بعضی کلمات معنای مشخصی دارد اما در عمل، پیچیدگی زیادی پیدا میکند، مثل کلمه «همدلی»! بخصوص اگر پای بحرانی به بزرگی جنگ در میان باشد. شاید یک نفر هم بگوید دلتان خوش است ها! همدلی کجا و شرایط جنگی کجا؟!
شهید آیت الله خامنهای معتقد بودند تقویت هویت ملی، سبب تقویت زیرساختهای فرهنگی میشود.
در جنگ، شایعات به سرعت منتشر میشوند. به فرزندان بیاموزید که قبل از باور یا بازنشر یک پیام، کمی تحقیق کنند. آموزش سواد رسانهای در شرایط جنگی یک ضرورت است.
یکی از مهمترین و بارزترین جلوههای آسیبزای فرهنگ وارداتی، در بستر خانوادهها نمایان میشود.
رهبر معظم انقلاب 7 شاخصه را برای پرهیز از تجملگرایی بیان میفرمایند.
وقتی فرزند یا همسرتان میگوید: «من خیلی میترسم»، پاسخ «نترس بابا، خبری نیست» به او کمکی نمیکند. بگویید: «حق داری بترسی، شرایط نگرانکنندهایه، اما یادت باشه ما کنار هم هستیم و با هم از این روزها عبور میکنیم.»
«شهید و شهادت از جملهی چیزهایی است که هویّت ملّی را برجسته میکند و رتبهی هویّت ملّی را بالا میبرد.» ۱۴۰۱/۰۸/۰۸
آقا، خودمانیم! خوب میخمان را به تابوت اجنبی کوبیدیم؛ احمقها میخواستند رژیم را عوض کنند و نظام را بیندازند؛ اما حتی شعارمان را هم نتوانستند عوض کنند و ما هنوز در خیابانها فریاد میکشیم «الله اکبر؛ خامنهای رهبر»!
مهدی قزلی در یادداشتی به سلوک رهبر شهید انقلاب در مواجهه با مردم پرداخته است.
مادر پیرت برای دهمین بار سؤالی تکراری میپرسد،خستهای و میخواهی فریاد بزنی،آن لحظهای که بهجای بیحوصلگی، نفس عمیق میکشی، لبخند میزنی، تو در سختترین امتحان وفاداری، نمره قبولی گرفته ای.
این روزها گاهی کلمات کلیشهای مثل «آرام باش» یا «درست میشود» نهتنها کمکی نمیکنند، بلکه نمک روی زخم هستند.
پناهگاه در همه ایام زندگی لازم است، در جنگ بیشتر. ما مادران اگر خودمان پناه نداشته باشیم، نمیتوانیم پناهگاه کسی باشیم.
در دنیایی که تجملگرایی و نمایش قدرت در زندگی بسیاری از رهبران سیاسی جهان دیده میشود، سبک زندگی رهبر شهید انقلاب اسلامی همواره مورد توجه افکار عمومی بوده است. حضرت آیتالله سید علی خامنهای طی دهههای رهبری خود، سادهزیستی، قناعت و پرهیز از تشریفات را به عنوان بخشی از منش فردی و مدیریتی خود نشان دادند؛ رویکردی که از نگاه بسیاری از حامیانشان، امتداد عملی آرمانهای انقلاب اسلامی محسوب میشود.
هدف نهایی فنهایی مانند یوگا، مدیتیشن و... «اتحاد انسان با نیروی برتر کیهانی» است، که با مبانی توحیدی و الهی اسلام سازگار نیستند.
حضرت آیتالله خامنهای رهبر شهید انقلاب، در ابتدای جلسه درس خارج فقه تاریخ( ۱۳۹۸/۰۹/۲۴ ) به بیان و شرح حدیثی از پیامبر اعظم صلیالله علیه و آله و سلم درباره فرصت زندگی پرداختند.
در عصر طاعونِ بیصدا، جایی که صفحههای نورانی، روان را میخراشند و اضطراب را تزریق میکنند، ماه رمضان نه فقط مهمانی خدا، که فرصتی برای «سمزداییِ روح» است. روزهداری، تمرینِ رها کردنِ عادتهای ویرانگر، از خوراک تا هوای نفس تا همین صفحههای بیانتها.
رمضان در ایران نوعی بازتولید فرهنگی خانواده است؛ گویی هر سال یک «یادآوری جمعی» اتفاق میافتد که خانواده هنوز هسته اصلی زیست ایرانی است و در حالی که ریتم پرشتاب زندگی مدرن و فشارهای اقتصادی، نهاد خانواده را در کلانشهرهای ایران به حاشیه رانده است، ماه رمضان همچون یک «مقاومت فرهنگی» قد علم میکند.
این اصل در زندگی فردی نیز زمانی جاری است که با مشکلی بزرگتر از توان خود روبهرو میشویم، اما دست از تلاش برنمیداریم و نتیجه را به او میسپاریم.
زهیر احمدی در «درسگفتار روزه اولیها» به اهمیت آموزش مدیریت جسم و سبک زندگی سالم به کودکان در ماه رمضان پرداخت و با تأکید بر نقش تغذیه مناسب در وعده سحری، والدین را به انتخاب غذاهای مفید و پرهیز از خوراکیهای مضر برای حفظ سلامت و نشاط روزهداران کوچک دعوت کرد.
مرگ، هم بدیهی است و هم همگانی. آنچه سازنده است، باور کردن همین بدیهی درباره خویش است؛ نه فقط درباره دیگران.
ماه رمضان تنها فرصتی برای روزهداری و عبادت نیست؛ این ماه، فصل پاکسازی درون، تقویت تمرکز، و آشنایی با سبک زندگی اهل بیت علیهمالسلام است. با تمرین روزه، قرائت قرآن و دعا، افراد میتوانند به خودسازی برسند و در نتیجه روابط خانوادگی و اجتماعی خود را مستحکم کنند. این تجربه جمعی و الهی، مسیر تعالی فرد و جامعه را هموار میسازد.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، ماه رمضان تنها تغییر در زمان صرف غذا نیست. این ماه عزیز، فرصتی برای تعمیق ارتباط با خالق، خودسازی، تقویت اراده و بهبود سلامت جسم و روح است. قرآن کریم میفرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ» (سوره بقره، […]
مادر که میشوی، باگذشتتر، صبورتر و مهربانتر میشوی و در یک جمله: «مادر که میشوی، خودت هم تربیت میشوی و همین، به رشد معنویِ خودت کمک میکند».
خانواده، نخستین و مهمترین نهاد فرهنگساز جامعه است و زن در چهار جایگاه دختری، خواهری، همسری و مادری، نقشی تعیینکننده در استحکام آن ایفا میکند. بازخوانی این نقشها نشان میدهد که سلامت اجتماعی، بیش از هر چیز، به کیفیت حضور و آگاهی زنان در کانون خانواده وابسته است.
رابطه آزاد، تعهدی تعریف نشده و قابل فسخ در هر لحظه است. این ویژگی باعث میشود که طرفین نتوانند برای ساختن آیندهای مشترک (مالی، عاطفی و روحی) سرمایهگذاری کنند. این فقدان افق مشترک، به معنای فقدان امنیت روانی است.
اولین تأثیرات محیطی که فرد دریافت میکند از محیط خانواده است و حتی تأثیرپذیری از سایر محیطها میتواند نشأت گرفته از آن باشد، خانواده پایهگذار بخش مهمی از سرنوشت انسان است و در تعیین سبک و خط مشی زندگی، اخلاق، سلامت و عملکرد فرد در آینده نقش بزرگی دارد.
برای جمع میان قناعت در زندگی و زیاد خواستن از خدا، باید موقع دعا از خدا زیاد طلب کرد، اما در زندگی باید به مقدرات الهی قانع بود و به رضایت او دل سپرد.
در سالهای اخیر، مسئله سرگرمی و تفریح به یکی از موضوعات محوری در سبک زندگی جوامع معاصر تبدیل شده است. گسترش رسانهها، شبکههای اجتماعی، بازیهای رایانهای و تنوع بیسابقه تفریحات فردی و جمعی موجب شده است که بخش قابل توجهی از اوقات فراغت انسانها به اشکال گوناگون سرگرمی اختصاص یابد. در این میان، برای دینداران این پرسش بهطور جدی مطرح است که نسبت این حجم از سرگرمی با معنویت و هدف غایی زندگی انسان، یعنی قرب الهی، چگونه قابل تبیین است و آیا اساساً میتوان میان نشاط، لذت و تقرب به خداوند جمع کرد یا نه.
کلام امیرالمومنین علی (ع) «مَنْ أَوْمَأَ إِلَی مُتَفَاوِتِ خَذَلَتْهُ الْحِیَلُ» هشدار میدهد که پراکندهکاری و دنبال کردن اهداف متعدد، منجر به ناکامی تدبیرها و هدر رفتن تلاشها میشود. این اصل با آیات قرآن کریم که به پراکندگی عمل و زیانکارترین افراد اشاره دارند همخوانی دارد. برای دستیابی به موفقیت، تمرکز بر اهداف کلیدی، عمقبخشی به تلاشها و پرهیز از سطحینگری ضروری است.
خانواده عمومیترین نظام اجتماعی است که درهمه جوامع وجود دارد و از دیرباز رکن اساسی جوامع انسانی بهشمار می رود که تکیهگاه و محور زندگی است و نخستین جایگاهی است که زن و مرد با هم اندیشی و تفاهم و مهر و محبت آن را میسازند.