منافقان در غدیر خم توطئه میکردند؛ بعد سوگند یاد میکردند که علیه ولایت چیزی نگفتهاند ولی پیامبر(ص) خطاب به آنها آیه ۷۴ سوره توبه را قرائت کرد که میفرماید: «به خدا قسم یاد میکنند که نگفتهاند در حالی که سخن کفر را بعد از اسلامشان بر زبان آوردهاند».
محبتِ امیرالمؤمنین، رشتهی اتصالی است که حتی در اوجِ غفلت و لغزش، بندهی گنهکار را از غرق شدن در «ولایتِ طاغوت» نجات میدهد و با ایجاد انقلابی درونی، او را به توبه و طلبِ طهارت وامیدارد.
«قهرمان مردم» اثری با حالوهوای یک جستوجوی اودیسهوار است؛ متنی که در میان لایههای گوناگون فرهنگ و تاریخ حرکت میکند تا از رهگذر این سفر ذهنی و فرهنگی، به درکی گستردهتر از علی(ع) برسد.
در عید غدیر مفسر قرآن کریم نکات خوبی درباره آمادگی برای غدیر و همچنین هدیه به اموات در این روز عزیز بیان کرد.
امروز غدیر یکی از موضوعات شناختهشده شعر آیینی فارسی است؛ اما کمتر کسی میداند یکی از نخستین شاعرانی که درباره غدیر شعر گفت، حکیم کسایی مروزی بود.
رهبر شهید انقلاب با اشاره به آیه سوم سوره مبارکه «مائده» درباره واقعه غدیر بیاناتی فرمودهاند.
امیرالمؤمنین علی علیهالسلام در فرهنگ عامه، نامِ یک فضیلت واحد نیست، بلکه مجموعهای از فضیلتهاست که در یک شخصیت تجسم یافتهاند.
در پیمان برادری که پیامبر بین مسلمانان بست، تنها علی (ع) را به عنوان برادر خود انتخاب کردند که نشاندهنده جایگاه بینظیر ایشان در اسلام است. «الغدیر، جلد ۱، بخش ۱، صفحه ۷۸»
غدیر صرفاً اعلام یک فضیلت برای امیرالمؤمنین(ع) نبود؛ بلکه معرفی «پرچم هدایت» و «معیار تشخیص جبهه حق» در طول تاریخ بود. از همین رو امام حسن عسکری(ع) فلسفه حدیث غدیر را شناساندن حزبالله در روزگار اختلافها و آشوبهای فکری دانستهاند؛ زیرا هرگاه راهها مشتبه شود، تمسک به ولایت علی(ع) راه تشخیص حق از باطل خواهد بود.
غدیر، تجلی ولایت و تداوم خط امامت از امیرالمؤمنین (ع) تا نظام جمهوری اسلامی است و فرصتی برای تجدید پیمان با ولایت، گرامیداشت این عید الهی و تلاش برای اعتلای ایران اسلامی به شمار میرود.
۱۸ ذیالحجه و روز عید سعید غدیر خم است. این عید از بزرگترین و مهمترین اعیاد مسلمانان است که اعمال خاص و پر فضیلتی دارد. در آیات و روایات بسیاری در مورد ثواب اعمال و فضیلتهای این عید گفته شده است، همچنین این عید بزرگ را روز رفع حاجات در دنیا و آخرت نیز ذکر کردهاند.
سفارش بيش از حد پيامبر(ص) درباره قرآن و عترت و نيز اصرار آن حضرت بر امامت و جانشينى اميرمومنان(ع) نشان دهنده اين حقيقت است كه حضرت نگران آشوبى بود كه امت اسلامى بعد از وى با آن رو به رو مىشود.
منافقان در غدیر بیعت کرده و اعلام کردند سخن پیامبر(ص) را شنیده و از آن اطاعات خواهند کرد؛ اما در میان خودشان گفتند که از امر الهی اعراض میکنند که خداوند با نزول آیاتی آنها را رسوا کرد.
امیر مؤمنان در حکمت بیستوپنجم نهجالبلاغه، با اشاره بر اینکه فریادرسی درماندگان و غمزدایی از رنجدیدگان میتواند کفاره گناهان بزرگ باشد، نگاهی عمیق به مفهوم توبه و جبران در آموزههای دینی دارد؛ نگاهی که بر اساس آن، بازگشت حقیقی از خطا تنها با استغفار زبانی محقق نمیشود، بلکه به اصلاح رفتار، جبران حقالناس و روی آوردن به عمل صالح، بهویژه در عرصه یاریرسانی به دیگران، انجام میپذیرد.
برای اولین بار در طول تاریخ بشریت، در غدیر بود که ۱۲۰ هزار نفر، یک به یک با دستان دو نفر بیعت کردند.
پیامبر(ص) در غدیر با دست مبارک یکی از عمامههای خود را که سحاب نام داشت بر سر امیرالمؤمنین بست و دو سر آن را از پشت و جلو بر دوش آن حضرت قرار داد. سپس برای اشاره به ارزش معنوی عمامه فرمود: «عمامه ملائکه این گونه است».
رسول اکرم (ص) در وصیتی به امیرالمؤمنین (ع) میفرمایند: «ای علی (ع)، صبح خود را با نام خداوند شروع کن، که خداوند تعالی در هر صبحگاه برای امت من برکت قرار میدهد.
چرا بررسی غدیر در منابع غیرشیعی، یک ضرورت علمی است؟ چرا با وجود اسناد متواتر در منابع اهل سنت، واقعه غدیر به مثابه نقطه افتراق نیان شیعه و اهل سنت قرار دارد؟ چگونه میتوان با روش علمی، حقایق غدیر را از میان منابع روایی بیرون کشید؟ و در نهایت؛ آیا غدیر میتواند «محور وحدت تمدنی» برای دنیای اسلام باشد؟ ایکنا در گفتوگو با حجتالاسلام محمد یعقوب بشوی به دنبال پاسخ به این پرسشهاست.
انسان در مسیرِ زندگی، همواره میانِ دو قطبِ «آرزوهای بیانتها» و «واقعیتهای محدودِ دنیوی» در حرکت است. امیرالمؤمنین(ع) در نهجالبلاغه، این مسیر را به دقت آسیبشناسی کردهاند.
ازدواج از مهمترین تصمیمهای زندگی به شمار میآید. شتابزدگی و بدون تحقیق و بررسی در این مسیر گام برداشتن نکوهیده است. چنانکه شتاب در کردار نیک پسندیده است، دقت نیز ضرورت دارد؛ زیرا دقت در امور موفقیت را تضمین میکند و از مشکلات میکاهد.
بخشی از فرمان امیرالمؤمنین علی (ع) به مالک اشتر، به یکی از کلیدیترین اصول حکمرانی، یعنی اخلاق مسئولین در مواجهه با خواص و خویشاوندان، اختصاص دارد.
کتاب «اللوامع النورانیة فی أسماء علی و أهل بیته القرآنیة»، اثر ماندگار علامه سید هاشم بحرانی با رویکردی تأویلی و تکیه بر گنجینه روایات اهل بیت (ع)، پرده از حقایقی مستور در بطن قرآن برمیدارد؛ در این کتاب طبق روایتی از امام باقر (ع)، آنچه در آیه ۴۱ سوره بقره مورد تأکید قرار گرفته و کفر به آن نهی شده، مقام و منزلت امیرالمؤمنین (ع) است.
امیرالمؤمنین علیهالسلام در روایتی به اخلاق و رفتار حضرت فاطمه علیهاالسلام در زندگی مشترک اشاره کردهاند.
حضرت رسول(ص) در روز غدیر با تاکید بر اینکه لقب «اميرالمؤمنين» جز برای علی(ع) مجاز نیست، فرمودند: بر روستایی و شهری، بر عجمی و عربی، بر آزاد و بنده، بر بزرگ و کوچک، بر سفید و سیاه اطاعت او واجب است و ... هر کس با او مخالف باشد ملعون است.
امیرالمومنین علی علیهالسلام فرمود: هرکس این ۶ آیه را هر صبح بخواند خداوند متعال او را از هر بدی و مرضی کفایت میکند.
امیرالمؤمنین(ع) در حکمت ۱۴ نهج البلاغه حقیقتی از سیر نعمت را آشکار میسازند؛ جاییکه میفرمایند: «هرگاه آغازهای نعمت به شما رسید، با کمشکری پایان آن را از خود دور مسازید». این سخن، یادآور مسئولیت انسان در قبال نعمتهای الهی است؛ زیرا هر نعمت، پیش از آنکه در اوج و کمالش پدیدار شود، نشانهها و جلوههایی ابتدایی دارد که قدردانی از همان لحظههای نخست، زمینه تداوم و فراوانی آن را فراهم میکند.
فضایل امیرالمؤمنین(ع) چنان تابنده و درخشان است که چشم دل هر بینندهای را خیره کرده و هر فردی را، گرچه با اندکی انصاف، به حیرت واداشته است. گواه بر این مدعا، انبوه کتابهایی است که دانشوران مسلمان و غیرمسلمان از مذاهب مختلف در طول قرنهای پیوسته در جایجای جهان در این زمینه نگاشته و برجا گذاشتهاند. احمد بن حنبل رئیس و پیشوای مذهب حنابله و مروج اهل سنت یکی از اشخاص است.
پیوند بحث امامت و ولایت با مقوله حج تا جایی است که خداوند هر ساله برنامهای جهت یادآوری این امر مهم نظام الهی قرار داده است تا در پرتو آن بتوانیم با اهل عترت(ع) تجدید عهد و میثاق داشته باشیم.
خداوند در نهایت لطف و محبت، آغوش رحمتش را به روی همگان باز کرده و می فرماید: «به آنها بگو ای بندگان من که بر خودتان اسراف و ستم کرده اید! از رحمت خداوند نومید نشوید که خدا همه گناهان را می بخشد». در حقیقت این آیه، یکی از امیدبخش ترین آیات قرآن نسبت به گنهکاران است؛ زیرا خداوند در آن، گنهکاران را بندگان خود خطاب کرده و به جای واژه ظلم و گناه، از اسراف بر خود یاد کرده و با نهایت لطف و محبت، همه گنهکاران ر بخشیده و آغوش رحمت خود جای می دهد.
امیرالمومنین علی علیهالسلام در حدیثی عامل شعله ور شدن لجاجت در انسانها را بیان کردند.