انیس النفوس لقبی است که قرنهاست بر سر زبان زائران جاری است؛ اما این عنوان تنها یک تعارف شاعرانه نیست، بلکه واقعیتی روانشناختی و معنوی است که در مواجهه جانهای بیقرار با حریم رضوی، به تجربهای شهودی تبدیل میشود.
در نگاه امیرالمؤمنین(ع)، رحلت پیامبر اکرم(ص) چنان داغی بر جان امت نشاند که در برابر عظمت آن، دیگر مصیبتها هر اندازه سنگین، کوچک و ناچیز جلوه میکنند؛ مصیبتی که سنگینی آن، معیار سنجش همه رنجهای پس از رسول خدا(ص) قرار گرفت.
انساندوستی یعنی انسانیتدوستی؛ یعنی راه و هدف انسانیت و کمال انسانیت را دوست داشته باشیم. علیدوستی انسانیتدوستی است، زیرا علی(ع) تجسمی از انسانیت، حقپرستی، پاکی، شجاعت، عدالت و یاری مظلوم بود. اسلام مکتب انسانیتدوستی است، نه انساندوستی؛ زیرا نمیتوان انسانیت و ضدانسانیت را یکسان دوست داشت.
امام حسن مجتبی (ع) در یک روایت کوتاه اما ژرف، چهار ستون اصلی زندگی اخلاقی را کنار هم می گذارد؛ عفت در برابر محرمات، رضایت به روزی خدا، خوش رفتاری با همسایه و همنشین، و رفتار با مردم بر پایه همان چیزی که برای خود می پسندیم.
حضرت آیت الله شهید سیدعلی خامنهای به استفتائی پیرامون « مرز موسیقی حلال و حرام» پاسخ گفتهاند.
سخن از ظهور خدا در عالم به معنای مشاهده آثار، نشانهها، صنع و تدبیر الهی است نه ظهور و تجلی ذات خدا در اشیاء.
در سیره پیامبر اکرم(ص)، احترام به انسان یک رفتار تشریفاتی نبود؛ بخشی از سبک زندگی آن حضرت بود. سلام کردن به هرکس، همنشینی با فقرا، احترام به سالمندان، مهربانی با کودکان و گذشت از خطاهای مردم، تنها بخشی از تصویری است که از اخلاق کریمانه پیامبر(ص) به یادگار مانده است.
در روزهای پایانی عمر پیامبر اکرم(ص)، زمانی که سایه رحلت بر مدینه سنگینی میکرد، اتفاقاتی رخ داد که فراتر از یک سوگواری ساده بود. این روزها، دوران انتقال از رسالت به امامت و تعیین نقشهراه برای امت بود؛ پیامهایی که تاریخ گاه در میان هیاهوی سوگ، از اهمیت حیاتی آنها غافل شده است.
حضرت آیتالله مکارم شیرازی با اشاره به فضائل اخلاقی و معنوی امام حسن مجتبی(ع)، برخی روایتهای منفی درباره آن حضرت را ساخته و پرداخته جریانهای سیاسی دانستند و بر جایگاه ممتاز امام حسن(ع) در منابع اسلامی تأکید کردند.
در اخلاق اسلامی، وعده دادن فقط یک تعارف زبانی نیست. امام حسن مجتبی(ع) در روایتی کوتاه و عمیق، مرز میان آزادی و مسئولیت را روشن می کند: انسان تا وقتی وعده نداده آزاد است، اما همین که قول داد، در برابر آن مسئول می شود. این نگاه، امروز در زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی بیش از هر زمان دیگری معنا دارد.
تقلیل مسئله خلافت پیامبر صلی الله علیه وآله به یک انتخاب سیاسی عادی سبب وهن رسالت نبوی است.
عصر امام رضا علیهالسلام اوج نفوذ اندیشههای فلسفی و کلامی در فضای جامعهی اسلامی بود.
رهبر شهید حضرت آیت الله سیدعلی خامنهای به استفتائی پیرامون «خرید و فروش کالای دارای منفعت حلال و حرام» پاسخ گفتهاند.
عصمت امامان شیعه از باورهای بنیادین مکتب امامیه است؛ اما این باور بر چه اساسی شکل گرفته است؟ عالمان شیعه برای اثبات عصمت اهلبیت(ع) به مجموعهای از دلایل عقلی و نقلی استناد کردهاند؛ از ضرورت مصونیت راهنمایان الهی از خطا و گناه تا حدیث ثقلین و آیه تطهیر که جایگاه ویژه اهلبیت(ع) را تبیین میکنند.
دوران امام حسن مجتبی(ع) از تلخترین مقاطع تاریخ اسلام بود؛ زمانی که خیانت کوفیان و فرماندهان، امکان مقابله با معاویه را از میان برد. امام با پذیرش صلح، نه از سر سازش، بلکه برای خنثیکردن توطئه معاویه و حفظ خط اصیل اسلام، شکوهمندترین نرمش قهرمانانه تاریخ را رقم زد.
رسول خدا در اجرای فرمان خویش در مورد اعزام سپاه اصرار فراوان داشت. مورخان گفت و گویی میان پیامبر و اسامه را نقل می کنند که در آن اسامه خواستار درنگ در حرکت سپاه تا زمان شفا یافتن و اطمینان از حال رسول خدا بوده و در مقابل رسول خدا اصرار به ملحق شدن همه افراد به سپاه اسامه و حرکت سپاه دارد.
در میان هیاهوی زندگی، دغدغههای روزمره و گرفتاریهای ذهنی، گاهی یاد خدا آرامآرام از زندگیمان کمرنگ میشود؛ اما چگونه میتوان ارتباط با خدا را در تمام لحظههای زندگی حفظ کرد؟ از ذکر زبانی و حضور قلب گرفته تا تلاوت قرآن، شکر نعمتها، تفکر، نماز و حتی نگاه متفاوت به مشکلات؛ قرآن کریم راههایی برای رهایی از غفلت و ماندن در مسیر یاد خدا پیش روی انسان گذاشته است.
رحلت پیامبر اسلام، نه تنها پایان یک زندگی، بلکه پایان یک جریان پیوسته و روزمره از نزول آیات الهی بر قلب انسان بود. سکوت وحی پس از ایشان، برای اصحاب و امت، لحظهای تکاندهنده و سؤالبرانگیز بود؛ لحظهای که آسمان دیگر بر زمین نازل نمیشد و بشر در ظاهر، در برابر جهانی پیچیده، بیواسطه وحی ایستاده بود. اما این خاموشی، آغازی برای بلوغ و مسئولیتپذیری جامعه انسانی بود.
حسادت شغلی، آتشی زیر خاکستر در محیطهای کاری است که اگر با آموزههای اخلاقی و مهارتهای روانی مهار نشود، نهتنها بهرهوری سازمان را نابود میکند، بلکه آرامش درونی فرد را نیز به یغما میبرد.
شاید در نگاه اول، التماس مردی برای حرکتِ یک فندک توسط خداوند، طنزی تلخ به نظر برسد؛ اما این ویدیو نمادی از عمیقترین خطای معرفتشناختی در عصر مدرن است. خداوند رقیب اسباب طبیعی نیست؛ بلکه هستیبخش آنهاست و حتی اراده و توانایی انسان نیز در هر لحظه نیازمند فیض وجود اوست.
دفتر رهبر شهید انقلاب اسلامی به استفتائی درباره حکم باز و بسته کردن شیر آب هنگام وضو پاسخ داد.
شاید برای بسیاری این سؤال پیش آمده باشد که چرا بعضی ماههای قمری ۲۹ روزهاند و بعضی ۳۰ روزه؛ آیا ماهها همیشه باید یکی در میان ۳۰ و ۲۹ روز باشند؟ پاسخ این است که ماجرا به تفاوت میان «ماه حسابی» و «ماه هلالی» برمیگردد؛ جایی که رؤیت هلال میتواند نظم ظاهراً ثابت تقویم را تغییر دهد.
سیره پیامبر اکرم(ص) تنها روایت زندگی یک پیامبر در صدر اسلام نیست؛ الگویی جامع برای ساختن جامعهای است که در آن عدالت بر ظلم، آگاهی بر جهل، شایستهسالاری بر رابطهگرایی و رحمت بر خشونت غلبه دارد. پیامبر(ص) در کنار اقتدار در برابر دشمنان، با مردم مهربان بود، در تصمیمگیری مشورت میکرد، به عهد وفادار میماند و حتی در اوج قدرت، سادهزیستی و کرامت انسانی را فراموش نمیکرد.
در روزگاری که لایکها و دنبالکنندهها معیار محبوبیت شدهاند، بررسی میکنیم چرا سیره اخلاقی پیامبر رحمت، فراتر از ابزارهای رسانهای، همچنان قویترین راه برای نفوذ در دلهای انسانهاست.
یکی از مباحث قابل تأمل در بررسی دیدگاههای انجمن حجتیه، نحوه مواجهه با سیره و نهضت امام حسین علیهالسلام و مسئله الگوگیری از رفتار آن حضرت است؛ بهویژه آنجا که به دلیل جایگاه عصمت امام، استخراج دستورالعملهای عملی و کلی از حرکت سیدالشهدا علیهالسلام برای انسانهای عادی مورد مناقشه قرار میدهد!
حضرت آیت الله شهید سیدعلی خامنهای به استفتائی پیرامون «استعمال طلا برای مرد» پاسخ گفتهاند.
«تاریخ قرآن» بخشی از علوم قرآنی است که به بررسی سرگذشت متن وحی از لوح محفوظ تا امروز میپردازد و با الهی بودن قرآن یا دوران پس از پیامبر (ص) منافاتی ندارد.
پیش از طرح تشکیل دولت یهود، بازگشت یهودیان به فلسطین یکی از نشانههای تحقق پیشگوییهای آخرالزمانی تلقی شد.
قرآن کریم هدف بعثت پیامبران را تنها دعوت زبانی نمیداند؛ بلکه آن را آغاز تحولی بزرگ برای ساختن انسان و جامعهای بر مدار ایمان معرفی میکند. جامعهای که در نگاه قرآن، پیش از هر چیز با باور به خدا و پایبندی به راه الهی هویت پیدا میکند.
در زمانی که هر متن برای دیده شدن، لایک گرفتن و ترند شدن رقابت میکند، اخلاص در نوشتن به یک پرسش جدی تبدیل شده است. آیا میتوان در میان هیاهوی سوشال مدیا، قلمی داشت که برای خدا حرکت کند و نه برای خودنمایی؟