بزرگ‌ترین حجاب میان انسان و خدا، خودِ انسان است

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، انسان تا در پوسته خودش هست، تنها خود را می بيند و از مشاهده جمال و جلال الهی محروم است اما وقتی از پوسته خود به درآمد و از حجاب خويشيِ خويش به درآمد، آن‌ گاه منطقۀ ديدِ او وسيع می گردد.

بنابر روایت مشرق نیوز، آيت الله جوادی آملی، در درس اخلاق خود، راهکار کسب طهارت باطنی را بيان داشت که در ادامه می خوانید:

خداوند ما را جامع مُلك و ملكوت خلق کرد تا با ملکوتيان و با فرشته‌ ها گفتگو و رابطه داشته باشيم و از طرفی هم درايت، تدبير و مديريت جهان را به وسيله روح بايد انجام بدهيم.

مديريت جهان به وسيله روح و مشاهده جمال و جلال الهی

گام اول: ضرورت شناخت هدف خلقت
انسان اگر بخواهد طيّب و طاهر باشد بايد اولاً هدف خلقت را بشناسد و ثانياً خود را با آن هماهنگ کند. خدای سبحان اين مجموعه هستی را به عنوان سفره ای آماده برای ما قرار داد و فرمود: ما اينها را برای شما خلق کرديم؛ لذا تسخيرکننده خداست، نه ما؛ ولی برای ما تسخير کرده است؛ يعنی راه بهره‌ برداری از آسمان و زمين را به ما آموخت که «سَخَّرَ لَکُم مَا فِي السَّماوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ» برای اينکه از مجموعه آسمان و زمين طرْفی ببنديم؛ ما را کَوْنِ جامع قرار داد لذا ما ميی شويم جامع و جهان می شود مجموع.

خداوند به ما بدن داد که ملکی است و جاني داد که ملکوتی است و فرمود: «نَفَخْتُ فِيهِ مِن رُوحِي» و جان را هم به دو منظور عطا کرد؛ يکی اين که با ملکوتيان رابطه و با فرشته ‌ها گفتگو داشته باشيم «إنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلاَئِکَةُ» از طرفي هم درايت و تدبير و مديريت جهان را به وسيله روح بايد انجام بدهيم. منتها همّت‌ انسان ها با هم فرق می کند چرا که بعضی ‌ها سعی می کنند همان محدوده‌ای که هستند آن را حفظ کنند و سالم باشند و برخی ها می کوشند که از آ‌ن محدوده به در آيند و فضای بازتری را ادراک کنند.

گام دوم؛ از حجاب خويشتن به درآييد تا ديدِتان وسيع و طاهر گردد
شما می بينيد طاووس وقتی می خواهد سر از تخم دربياورد آنجا ديگر سخن از بال و پرِ رنگارنگ و زيبایی مطرح نيست؛ اما وقتی که آن پوست را شکست و از آن درآمد، طاووس شده و بال و پر زيبا پيدا می کند؛ ما هم اگر از اين پوسته در بياييم، پرنده می شويم.

از امام کاظم (عليه السلام) نقل کردند که فرمودند: «لَيْسَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ خَلْقِهِ حِجَابٌ غَيْرُ خَلْقِهِ» و در بین او و خلقش، حجابى نيست غير از خلقش كه آن را آفريده است. لکن انسان تا در پوسته خودش هست، تنها خود را می بيند و از مشاهده جمال و جلال الهی محروم است اما وقتی از پوسته خود به درآمد و از حجاب خويشيِ خويش به درآمد، آن‌ گاه منطقۀ ديدِ او وسيع می گردد.