به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، انسان اگر امیدش به خلق خدا باشد دعایش هم در میان کوچه پس کوچه های زمین گم می شود. به این در و آن در می زند کسی هم جوابش را نمی دهد. بنابر روایت موسسه تحقیقات و نشر معارف اهل بیت(ع)، امام جعفرصادق(ع) فرمودند: «اذا اَرادَ احَدُكُمُ أَنْ لايَسألَ رَبَّهُ اِلاّ أعطاهُ فَليَيْأَسْ مِنَ‌النّاس كُلِّهِم و لايَكونُ لَهُ رَجاءٌ اِلاّ مِن عِندِالله»[1]؛ اگر کسی از شما بخواهد هر چه که از خدا خواست به او عطا کند بايد از همة مردم قطع اميد کند و تنها اميد و رجای او خداوند متعال باشد. این هم حدیثی قدسی است که: « هیچ مخلوقی نیست که به جای من به مخلوق دیگری متوسل شود، مگر آن که سبب‌های آسمان و زمین را از او قطع می‌کنم؛ اگر از من بخواهد، به او عطا نخواهم کرد و اگر مرا بخواند، اجابت نخواهم نمود و هیچ مخلوقی نیست که به من متوسل شود، مگر آن که آسمان و زمین را ضامن روزی او قرار می‌دهم؛ اگر مرا بخواند، اجابت می‌کنم و اگر از من بخواهد، به او عطا می‌کنم و اگر طلب مغفرت کند، او را می‌بخشم» [2]
پی‌نوشت: [1]. اصول کافي، ج ٤، ص ٢١٤ [2]. بحارالانوار، ج68، ص 155