خداوند پس از خلقت آدم (ع) همگان را امر به سجده کرد، اما ابلیس با بهانهتراشی و تفاخر نسبت به نوع خلقتش با آدم (ع)، تن به این فرمان نداد.
کارشناس شبهات دینی در تبیین جزئیات احکام محرمیت در عوالم پس از مرگ، به تفکیک به وضعیت برزخ، قیامت، بهشت و جهنم پرداخت و توضیح داد که هر یک از این مراحل، قواعد و شرایط ویژهای در خصوص روابط و حریمها دارند.
حدیث امیرالمومنین علی (ع)، صدقه دارویی شفابخش است و اعمال بندگان در دنیا، در آخرت پیش روی آنان جلوهگر خواهد شد، به بررسی نقش صدقه در درمان بیماریهای روحی و جسمی و اجتماعی میپردازد. سپس، با استناد به آیات قرآن کریم، مفهوم تجسم اعمال را تبیین کرده و نشان میدهد که چگونه تمام کارهای نیک و بد انسان در روز قیامت برای او آشکار میشوند.
امانتداری فقط یک عمل بیرونی نیست؛ ریشه در رشد عقلی دارد. هم کسی که مالش را میسپارد و هم کسی که آن را میپذیرد، باید «رشید» باشند؛ یعنی دارای عقل و توانایی تشخیص مسئولیت باشند.
عصر غیبت، بزرگترین خطر، جهل محض نیست، بلکه فتنههای سازمانیافته و اعتقادی است که توسط نیروهای شیطانی و دشمنان آشکار اهل بیت (ناصبیها) مدیریت میشود.
حضور قلب در نماز، معیار مهم پیشرفت معنوی است. امام صادق علیهالسلام فرمودهاند هرچه حضور قلب بیشتر باشد، نماز مقبولتر است. ترک گناه، انجام واجبات و محبت به عبادت، تمرکز و پذیرش نماز را افزایش میدهد و رشد انسان در مسیر سیر و سلوک را نشان میدهد.
بررسی آیات قرآن کریم نشان میدهد که این کتاب آسمانی، ضمن تصدیق حقایق موجود در تورات و انجیل، به صراحت از تحریفهای لفظی و معنوی توسط برخی از اهل کتاب انتقاد کرده است. آیاتی چون «یُحَرِّفُونَ الْکَلِمَ عَنْ مَوَاضِعِهِ» و «یَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالْکِتَابِ» به تغییر عمدی الفاظ و معانی اشاره دارند.
قتل فرزند توسط پدر یا مادر تفاوت دارد؛ پدر مجازات عمومی و محرومیت از ارث دارد، قصاص ندارد، مادر قصاص میشود. تفاوت ناشی از روحیات و تحلیل نوع جنایت است. احکام فرعی و تعبدیاند، فلسفه کامل آنها روشن نیست و بازدارندگی جامعه هدف است.
در فرهنگ اسلامی، مرگ مرحله ای از انتقال روح از دنیای مادی به عالم آخرت است. احتضار، لحظه ای حساس و معنوی است که فرد در آستانه مرگ قرار دارد. در این زمان، همراهی معنوی با فرد محتضر از طریق قرائت سوره های قرآن، دعاها و انجام اعمال مستحبی، نه تنها برای آرامش روح او مفید است، بلکه برای کسب ثواب و جلب رحمت الهی برای همراهان نیز توصیه شده است.
توحید یکی از مباحث ریشهای و اصلی در علوم دینی و عقاید قرآنی است. اهمیت این علم از آن جهت است که به خالق هستی میپردازد و بینظیر بودن خداوند را از جهات مختلف بیان میکند. توحید پایه و اساس دیگر علوم عقایدی است.
اندیشه «انتظار فرج» و ظهور منجی موعود، جایگاهی ریشهدار در آیین یهود دارد و در متون مقدس آنان بارها به آن تصریح شده است. عهد عتیق و نوشتههای انبیا، با ترسیم آیندهای سرشار از عدالت، از امید تاریخی قوم یهود به ظهور «مسیحا» پرده برمیدارند.
حتی در عصری که علم توانسته اسرار ژنها، کهکشانها و رازهای عمیق ذهن انسان را کشف کند، باز هم پرسشی پایدار باقی است: چرا با همه این دانش و تکنولوژی، دل انسان همچنان به چیزی فراتر از علم محتاج است؟
در تاریخ اندیشه دینیِ ایران، روایتهایی هست که نه برای قضاوت شتابزده، بلکه برای فهم «اخلاق اختلاف» اهمیت دارند؛ حکایتهایی که نسبت فقیه با قدرت، با پول، و با رأی مخالف را روشن میکنند. یکی از این روایتها، حکایتی است از آخوند خراسانی در اوج منازعات فکری پیرامون مشروطه؛ روایتی که نه در منابع جدلی، بلکه در کتابی خاطرهنگارانه از زبان حاج سید موسی شبیری زنجانی نقل شده است.
سخن چینی، پدیده ای مذموم و آسیب زا در جوامع بشری است که همواره به عنوان یکی از عوامل اصلی ایجاد تفرقه و کدورت شناخته شده است. در آموزه های متعالی اسلام، این رذیله اخلاقی به شدت مورد نکوهش قرار گرفته و عواقب دنیوی و اخروی آن به تفصیل بیان شده است. قرآن کریم، به عنوان کلام وحی و راهنمای زندگی مسلمانان، با بیانی شیوا و کوبنده به تقبیح سخن چینی پرداخته و آن را از گناهان کبیره برمی شمارد.
نام هبةالله نشاندهنده عطا و بخشش الهی بود و حکایت زندگی حضرت شیث روایتگر مسئولیتی الهی و نقش او در هدایت بشر است.
مونت کارلو به نقل از روزنامه لوپینیون نوشت: این رفتار پاپ پاسخی متقابل به آنچه پیشتر رخ داده بود به شمار میآید؛ چرا که هنگامی که پاپ دو روز پیش پایش را بر باند فرودگاه گذاشت، از سوی هواداران حزبالله مورد استقبالی آشکارا گرم قرار گرفت.
حضرت آیتالله خامنهای به استفتائی پیرامون اعتبار وصیت دربارهٔ تقسیم مساوی ارث بین فرزندان پاسخ دادهاند.
زندگی روزمره میدان انتخابهای اخلاقی ماست. هر برخورد، هر واکنش و هر جملهای که میگوییم میتواند سفیر آرامش باشد یا جرقهای برای تنش. در فرهنگ اسلامی، خوشاخلاقی تنها یک رفتار اجتماعی نیست؛ یک قدرت معنوی و سازنده است.
خداوند هرگز بشر را بدون راهنما رها نکرده و در تمام دوران، اوصیای پیامبران پیشین هدایت مردم را بر عهده داشتهاند.
روایتِ ۱۲۰ سالگی امام زمان در آغاز غیبت کبری با وجود ضعف سند احتمالاً نمادِ مدت انتظار یا حکومت ایشان است وشیخ صدوق برای رفع تردید شیعیان کمالالدین را نوشت.
کلید رسیدن به آرامش و موفقیت در زندگی صبر است، زیرا همه اعمال شایسته از نماز و روزه گرفته تا ترک گناه و اطاعت از خدا به صبر نیاز دارند. صبر ابتدا سخت و تلخ است، اما با استمرار در انجام واجبات و پرهیز از محرمات تربیت شده و تقویت میشود. این تمرین صبر، زمینه رشد ایمان و استقرار آرامش در زندگی فرد را فراهم میکند.
آیه «قُلْ کُلٌّ یَعْمَلُ عَلَیٰ شَاکِلَتِهِ» تأکید میکند که شاکله انسان، ساختار درونی اوست که بر اثر اعمال شکل میگیرد. هر رفتار نیک یا بد، شخصیت و تصمیمهای بعدی را میسازد. مسیر رشد نتیجه مداومت در اعمال است، اما در نهایت، خداوند بهترین داور هدایت است.
مؤمنان در یک جامعه اسلامی نسبت به یکدیگر هفت حق واجب دارند که خدای متعال برای آنها مقرر کرده است.
برخلاف تصوّری که در تذکرهنامههای صفوی و قاجاری گسترش یافته، شواهد تاریخی نشان میدهد سادات در سدههای نخست هجری به مناطقی مانند دمشق، قاهره و حلب در حوزه نزدیک به مرکز خلافت مهاجرت کردند.
شفاعت حضرت زهرا(س) تنها شامل مؤمنانی است که از گناه پشیماناند، ولایت اهل بیت را پذیرفته و سادات را نیازارند. وعده شفاعت باعث گستاخی نمیشود، بلکه نور امیدی است برای بازگشت گنهکاران به مسیر ایمان و جبران لغزشهای گذشته.
در دو سال اخیر، از کلیسای کاتولیک در قلب سوییس تا نهادهای فقهی جهان اسلام، یک پرسش مشترک در حال جدی شدن است: هوش مصنوعی تا کجا میتواند وارد قلمرو ایمان، عبادت و فتوا شود، بیآنکه جای انسانِ دیندار و عالم دینی را بگیرد؟
حضرت آیت الله جوادی آملی گفتند: ما باید در نظام امامت و امت، به دنبال ریشهکن کردن جاهلیت باشیم؛ جاهلیتی که موجب اختلاس، بدکاری و آسیب به جامعه میشود.
سینمای صهیونیستی با تمرکز ویژه بر پادشاهی داوود(ع) تلاش دارد روایتی بازسازیشده از تاریخ ارائه دهد؛ روایتی که نقش او را در حکومت سرزمین مقدس پررنگ میکند و با برجستهسازی این دوره مشروعیتی جعلی برای ارض موعود میسازد.
انسان برای سقوط و عذاب آفریده نشده است؛ او دعوتشدهای به ضیافت کمال است که تنها با انتخابهای خودش از آن فاصله میگیرد.
تسخیر بادها، به عنوان یک مرکب راهوار، چنان که می فرماید: (ما باد را مسخر او ساختیم تا مطابق فرمانش، به نرمی حرکت کند، و به هر جا او اراده نماید برود)؛ «فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّیحَ تَجْرِی بِأَمْرِهِ رُخاءً حَیْثُ أَصابَ».