برداشتهای متفاوت از «رجعت به خدا»، میان «آگاهی از حقیقت همیشگیِ وابستگی وجودی» و «حضور در محکمه عدل الهی» است.
شیخ حسین انصاریان در نخستین روز از مراسم عزاداری دهه محرم در حسینیه هدایت تهران از سه حقی که خداوند بر انسان ها نهاده است سخن گفت.
قرآن کریم در آیه ۱۸۷ سوره بقره با تشبیه همسران به «لباس» برای یکدیگر، عمیقترین تصویر از رابطه زناشویی را ارائه میدهد؛ رابطهای مبتنی بر آرامش، پوشش و حفاظت متقابل، نه سلطه و تملک. این نگاه قرآنی نشان میدهد که همسرداری موفق، بر پایه مراقبت عاطفی، حفظ حرمت، و تعادل میان غیرت و اعتماد شکل میگیرد.
سیدمحسن میرباقری مفسر قرآن کریم به بیان خواص آیتالکرسی پرداخت و گفت: خواندن این آیه فقط برای حفظ جان و مال نیست، برای حفظ ایمان و دینتان هم آیتالکرسی بخوانید.
خوابیدن پس از نماز فجر یک راز پنهان است. صدها نفر به دنبال آن هستند، بدون اینکه از عواقب آن برای بدن و معیشت خود آگاه باشند.
راز ماندگاری قیام عاشور را باید در الهی بودن هدف، اخلاص، پیوند با قرآن، عزت، شهادت و پیامرسانی پس از کربلا جستوجو کرد.
سامانه هوشمند حفظ قرآن کریم «حفظان» با هدف ارائه آموزش تخصصی و هدفمند حفظ راهاندازی شده است؛ سامانهای که با بهرهگیری از محتوای آموزشی متنوع و ابزارهای هوشمند برنامهریزی، تلاش دارد مسیر حفظ را برای گروههای مختلف سنی و آموزشی تسهیل کند.
ایمان واقعی، آگاهانه است، نه مقلدانه یا متعصبانه. ایمانی که از روی تقلید یا تعصب باشد، با اولین فشار (مثل آهن گداخته) از بین میرود، اما ایمان مبتنی بر آگاهی و بصیرت، در سختترین شرایط هم استوار میماند.
همزمان با فرا رسیدن نخستین سالگرد شهادت جمعی از سرداران، دانشمندان و هموطنانمان در جریان تجاوز سحرگاه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ جبهه صهیونیستیـآمریکایی به خاک ایران، برای اولینبار متن یادداشت و دستخط شریف حضرت آیتالله العظمی شهید سیدعلی خامنهای در ابتدای قرآنی که ثواب قرائت آن را به این شهدای والامقام تقدیم کرده بودند، منتشر شد.
قرآن هشدار میدهد که خطرناکترین خطای محاسباتی آن نیست که انسان اشتباه میکند، بلکه آن است که اشتباه را «درست» میبیند و تا پایان راه به اشتباه خود ادامه میدهد. ریشه این خطای عمیق در پنج دام بزرگ نهفته است که نشانههای هر یک را از نگاه قرآن مرور میکنیم.
نماهنگ «وَأَنْتُمُ الْأَعْلَوْنَ» در ادامه حرکت جهادی جامعه قرآنی کشور برای تبیین معارف قرآن منتشر شد.
در آموزههای دینی، شجاعت فضیلتی برجسته و نشانه ایمان است که ارزشمندترین جلوه آن جهاد در راه خدا، و برترین مرتبه آن مبارزه با نفس اماره است.
نماز در منطق قرآن تنها یک عبادت فردی نیست، بلکه عاملی تربیتی برای اصلاح رفتار انسان به شمار میرود. بر اساس آیه «إِنَّ الصَّلاةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْکَر»، این عبادت روزانه با ایجاد یاد خدا، تقویت ایمان و شکلدادن به ملکه پرهیز از گناه، میتواند انسان را از فحشا و منکر دور کند؛ هرچند تحقق کامل این اثر، به حضور قلب و التزام عملی به دستورات دینی وابسته است.
آیه «وَأَطِیعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّکُمْ تُرْحَمُونَ» بر اطاعت همزمان از خدا و پیامبر (ص) تأکید دارد؛ اطاعتی که در عمل به تکالیف و تسلیم در برابر فرمان آن حضرت (ص) خلاصه میشود و راهگشای رحمت الهی و رسیدن به اوج عزت است. این مسیر، با فراخوان به «مسابقه» به سوی مغفرت الهی و بهشت، ترسیم شده است.
از ظاهر کلام امام علی(ع) در حکمت ۱۳۰ چنین بر می آید که ایشان با ارواح مردگان سخن گفته و آنها نیز سخنان امام(ع) را درک کرده اند. اما این سوال پیش می آید که چرا در قرآن آمده: «تو نمی توانی سخن خود را به گوش آنان که در گور [خفته اند] برسانی»؟ در پاسخ می توان گفت: مشرکان قطعاً سخنان پیامبر(ص) را می شنیدند؛ اما این سخنان در دل و جانشان نفوذ نمی کرد، بر این اساس آیه می گوید؛ همان گونه که نمی توانی مردگان را هدایت کنی این قوم مشرک را نیز نمی توان هدایت کرد، چرا که گوش شنوا ندارند.
سورهای که آیتالله فاطمینیا از آن بهعنوان «سرّ عجیب الهی» یاد میکرد. سی و هفتمین سوره قرآن که خواندنش در روز جمعه، دریایی از برکات را نصیب انسان میکند.
قرآن کریم در پاسخ به منکران معاد، داستان مرد مشرکی را نقل میکند که با قطعهای استخوان پوسیده نزد پیامبر(ص) آمد و پرسید: «چه کسی میتواند این استخوان را زنده کند؟» خداوند در سوره یس با یادآوری آفرینش نخستین انسان پاسخ میدهد: همان خدایی که انسان را از هیچ آفرید، قادر است پس از خاک شدن نیز او را دوباره زنده کند.
آیات ۳۹ تا ۴۶ سوره فصلت با یادآوری قدرت خداوند بر زنده کردن مردگان و اشاره به سرگذشت قوم موسی(ع)، هشدار میدهد که نادیده گرفتن آیات الهی و تکذیب حق، سرانجامی جز شکست و خواری در پی ندارد، سنتی که پیش از این در تاریخ بنیاسرائیل و دیگر مخالفان پیامبران به روشنی آشکار شده است.
مُجَرّبات کلمه ای عربی بوده و جمع مجرّب است. معنی فارسی آن هم آزموده شده هاست. در اصطلاح علوم غریبه و بخصوص در دعا نویسی، این کلمه به اعمالی اطلاق می شود که بارها آزموده شده و موثر بودنشان مورد تأئید اساتیداین علم قرار گرفته است.
بر اساس آموزههای دینی، خوششانسی و گشایش در امور زندگی تنها به عوامل مادی محدود نمیشود. در روایات اسلامی، دعا، صدقه، خوشاخلاقی و صلهرحم از عوامل مؤثر در افزایش رزق و برکت معرفی شدهاند و برای برخی دعاها و نمازهای مستحبی نیز آثار ویژهای در وسعت روزی و رفع تنگنای معیشتی بیان شده است.
چهره واقعی دشمنان حق زمانی آشکار میشود که پردههای قیامت کنار برود؛ همانجا که گمراهان، بهجای یاری یکدیگر، یکدیگر را عامل بدبختی خود میدانند. آیات ۲۱ تا ۲۹ سوره فصلت با اشاره به تأثیر همنشینان فاسد و گمراهکننده، هشدار میدهد که پیروی از اهل باطل سرانجامی جز حسرت، عذاب و پشیمانی ابدی ندارد.
کتاب «اللوامع النورانية في أسماء علي و أهلبيته القرآنية» اثر مفسر برجسته شیعه، سیدهاشم حسینی بحرانی، با ترجمه سیدغریب موسویمهر، به بررسی نامها و اشارات قرآنی درباره امام علی(ع) و دیگر ائمه معصوم(ع) میپردازد.
تقرّب الهی به معنای احاطه خداوند بر وجود و حتّی درونی ترین احساسات و ذهنیات اوست. با احاطه علمی ای که خداوند به ما دارد و با توجه به بودن ما در قبضه قدرت او تکلیف ما روشن است. نه افعال و گفتار ما از او پنهان است، و نه اندیشه ها و نیات، و نه حتّی وسوسه هایی که از قلب ما می گذرد. معنی دیگر قرب در امور معنوی و بندگی آن است که بنده خدا با اعمال صالح خود در معرض شمول رحمت الهی واقع می شود.
قرآن کریم در پاسخ به مشرکی که با در دست گرفتن استخوانی پوسیده، امکان زنده شدن مردگان را به چالش کشید، با استدلالی روشن و خردپسند به قدرت بیپایان الهی اشاره میکند؛ اینکه همان خدایی که انسان را از نطفه آفرید و از درخت سبز آتش پدید آورد، قادر است بار دیگر استخوانهای پوسیده را حیات بخشد و حقیقت معاد را آشکار سازد.
مؤمن راستین پنج نشانه دارد: هراسِ محبتآمیز از یاد خدا، افزایش ایمان با آیات الهی، توکل فعال (نه تنبلی)، اقامه نماز (نه فقط خواندن آن)، و انفاق از تمام روزیهای الهی (مال، عمر، علم). حاصل این مسیر، آمرزش و روزی کریمانه است.
آثار نفیس و تاریخی و نسخههای خطی و قرآنی گنجینه علوی در چارچوب برنامههای پانزدهمین هفته غدیر در نجف اشرف به نمایش درآمد.
یکی از نام های روز قیامت، «القارعة» است. «اَلْقارِعَة» از مادّه «قرع» در اصل به معنای کوبیدن با شدّت است به گونه ای که صدای بلندی از آن برخیزد و به همین جهت، چکش را «مقرعه» می گویند. در اینکه منظور از «قارعه» در این آیات چیست؟ گروهی از مفسّران گفته اند که این تعبیر یکی از نام های قیامت است. بعضی دیگر تصریح کرده اند که این تعبیر بر مجموعه حوادث قیامت که از نفخ صور اوّل شروع می شود و پایان آن خاتمه داوری خداوند درباره بندگان است اطلاق شده است.
كسی كه بگوید"سبحان الله و بحمده"خداوند برای او هزار هزار حسنه می نویسد و از او هزار هزار گناه نابود سازد و برای او هزار هزار درجه مقرر فرماید، كسی كه زیادتر بگوید،خدا هم زیادتر خواهد نمود و كسی كه طلب آمرزش كند،خدا او را خواهد بخشید.
طبق آیات و روایات روزی دست خداست و این خود بشر است که باعث می شود روزی به دستش برسد یا نرسد.
برخلاف ادعای برخی، قرآن کریم با آیاتی صریح، غلبه دین حق و استقرار عدالت جهانی را نوید داده است؛ وعدهای که تأویل نهایی آن در ظهور حضرت مهدی (عج) نهفته است.