در آیات ۵۴ و ۵۵ سوره نمل، قرآن با یادآوری سرگذشت قوم لوط نشان میدهد که فروپاشی جوامع فقط از مسیر ظلم و طغیان سیاسی نمیگذرد، جایی که گناه آشکار میشود، زشتیها عادی جلوه میکند و جامعه قدم به مسیری میگذارد که پایانش چیزی جز سقوط و نابودی نیست.
سوره تکویر از سورههای مکی قرآن کریم است که با توصیف صحنههای قیامت، بر مسئولیتپذیری انسان تأکید میکند. در منابع دینی و باورهای رایج مذهبی، برای قرائت این سوره آثاری مانند آرامش روحی، تقویت ایمان و گشایش در امور زندگی از جمله رفع گرفتاریها و حاجتروایی نقل شده است؛ موضوعی که در این گزارش به آن پرداخته میشود.
آیتالله محمدتقی مصباح یزدی در شرح مناجات شعبانیه تأکید کرده است که برخی گناهان میتوانند انسان را به مرحلهای برسانند که دیگر امیدی به عفو الهی باقی نماند و هشدار داده است که مغرور شدن به عبادات و اعمال ظاهری ممکن است سرنوشت انسان را شبیه ابلیس کند.
امیرالمؤمنین علی علیهالسلام با بیانی هشداردهنده میفرمایند: «مَنْ عَمِلَ بِالْجَوْرِ عَجَّلَ اللَّهُ هُلْکَهُ»؛ حدیثی که بر اساس آن، ظلم نهتنها جامعه را به فساد و بیاعتمادی میکشاند، بلکه به وعده الهی، سرانجام ظالم را نیز با شتاب به نابودی میکشاند و عدالت را بهعنوان راه نجات فرد و جامعه معرفی میکند.
بررسی آیات قرآن کریم نشان میدهد ریاکاری نهتنها موجب نابودی اعمال عبادی میشود، بلکه در مواردی همردیف شرک، نشانه نفاق و دلیل فقدان ایمان واقعی به خدا و روز قیامت معرفی شده است؛ گناهی پنهان که قرآن با تعابیری تند نسبت به پیامدهای آن هشدار میدهد.
وزیر امور دینی و اوقاف الجزایر نسخهای از قرآن تاریخی «رودوسی» را به علمای آفریقایی شرکتکننده در سمینار دیپلماسی دینی در این کشور اهدا کرد.
مساجد که پایگاه مقاومت در برابر تمامی طواغیت و شیاطین است، آماج حمله سخت و نرم دشمن هستند، اما همانطور که خدای قرآن و مسجد وعده داده است، این دشمنی نیز نتیجه عکس خواهد داد.
آیت الله مصباح یزدی گفت: تقریباً نیمی از مناجات شعبانیه مشتمل بر عذرخواهی و بهانهجویی است تا انسان خود را سزاوار آمرزش قلمداد کند.
برخی از کسانی که نسبت به قرآن آشنایی ندارند و یا اینکه عامدانه میخواهند در کلام خداوند ایجاد تردید کنند اینگونه میگویند که برخی از آیات قرآن با یکدیگر در تضاد و اختلاف است، در صورتی که با مطالعه جوانب آیات و دقت در آیات دیگر جواب این شبهات به آسانی قابل برطرف شدن است.
به خدای متعال باید حسنظن داشته باشیم. خداوند متعال ملامت میکند آن کسانی را که به او حسنظن ندارند؛ سوءظن به خدا دارند. سوءظن به خدا چیست؟ سوءظن به خدا این است که انسان خیال کند این که فرموده است: «و لینصرنّ الله من ینصره»، خلاف واقع است.
در سوره نمل ضمن بیان عظمت خداوند را در خلقت شب و روز، فرود آمدن باران، و زنده شدن زمین میفرماید که کسی که قدرت خدا را نادیده بگیرد به وحشت میافتد و خوار و ذلیل در پیشگاه خدا حاضر میشود.
ابوجهل یک تیپ تمدنی است، نه یک فرد تاریخی. امروز آمریکا و رژیم صهیونیستی مصداق روشن همین تیپ هستند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در آیه ۲۵۷ بقره میگوید رباخوار مثل کسی است که در اثر تماس شیطان دیوانه شده است. اتفاقاً در قدیم و اقوام عقبافتاده چنین تصوری بوده که یکسری بیماریها در اثر تماس یا وارد شدن شیطان در بدن انسان است. آیا این کلام خداست یا پیامبر که تحت تأثیر […]
در گفتوگو با کارشناس شبهات، تبیین شد که با استناد به قرینه ایاک نعبد روشن میشود که آیه ناظر به نفی «پرستش و استعانت از معبودهای دیگر» است، نه نفی استفاده از وسایط و اسباب الهی.
دعاهای سریع الاجابه برای شفای مریض از زبان معصومان یا علمای دین سفارش شدهاند و مفهوم آنها توسل به خاندان پاک پیامبر اکرم و راز و نیاز با خداوند مهربان برای بهبود بیمار است.
حواسمان باشد خدای ناکرده کوچکترین بی احترامی نسبت به عزیزترین آفریدههای الهی یعنی پدر و مادرانمان نکنیم و مبادا دل آنان را بشکنیم.
در جهانی که انسان به تواناییهای خود دل بسته و گمان میکند پاسخ همه بحرانها را یافته، بنبستها یکییکی رخ مینمایند. قرآن با طرح پرسشی بنیادین در آیات سوره نمل، نگاهها را از راهکارهای محدود بشری برمیگرداند و به حقیقتی فراموششده اشاره میکند.
وقتی ترجمه عربی کتاب مقدس با «بسمالله الرحمن الرحیم» آغاز و نام «عیسی» جایگزین «یسوع» میشود، پرسش تازهای پدید میآید: آیا این ترجمه برای تقرب فرهنگی صورت گرفته است؟
در جهانی که با وجود پیشرفتهای فناورانه با بحرانهایی چون اضطراب، افسردگی و فروپاشی خانواده مواجه است، بازخوانی مفهوم قرآنی «حیات طیبه» میتواند راهکاری بنیادین برای بازگشت آرامش و معنویت به زندگی فردی و اجتماعی انسان معاصر باشد؛ مفهومی که قرآن کریم آن را در ایمان و عمل صالح ریشهیابی میکند.
ماه شعبان در سنت اسلامی، تنها مقدمهای برای رمضان نیست؛ بلکه فرصتی برای بازسازی درونی انسان، بازاندیشی در نسبت با نبوت و امامت و آمادگی قلب برای مواجهه با قرآن و افق آینده هدایت الهی است.
خداوند در سوره معارج برای توصیف روحیه کافران از واژه «طمع» استفاده و اشاره میکند؛ کافرانی که درخواست عذاب میکردند و خلاف دستورات پیامبر عمر گذراندند، اکنون چه توقعی دارند؟ آیا نمیدانند که بهشت جای کافران نیست؟
چشم زخم از باورهایی است که همواره میان انکار و افراط در نوسان بوده است؛ در حالی که آیات قرآن و روایات اهلبیت(ع) آن را پدیدهای واقعی میدانند و همزمان، راهکارهایی روشن و کاربردی مانند توکل بر خدا، ذکر الهی و قرائت آیات و دعاهای مأثور را برای پیشگیری و دفع آثار آن معرفی کردهاند.
والدین ریشه وجود ما هستند و هر رفتار مهربانانه نسبت به آنها، حتی یک نگاه پر از رحمت، نزد خدا اجر عظیم دارد. احترام به والدین، نه تنها دلشان را شاد میکند، بلکه برکت و خوشبختی زندگی ما را نیز تضمین میکند. بیاحترامی کوچکترین اثرش، سست شدن بنیاد زندگی و از دست رفتن رحمت الهی است.
استاد حوزه علمیه با اشاره به دعای حضرت ابراهیم (ع) در قرآن کریم گفت: بر اساس آیات الهی، نسبت دادن شرک یا کفر به اجداد پیامبر اسلام (ص) و امیرالمؤمنین (ع) ادعایی خلاف نص قرآن است.
آیا میدانید «آیةالکرسی» دقیقاً تا کجای سوره بقره ادامه دارد؟ بررسیها نشان میدهد نظر مشهور، پایان آن را آیه «هُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ» میداند.
دو واژه (حجاب) و (عفاف) در اصل معنای منع و امتناع مشترک هستند اما تفاوتی میان آنها وجود دارد.
از اساتید حوزه با تأکید بر نقش تعیینکننده باورها و سبک زندگی والدین در شکلگیری شخصیت فرزندان، گفت: اعتقادات پدر و مادر بهصورت مستقیم و غیرمستقیم در تربیت نسل آینده اثرگذار است.
قرآن کریم با تأکید بر بازگشت همگان به سوی پروردگار، یادآور میشود که حقیقت اختلافها، نیتها و اعمال انسانها در روز قیامت آشکار خواهد شد و هیچ نزاعی بیداوری نخواهد ماند.
آیه ۲۶۱ سوره بقره مؤمنان را به انفاق در راه خدا تشویق میکند و با تمثیل دانهای که هفت خوشه و در هر خوشه صد دانه میروید، عظمت برکت الهی را نشان میدهد. این مثال تمثیلی است و قصد بیان واقعیت گیاهشناختی ندارد.
کار مفید و مؤثر، دو اصل بنیادین سبک زندگی اسلامی هستند که نه تنها فرد را به رشد و کمال میرسانند، بلکه به آبادانی جامعه و رضایت الهی نیز کمک میکنند. آموزههای قرآن و سیره امام علی (ع) نشان میدهند هر فعالیتی زمانی ارزش واقعی دارد که سودمند باشد و با کیفیت و هدفمندی انجام شود.