطه اتکای مطمئن» است؛ نقطهای که فرزند را هم از آسیبهای جسمانی محافظت میکند، هم روحش را در مدار معنویت به پرواز درمیآورد. در ایام محرم و اربعین حسینی، نمود عینی این محبت را بهروشنی میبینیم.
شرک بودن توسل به اولیاء سخنی است که در قرن هفتم و هشتم از ابن تیمیه و بعد از پیروان او یعنی سلفیه یا وهابیه صادر شد و مبنای درستی ندارد. زیرا خداوند در قرآن میفرماید:(وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاّ لِیُطاعَ بِإِذْنِ اللّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُکَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّهَ تَوّابًا رَحیمًا، ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای این که به فرمان خدا، از وی اطاعت شود.
ادعای تخلف در پیشگوییهای قرآن یا نقض وعده الهی، از فهم نادرست از مفاهیم قرآنی سرچشمه میگیرد و هیچگونه خدشهای بر وحیانیبودن این کتاب آسمانی وارد نمیشود.
از ظلم به «مظلوم» بپرهیزید. زیرا دعای مظلوم به آسمان بالا می رود و به استجابت می رسد.
استاد حسین انصاریان خدمت به مردم را جلوهای از عبادت دانست و گفت: گاه آب دادن به یک حیوان یا حفظ آبروی انسان، پاداشی فراتر از عبادتهای طولانی دارد.
روایات متعددی از جمله حدیث ثقلین که در منابع معتبر شیعه و سنی آمده است، گواهی میدهد که قرآن به صورت کتابی مدون در زمان پیامبر (ص) وجود داشته است.
بنا بر شواهد تاریخی حتمی كه در ادامه مطالب به آن اشاره می شود، دست بسته نماز خواندن براساس سنت پیامبر(صلی الله علیه وآله) نبوده و از زمان خلیفه دوم شروع شده است. و اما درباره روش عبادت، باید دانست شخصیتی مانند پیامبر(ص) بهتر از دیگران می دانسته كه چه روشی مناسب تر است. علاوه بر اینكه در این گونه موارد مهم حتی خود پیامبر(ص) به تعلیم الهی و از طریق جبرئیل امین روش وضو و نماز را فرا می گرفته است و در حقیقت برای عبادت واقعی باید از جهت شكل و محتوا تابع ایشان بود.
سوره الرحمن سرشار از تکرارهای دلنواز و واژههای لبریز از لطف الهی، نهتنها شاهکاری ادبی در قرآن، بلکه مرهمی برای جانهای خسته و درمانی برای جسمهای بیمار است. این سوره، تجلی مهر خداوند است؛ آوایی ملکوتی که از بهشت میآید و دل را به رحمت میسپارد.
داستان «اِفک» از جنجالیترین رویدادهای تاریخ صدر اسلام است که در سوره نور به آن پرداخته شده است. در این ماجرا، دو روایت متضاد وجود دارد: روایت مشهور اهل سنت که تهمت زدن به عایشه را نقل میکند و روایت شیعه که افک را تهمت عایشه به ماریه، همسر پیامبر(ص)، میداند.
جابر جامه احرام بر تن میکند، یعنی حقیقت کعبه اینجاست. عطیّه خادم پسر عبدالله انصاری یک مفسّر و محدّث بزرگ است.
ستایشهای فراوان رسول خدا(ص) از عمار یاسر، او را به چهرهای محبوب، الگویی ایمانی، اسوه حق و تجسم ارزشهای قرآنی تبدیل کرد که معیار حق شناخته میشد، چراکه پیامبر اکرم(ص) فرموده بود: «عمار با حق است و هرگز از آن جدا نمیشود.»
اگر از راه دور به محضر پیامبر یا امام سلام و درود بفرستیم و چیزی از آن ها بخواهیم، آیا آن ها متوجه می شوند و جواب ما را می دهند؟ چگونه ممکن است که یک نفر در آنِ واحد صدای میلیون ها نفر را بشنود و جواب همه آن ها را بدهد؟
«وادیالسلام» نه فقط قبرستانی در نجف، بلکه نقطهای از بهشت است که از آغاز آفرینش، نامش در دل آیات و روایات نهاده شده است.
در سورهای کوتاه، داستانی عظیم نهفته است؛ سورهای که پیام وداع پیامبر(ص) را با نوید فتح و استغفار درآمیخته و در عین اختصار، سرشار از برکات عبادی، اخلاقی و معنوی برای روزهای پیروزی و لحظههای بازگشت به خداست.
معیار شرک چیست؟ و آیا می توان به سادگی هرکسی را مشرک دانست؟ برای رسیدن به پاسخ مناسب برای چنین سؤالاتی کافی است روایاتی که در منابع خود اهل سنت آمده، بررسی شود.
ترجمه عربی «زندگی پرافتخار؛ جابربن عبدالله انصاری» از سوی نشر دارتکمین عراق منتشر میشود.